Lisa trekt een zak chips open. ‘Jij ook?’ zegt ze als ze haar eerste chipje al in haar mond heeft. ‘Nee heb buikpijn’ zei Sophie zachtjes. Sophie en Lisa zijn een film aan het kijken en blijkbaar bevalt het Lisa goed. Ze ligt languit, en kijkt naar de spannende film. ‚Geen honger? Dat ken ik niet van je’ Lisa onderzoekt Sophie voor de grap. ‚Mm, eens kijken, waar zit dat gaatje in je hoofd..’ grinnikt ze. ‚Kappen nu! Ik zei toch dat ik geen honger had!’ En Sophie slaat Lisa van zich af en kijkt chagrijnig naar buiten. ‚Wat is hier aan de hand?’ Haar moeder komt binnen lopen, en kijkt verbaasd naar het tweetal. ‚Hee Sophie, kijk niet zo chagrijnig, kom op!’ Haar moeder lacht en komt ernaast zitten. ‚Ah, net reclame’ zegt ze dan teleurgesteld. ‚Wat drinken erbij meiden?’ Lisa staat meteen op. ‚Cola graag!’ en gaat dan weer lui liggen. ‚Sophie, jij nog wat?’ zegt haar moeder vriendelijk. ‚Neeeee! Hoe vaak moet ik het nog zeggen?!’ Sophie stampt kwaad naar boven. Haar moeder krijgt een raar gevoel in haar maag en zucht. Lisa vrolijkt haar op. ‚Ach mam, vast ongesteld, laat haar maar even.’ Moeder bijt op haar lip. ‚Ja, ik denk dat je gelijk hebt kind.’ En ze gaat naast Lisa zitten en knuffelt haar.
Heel voorzichtig kijkt Sophie door het gaatje van de deur. Ze balt haar vuisten. ‚Zij.. zij is knap! Dun! Aardiger..’ zegt ze tegen zichzelf en vecht tegen de tranen die opkomen. Nog een keer gaat ze naar boven, naar haar kamer. Ze ziet zichzelf in de spiegel, een spiegelbeeld van zichzelf. Mooi? Nee. Dun? Nee. Hard werken dus nog denkt ze dan. ‚Ik wil net zo zijn als die andere meiden! Gewoon in deze wereld passen..’ Ze zucht. Ze hoort haar maag knorren en lacht ongewoon. ‚Dat, dat is een teken dat het goed gaat’ grijnst ze zichzelf toe.
De volgende dag bekijkt ze haar lijstje met etenswaarden die ze netjes heeft opgesteld. ‚Mm, ontbijt kan wel weg, dan heb ik meer tijd voor andere dingen’ zegt ze tegen zichzelf als smoesje. ‚En opzich is een broodje ook wel genoeg..’ Ze schrijft het allemaal opnieuw op. Ze schrikt zich lam als haar vader binnenkomt en onhandig laat ze het briefje vallen. Haar vader pakt het op. ‚Wat is dit Sophie?’ Hij leest het rustig en zet zelfs zijn bril op. ‚Moest ik maken voor school’ lachte ze onzeker. ‚Voor ehh.. konijnen die op dieet moeten’ Ze kijkt tevreden, dat heeft ze maar weer mooi opgelost, ze wordt zelfs al beter in smoezen verzinnen.