Geplaatst tot nu toe vind ik er niet veel spanning in zitten, maar ik wil graag weten
of iemand het verder zou willen lezen, en of het verhaal fijn is om te lezen.
Commentaar is dus welkom!
Bedrogen…
Met spanning startte ik mijn msn op. Zal hij er zijn? Nee, jammer!
Dan maar met Riechert praten.
Deborah zegt:
“Hey riechert, how’s life?”
Riechert zegt:
Ja prima, en de jouwe?
Deborah zegt:
“Altijd
”Riechert zegt:
“Hoe gaat het nou met je dagelijkse gedachten?”
Deborah zegt:
“Wat bedoel je?”
Hmm, zou hij me nu alweer doorhebben?
Waarom heeft hij me nu altijd door? Hij merkt altijd alles, nooit geweten dat jongens ook zulke mensenkenners kunnen zijn!
Riechert zegt:
“Tja, wat denk je, ik ken je lang genoeg om te weten dat je smoor verliefd bent op Robert!
Weet je dat je een hoofd als een tomaat krijgt als hij voorbij komt lopen?
Ik dacht dat je niet zo verlegen was? Ghehe, dit had ik nog nooit van je gezien!”
Oei, hij weet het dus! Heb ik weer hoor!
Gelukkig is Riechert één van mijn beste vrienden, misschien kent ie mij wel té goed!
Gelukkig is hij geen prater, en kan je alles tegen hem vertellen, zonder dat binnen 1 dag de hele school het weet.
Deborah zegt:
“Zoals altijd, heb je het weer geraden. Hoe doe je dat toch? Houd er alsjeblieft je mond over, vooral tegen Therese hé! Ze is een heel lieve meid in inderdaad mijn beste vriendin, maar je weet wat voor een kwebbel het is!”
Riechert zegt:
“Je kent me toch langer dan vandaag, ik houd mijn mond
Hey ik ga douchen, ik spreek je morgen weer!”
Opgelucht sloot ik mijn msn af. Het was bijna 6 uur en ik moest nog steeds eten.
Robert was jammer genoeg niet meer online gekomen. Vanaf de eerste dag dat ik hem voorbij zag lopen op school, was ik al verkocht.
Hij was gewoon Nederlands, maar hij had bruin haar, mooie bruine ogen, en zijn huidskleur was ook aardig getint. Hij keek heel verlegen, wat hij altijd doet eigenlijk, maar hij is ontzettend lief!
Dromerig liep ik naar beneden, er was niemand thuis!
Mams was werken, pap was natuurlijk met mn broertjes mee naar trainen.
Ik heb 2 broertjes, 1 van 14 en 1 van 7, alle twee dol op voetbal, en mijn vader ook!
De oudste lijkt helemaal niet op mij. Eigenlijk heeft hij dezelfde eigenschappen als Robert, alles bruin! Alleen heeft mijn broertje schattige kleine krulletjes. Mijn jongste broertje leek weer heel veel op mij. Heel blond haar. Van wie we dat hebben weten we niet, want mijn ouders hebben alle 2 bruin haar, donker bruin zelfs.
Eenmaal bij de koelkast beland zag ik dat er spaghetti klaar stond. Bah, ik hield er helemaal niet van. Geef mij maar aardappels, groente en vlees. Ik deed de magnetron aan en pakte mijn leesboek uit mijn schooltas. Eigenlijk had ik een repetitie Duits, mijn moeilijkste vak, maar ondanks dat ik lyceum doe is leren niets voor mij.
“Piep, piep”, dat was de magnetron.
Ik liep met m’n bord de kamer in en zette de TV aan. Hmm, daar was niet veel te zien.
Toen ik mijn eten ophad en m’n tas voor morgen had klaar gezet, dook ik mijn bed in.
Dromerig viel ik in slaap..
“Deborah, ben je d’r uit?”
Slaperig keek ik m’n kamer rond. Mijn oog viel op mijn wekker. Dom, vergeten de wekker te zetten!
“Deborah!”, Riep mijn vader weer.
“Jaja, ik ben wakker pap! Ik kom d’r uit!”
Snel deed ik mijn kleren aan. Het is ook elke dag hetzelfde liedje, met of zonder wekker, ik blijf altijd tot het laatste moment liggen. Oeps, m’n Duits heb ik ook niet meer ingekeken.
Ik pakte mijn tas, rende van de zolder naar de 1e verdieping, en poetste snel mijn tanden.
Ik liep mijn ouders kamer in om te kijken hoe laat het is. Oei, 7.04, en ik moest om 7.05 op mijn fiets naar het station zitten.
Snel liep ik naar beneden toe en smeerde mijn broodje, intussen telkens op de klok kijkend.
7.08, en om 7.18 ging mijn bus, het was nog precies 7 minuten fietsen ook, het ging er om hangen!
Ik pakte mijn fiets, klikte mijn lampjes er op en fietste alsof mijn leven er vanaf hing.
Gelukkig, de bus staat er nog!
Ik gooide mijn fiets bij het café naast het station neer, en rende naar de bus toe.
Al zwaaiend liep ik voor de bus langs, ten teken dat ik er in moest. De buschauffeur zag me staan, en ik wachtte tot hij de deur open deed. Plotseling reed hij weg.
“WAT? STOP! “, Sh*t hij deed het gewoon expres! Hij moet me wel gezien hebben.
Nou ja, ik bedenk wel een smoes bij de conciërge, dan kijk ik mijn Duits nog wel een keertje door.
“Ja Deborah, wat is het vandaag weer?”
“De bus is te vroeg weggereden, ik kon er werkelijk niets aan doen...”
“Het is ook elke dag weer een andere smoes, maargoed, ik zal je matsen voor een keer, hier heb je een blauwe kaart”
Opgewekt liep ik de klas binnen, en ging naast Gert zitten.
Gert was de grappigste persoon die ik ooit heb ontmoet.
Hij komt uit een boeren dorpje, en hij praat zo plat als het maar kan. Vooral met een spreekbeurt is dat érg grappig. Normaal Nederlands kan hij écht niet. Gelukkig moeten de leraren er ook altijd erg om lachen en kost het hem geen punten van zijn cijfer.
Eindelijk ging de bel, misschien kwam ik Robert wel tegen op de gang!
Snel deed ik mijn boeken in mijn tas en liep de gang op, links niets, rechts ook niets. Gelukkig moest ik naar de begane grond, misschien was hij daar wel. Ik wachtte tot Riechert ook de klas uit kwam en begroette hem. Hij knipoogde en moest lachen. Ik lachte terug, maar keek toen snel de andere kant op! Daar kwam hij aan, en wat zag hij er leuk uit. Hij keek terug, maar wendde zijn ogen snel weer af. Zie je wel? Heel verlegen! Zachtjes zeiden we hoi tegen elkaar en liepen we verder. Daar kwam Therese aanlopen. Ik zette me schrap op de aanval, en ja toen ze mij zag rende ze op me af. Na een dikke knuffel liepen we weer verder, de armen over elkaar heen. “Nog vrij vandaag?”, vroeg ze. “Nee, alleen het 7e uur, maar dat red ik toch niet met de bus dus misschien kan ik bij jou in de les gaan zitten?”
“Goed idee, we hebben Kuyper, kunnen we lachen! Volgensmij houdt die man het niet lang meer vol, het gaat telkens slechter tussen de klas en hem!”
De volgende 2 uren slopen voorbij. Eindelijk ging de bel: Pauze!
Langzaam sjokte ik de trap af, met Riechert naast me.
“Heb je Robert al gesproken vandaag?”, vroeg hij.
“Nee, ik durf hem niet eens aan te spreken, in de pauze ook niet, al die vrienden die om hem heen staan! Ik schaam me dood om dat zomaar op af te stappen! En met Therese er bij al helemaal niet, die heeft meteen door wat er aan de hand is!”
Ik smeet mijn tas in de hoek bij de automaat en liep naar de kapstokken.
Therese haar jas hing nog naast die van mij. Dan maar wachten..
Ik leunde tegen de kapstokken, en aan het einde van de gang zag ik Therese en Gert al aan komen lopen. We liepen naar buiten naar ons vaste plekje. Dit was helemaal aan het einde van het schoolplein, bij de fietsenrekken. Er waren er altijd een paar die wilden roken, maar dat mocht niet bij ons, dus het fietsenhok was de ideale plek om niet gesnapt te worden.
“Waar is Aart?”, vroeg Therese.
“Volgens mij is die weer naar de supermarkt, samen met Freek, zijn sigaretten waren op. Ik ben benieuwd of ze gesnapt worden, Mulder let de laatste tijd extra goed op!”
In de pauze mocht je het schoolplein nooit af, alleen als je een uur vrij had. Ze zeiden dat het was omdat de omgeving dan te veel overlast had. Ik geloofde niet dat het wat uitmaakte.
Therese was naar mijn idee verschrikkelijk verliefd op Aart. Hij was dit jaar bij ons op school gekomen, omdat hij verhuist is hier heen. Therese wou alleen nooit toegeven dat ze verliefd op hem was.
Aan de andere kant van het schoolplein zag ik Robert staan, samen met al zijn vrienden.
Hij keek mijn kant op, en ik keek terug. Nee, ik durfde echt niet naar hem toe, en hij ook niet naar mij. Zijn vriend Mark keek ook hier heen. Zou hij weten of Robert mij echt leuk vind? Ik kan het hem een keer vragen..
Eindelijk ging de bel van het 7e uur, de dag was weer voorbij! Zo te zien was Kuyper ook opgelucht, hij gaf een diepe zucht. Ik had niet veel van de les meegekregen, ik kon alleen maar dromen over Robert, dat we samen leuke dingen deden, naar het zwembad gingen, de stad in, samen film kijken, zucht..
Ik bleef even nakletsen bij het fietsenhok, en toen Riechert, Therese en Gert wegfietsten, liep ik naar het bushokje toe. Daar stond Alisa, ook een vriendin van mij. Eigenlijk meer een busvriendinnetje. We hadden altijd wel wat te vertellen!
“Hey Deborah, hoe was je dag?”, zei Alisa. “Saai, als altijd, ik heb mijn repetitie Duits helemaal verknald, niets voor mij!”
“Bij mij ging het wel aardig, sinds ik mavo ben gaan doen haal ik veel betere cijfers, havo was gewoon te moeilijk voor mij!”
Nadat ik thuis kwam en de serie Flikken Maastricht had gekeken, ging ik naar bed. Veel zin om msn op te starten had ik niet, die saaie dag was blijkbaar toch vermoeiend geweest.
Misschien werd het morgen wat leuker.
