Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-11-07 23:01

[VER] Vroeger...

Geplaatst door de TopicStarter : 06-11-07 23:01

Ik sta voorovergebogen in het bos, bij een modderige poel. Het is een zonnige lentedag. Mijn schoenen staan verderop, samen met een zadel en een hoofdstel onhandig in het gras gegooid. Ik glimlach als ik jou bekijk. Jij staat daar maar te grazen. Je bent vrij om te gaan en staan waar jij wil. Ik doe een poging mijn voeten schoon te krijgen; mijn broek opgerold tot mijn knieën. Het is een tevergeefse poging. Jij bent ook helemaal nat en een beetje modderig. Ik sta rechtop en loop langzaam op jou af. Ik ben niet bang dat je wegloopt, hoewel het toch in mijn achterhoofd zit; wat als? Maar je doet het niet. Je doet het nooit.

Dit is onze plek, als we hier zijn lijkt het wel alsof we helemaal alleen zijn. En zolang er gras is, blijf jij. Nouja, ook al geef je niet toe dat je me stiekem wel lief vind; ik denk dat je me eigenlijk ook niet alleen zou laten. Zo ben jij niet. Jij doet of je geen gezelschap nodig hebt, maar als ik zou weglopen, om de hoek zou verdwijnen. Dan zou jij best wel meekomen. Ik probeer het niet. Ben te bang dat je toch niet zou komen, of er te laat achter komt en in paniek raakt. Jij, in paniek raken? Wat ben ik toch een mafkees.

Ik borstel je buik met mijn handen, die vervolgens ook vies en nat zijn. Ik kijk er even naar alsof ik naar een handdoek zoek, haal mijn schouders op en veeg ze aan mijn al hartstikke vieze broek af. Ach, hij is toch donkerblauw, valt bijna niet op... Jouw buik is nog steeds nat. Ik ben een borstel vergeten. Ik vergeet altijd een borstel mee te nemen. Zo zit ik in elkaar. Ik denk er pas aan als het al te laat is.

Ik pak je zadel en leg het voorzichtig op je rug. Jij doet je hoofd omhoog, ontspannen, kalm, kijkt even achterom wat ik aan het doen ben. Het is goed, je gaat weer verder met eten. Als ik met het hoofdstel aankom realiseer je je dat het echt voorbij is met het eten. Met tegenzin laat je mij je hoofdstel in doen. Ik bedenk me nu pas dat ik mijn schoenen nog niet aan heb. Mijn voeten zijn inmiddels al weer wat droger, en ik doe mijn sokken aan, daarna mijn schoenen. De modder schuurt wat maar dat gaat wel weer over.

De momenten dat we samen in het bos zaten en reden leken eeuwig te duren. Ik mis ze. Ik mis zoveel. Ik zat toenet een film te bekijken van ons in de springles bij de ponyclub, caviahobbelend over lage hindernisjes. Ineens realiseerde ik me dat die tijden voorbij waren, en ik moest huilen. Heel hard huilen. Nooit meer zullen we onder aanmoediging van Rogier samen over een voor mij - voor jou nog láng niet - eigenlijk net iets te hoge hindernis suizen. Nooit meer zal jij mijn zelfgebouwde hindernisjes net aantikken zodat ik alle tien de emmers weer opnieuw kan opbouwen; zodat jij ze vervolgens weer omver kan tikken.

Wie weet wat we nog wel kunnen? Ik weet het niet. Maar ik zal altijd onzeker zijn. Het zit van binnen. Ik kan er niet bij, het is ongrijpbaar; ik kan het niet zien, en daarom is het zo lastig, zo moeilijk... Pijn heb je niet. Gelukkig maar, zo kan ik in ieder geval nog lang van jouw mooie snoetje genieten. Maar toch... Jij wil zo graag, en ik wil zo mogelijk nog liever. Hoe kan ik rijden zonder de angst dat ik iets verkeerd doe?

Je snapt het niet. Kijkt me aan, alsof je me vraagt, "Waarom...?" Alsof ook jij onze knetterharde galoppades mist. Zo hard, maar tegelijkertijd met volle zekerheid dat ik je zonder sjorren weer terug zou kunnen krijgen...

Weet je nog?

De harde kustlijn, de vliehorsexpres komt eraan. Jij ziet hem al aankomen. Normaal ben je bang voor vrachtwagens, maar deze niet. Hier zit een vriend van ons in, en ineens als hij naast ons is voel ik je vragen; mag ik? Je mag, en samen gaan we zo hard als jij kan over het strand. De wagen moet door het mulle zand en we halen hem bijna in. Bij de strandopgang doen we een tandje lager omdat ook wij door het mulle zand moeten. Maar met jouw vlotte stap haal je de wagen nog steeds in, plotseling onbevreesd. Het is net alsof je je tong naar hem uitsteekt als hij ons op de weg terug naar stal Edda weer passeert. Dat heb jij toch maar even mooi klaargespeeld. Zo ben jij; vol zelfvertrouwen en trots.

Als ik alle momenten die wij samen hebben meegemaakt hier zou moeten neerschrijven, tja, dat kan niet. Jij bent zo speciaal, zo bijzonder. Daar zijn nooit genoeg woorden voor...

**Geplaatst**: 07-11-07 23:56

Re: [VER] Vroeger...

Geplaatst: 07-11-07 23:56

Mooi geschreven! Ik vind alleen de witregels tussendoor een beejte vervelend, mede omdat de alinea's kort zijn. (Maar dat is persoonlijke smaak)

Ik vind hem mooi!

Nomineer dit bericht ×