Bokt.nl

Citaat:

Hoofdstuk 1.

“Vandaag worden de studenten bekend gemaakt die voor twee maanden op stage in Amerika mogen” galmt het door de aula van het St. Florijn college. Terwijl de docent achter de microfoon de brief pakt waar de namen op staan, kijkt Christa Kourtakis haar beste vriendin Maaike Scheffer zenuwachtig aan. “Ik ben zo benieuwd!” Maaike knikt en ze knijpt Christa gespannen in haar hand. Christa had zich een maand geleden voor de stage opgegeven, samen met nog honderden andere studenten. Vandaag wordt bekend gemaakt welke twee studenten er uitgekozen zijn om stage te mogen lopen in één van de meest beveiligde gevangenissen van de U.S.A.

“De twee uitgekozen studenten zijn..” De docent blijft even stil en kijkt de aula rond. Dan glimlacht hij. “Simon Gaping en Christa Kourtakis!” Christa geeft een gil en ze springt van haar stoel. “Dat ben ik, dat ben ik!” krijst ze. Maaike lacht en knijpt Christa in haar handen. “Wat gaaf voor je!” Dan kijkt Christa om, naar haar beste vriend Simon, die wonder boven wonder ook genoemd is. Met grote sprongen rent ze naar hem toe en ze vliegt hem om zijn hals. “We gaan samen naar Amerika!” gilt ze. Simon lacht en omhelst Christa even. “Geweldig!” Daarna lopen ze samen naar het podium om hun vliegtickets op te halen. “Jullie vliegen volgende week vrijdag om 11 uur ’s Ochtends. Zorg dat je op tijd aanwezig bent” zegt de docent glimlachend als hij de tickets overhandigd. Christa knikt en bedankt hem nog eens. Daarna springt ze vrolijk het podium weer af. Nu snel naar huis om het nieuws aan haar ouders te vertellen!

Thuis aangekomen gooit Christa haar fiets tegen de schuur en ze gooit de voordeur open. “Mam!” roept ze hard en ze rent de woonkamer binnen. Haar moeder kijkt geschrokken om een hoekje. “Wat is er aan de hand?” Christa lacht en houdt het ticket voor haar moeder haar gezicht. “Dit is er aan de hand!” Haar moeder bekijkt het ticket en een brede glimlach verschijnt op haar gezicht. “Maar dat is geweldig meid! Wat ontzettend leuk voor je!” Christa haar moeder pakt Christa beet en omhelst haar. “Ik ga je wel missen hoor, twee maanden is erg lang!” Christa grijnst. “Ik ga jullie ook missen, maar deze kans laat ik niet liggen!” Haar moeder knikt en ze bekijkt het ticket nog eens. “Welke leerling gaat er nog meer?” Christa glimlacht weer en ze wijst naar het huis van de buren, waar haar beste vriend woont. “Simon?” Christa knikt. Haar moeder glimlacht. “Dat is helemaal gezellig, wat ontzettend leuk voor jullie!”

Als Christa een half uur later haar vader heeft gebeld op zijn werk om het goede nieuws te vertellen, besluit ze om even langs de buren te gaan. Simon zal onderhand ook het nieuws wel verteld hebben en dus kunnen ze misschien alvast wat afspraken maken voor volgende week vrijdag. Met de gedachten dat ze precies over een week al in het vliegtuig zit, wordt Christa al zenuwachtig. Met grote stappen loopt ze naar de poort van de buren. De poort is altijd open en dus loopt Christa eigenlijk altijd achterom. Als ze de tuin binnenkomt, ziet ze door de ramen de familie Gaping aan de keukentafel zitten. Zodra Simon haar ziet, zwaait hij opgewekt en hij doet de schuifdeur voor Christa open. “Daar is de andere geluksvogel!” roept Simon zijn moeder als Christa de keuken binnenstapt. Christa knikt blij en ze gaat naast Alex, Simon zijn broer, aan de tafel zitten. “Ook een koekje?” vraagt die en hij houdt de koektrommel voor. Christa pakt er een koekje uit en ze neemt er een hap van. “Ik kwam eigenlijk om te vragen hoe we dat vrijdag gaan doen” zegt ze. Simon knikt en kijkt zijn moeder aan. “Misschien dat jij ons naar Schiphol wil brengen en dat Christa haar moeder of vader ons over twee maanden weer ophaalt?” Simon zijn moeder knikt. “Dat vind ik goed hoor. Jullie vliegen om 11 uur, dus dan moeten we zeker rond een uur of zeven hier weg aangezien je twee uur van te voren moet inchecken.” Christa knikt instemmend. “Het is zeker twee uur rijden vanaf hier, dus dan is zeven uur inderdaad een mooie tijd.”

Na nog een poosje met de familie Gaping gekletst te hebben, staat Christa op. “Ik ga maar weer eens richting huis, we gaan strakjes uit eten.” “Lekker” zegt Simon en hij staat ook op. Hij maakt de schuifdeur voor Christa open en hij loopt nog even met haar mee naar buiten. “Ik ben echt superblij dat jij ook bent uitgekozen” zegt Christa als ze bij de poort staan. Simon knikt. “Ik ook, ik was zo bang dat Florien werd uitgekozen!” Christa lacht, Florien is een klasgenoot van hen en ze loopt al maanden achter Simon aan. Simon moet helemaal niets van haar hebben maar dat lijkt Florien niet door te hebben. “Dan had je jouw kaartje zeker weggegeven?” Simon knikt. “Maar dat is nu gelukkig niet nodig!” Samen lachen ze even en dan zucht Christa. “Ik ga nu echt naar huis, anders zijn ze straks weg zonder mij!” Ze zegt Simon gedag en dan springt ze over de bloembakken die hun voortuinen van elkaar scheiden, naar hun eigen tuin. Snel doet ze de voordeur open en ze loopt de huiskamer binnen, waar haar ouders en zusje al zitten te wachten.

Die avond zit Christa gezellig met haar familie bij een Grieks restaurant. Grieks eten is Christa haar favoriet, maar gelukkig kan ze ook genieten van hamburgers en frieten, die ze over een week erg veel zal moeten eten. “Ik hoop niet dat ik al te dik terug kom” zucht Christa. Haar moeder kijkt haar lachend aan. “Vast niet joh, jij hebt geen aanleg om dik te worden en als jullie niet iedere dag hamburgers eten komt het vast goed.” Christa grinnikt en ze neemt nog een hap van haar vlees. Gelukkig is Simon ook geen moeilijke eter, dus kunnen ze lekker van alles uitproberen.

“Vind je het niet jammer dat je niet samen met Maaike naar Amerika gaat?” vraagt Anne, Christa haar zusje. Christa haalt haar schouders op. “Met Maaike was gezellig geweest, maar met Simon is net zo gezellig. Ten slotte zijn ze allebei mijn beste vrienden.” Haar zusje lacht. “Ben je ook niet een klein beetje verliefd op Simon?” Christa schudt haar hoofd. Simon mag dan wel een ontzettend knappe jongen zijn met zijn donkerblonde haar en grote, donkere ogen, maar verliefd is ze zeker niet. Ze kent hem al tien jaar, vanaf dat hij 11 en zij 9 was. Ze zijn altijd vrienden geweest en dat wil Christa ook graag zo houden, zeker nu ze de komende twee maanden met elkaar opgescheept zullen zitten.

Thuis zoekt Christa alvast een aantal adressen op van het hotel waar ze in logeren, de gevangenis waar ze stage mogen lopen en het kantoor van de connecties van school. Daar moeten zij en Simon één keer per week een verslag leveren van wat ze gedaan hebben en wat ze hebben opgestoken voor hun opleiding criminologie. Verder stuurt Christa nog een aantal e-mails naar mensen waarvan ze denkt dat die van belang kunnen zijn in de tijd dat ze in Amerika zit. Uiteindelijk, rond 2 uur in de nacht is Christa klaar en sluit ze tevreden haar computer af. Snel kleedt ze zich om en ze poetst haar tanden. Daarna duikt ze haar bed in, met de hoop dat ze vannacht en de andere komende nachten een beetje kan slapen ondanks de zenuwen voor vrijdag.

Citaat:

Hoofdstuk 2.

De dagen voor de grote reis vliegen om, en voor Christa het goed en wel doorheeft gaat vrijdagmorgen om half 6 haar wekker. Eerst geeft Christa een flinke tik tegen haar wekker, ze wil weer verder slapen. Maar dan opeens bedenkt ze zich dat vandaag de grote dag is en met één sprong staat ze naast haar bed. Snel knipt ze het licht aan en ze pakt haar kleren van haar stoel. Dan verdwijnt ze naar de badkamer om zich om te kleden en haar donkere krullen in een paardenstaart te binden. Nog snel even een laagje mascara op en daarna is ze klaar om te eten en weg te gaan.

Om precies 7 uur staat Christa bij Simon voor de deur. Die is ook al klaar, maar hij moet nog even wachten op zijn moeder die de autosleutels kwijt is. Zodra ze die heeft gevonden, komt Christa haar moeder er ook aan. Die gaat mee om Christa en Simon uit te zwaaien. Christa neemt afscheid van haar vader en zusje en daarna stapt ze de blauwe fiat van Simon zijn moeder in. “Daar gaan we” zucht ze en ze zwaait nog een laatste keer naar haar vader en zusje. Simon zijn moeder start de auto en zo rijden ze de straat uit.

Na twee uurtjes in de auto gezeten te hebben, komen Christa en Simon met hun moeders aan op Schiphol. De zenuwen van Christa worden steeds erger, nu wordt het echt menens! Ze neemt afscheid van haar moeder en daarna loopt ze samen met Simon naar de incheckbalie. “Zwaai nog maar even naar je moeder, als we hier door zijn zie je haar twee maanden niet meer” knipoogt Simon als ze bijna aan de beurt zijn. Christa knikt en volgt zijn raad op. Daarna laat ze haar ticket zien aan een norse mevrouw die staat te controleren. Die knikt en Christa mag haar tas op een rolband neerzetten. Haar tas wordt ook gecontroleerd en als het apparaat groen licht aangeeft, mag Christa doorlopen.

Even later zitten Christa en Simon iets te eten bij een friettent op het vliegveld. Christa kijkt hoe Simon zijn frietjes achter elkaar naar binnen werkt. Zelf kan ze nauwelijks iets op, zo zenuwachtig is ze. Simon lijkt het te merken en hij kijkt haar bezorgd aan. “Gaat het wel?” Christa knikt en ze dipt een frietje in de mayonaise. “Je hoeft niet zenuwachtig te zijn joh, het komt allemaal goed” zegt Simon en hij knijpt Christa even in haar hand. Christa knikt, maar erg overtuigd is ze niet. Ze ziet zichzelf al in het vliegtuig zitten en dat er een mededeling komt dat ze de eindbestemming niet zullen halen. Veel tijd om er over na te denken heeft Christa niet, want ze wordt opgeschikt door twee giechelende meisjes die naast hen aan een tafeltje gaan zitten. Geërgerd ziet Christa toe hoe de meisjes Simon zijn aandacht proberen te trekken. Veel succes hebben ze niet, want Simon is druk bezig met zijn frietjes. Christa grinnikt en ze kijkt naar de knappe jongen tegenover haar. Simon heeft altijd hordes meisjes achter zich aan, maar hij heeft eigenlijk nooit een vaste vriendin. Zo af en toe zoent hij eens een meisje bij het uitgaan, maar tot zover Christa weet heeft hij nooit een echte relatie gehad. Eigenlijk vindt ze dat niet erg ook. Zijn vriendin zou het vast nooit goed vinden als Simon zoveel tijd met Christa door zou brengen. Hun vriendschap zou er dan dus wel eens onder kunnen leiden.

“We moeten maar eens richting de gate” zegt Simon als het half 11 is. Christa knikt en ze staat op. Simon gooit de lege frietbakjes in een prullenbak en daarna lopen ze samen naar gate 23, waar hun vliegtuig al staat te wachten. Christa bijt op haar lip zodra ze de gate inlopen. Nu kan ze echt niet meer terug. Simon merkt dat ze niet op haar gemak is en hij slaat zijn arm om haar heen. “In dat vliegtuig hebben ze lekker eten en leuke films, voor je het weet is de reis voorbij.” Christa knikt en ze drukt zich tegen Simon aan. Wat is ze blij dat hij mee is en niet een andere klasgenoot. Niemand kan haar beter op haar gemak stellen dan haar allerbeste vriend. Bij de ingang van het vliegtuig wijst de stewardess de plaatsen waar Christa en Simon mogen gaan zitten. “Wil jij bij het raam?” vraagt Simon als ze bij de stoelen staan. Christa haalt haar schouders op. “Ga jij maar.” Dat laat Simon zich geen twee keer zeggen en hij ploft op de stoel neer. “Kijk, tv’s in de stoelen” zegt hij vrolijk. Christa knikt. Ze snapt niet hoe Simon nog zo relaxed kan zijn.

Even later verschijnt dezelfde stewardess als die Simon en Christa hun plaatsen had gewezen. Ze laat de reizigers zien hoe ze een zuurstofmasker om kunnen doen, waar ze een zwemvest kunnen vinden en hoe de noodhouding is. Het maakt Christa allemaal nog zenuwachtig. “Dat doen ze voor elke vlucht” stelt Simon haar gerust. Hij maakt zijn gordels alvast vast. Christa volgt zijn voorbeeld en ze ziet buiten dat het vliegtuig naar de startbaan wordt gereden. Na een paar minuten gaat het vliegtuig zelf rijden en al snel begint het toestel vaart te maken. Christa pakt Simon zijn hand en ze knijpt er zo hard als ze kan in. Dan voelt ze dat het vliegtuig begint te stijgen. Ze knijpt haar ogen dicht en pas als het vliegtuig wat minder schuin lijkt te gaan, durft ze naar buiten te kijken. Alles is al erg klein en het duurt niet lang voordat ze de wolken in gaan. Christa laat Simon zijn hand los, die er pijnlijk over wrijft. “Tjonge, wat kan jij hard knijpen” zegt hij als hij naar zijn rode hand kijkt. Christa glimlacht even en ze legt haar hoofd op Simon zijn schouder. “Sorry.” Daarna zet ze haar tv aan en ze begint aan de eerste film.

“Chris, wakker worden we gaan zo landen!” Christa schrikt op van Simon, die haar hoofd voorzichtig van zijn schouder aftilt. “Huh, wat is er?” zegt Christa verdwaasd. Simon lacht. “Je was in slaap gevallen tegen mij aan en je hebt ongeveer 3 uur zitten slapen.” Christa voelt dat haar wangen kleuren. “Sorry.” Simon grinnikt. “Geeft niet joh! Maar maak je gordel even vast. We moeten nog een kwartier tot de landing.” Christa knikt en ze doet haar gordel vast. Buiten is het donker, maar ze ziet wel allemaal lichtjes onder hen, die langzaam dichterbij komen. De landing vindt ze een stuk minder eng dan het opstijgen, omdat ze dan bijna bij de grond zijn. “Wat mooi al die lichtjes” zucht Christa. Dan gaat ze rechtop zitten. Er wordt door de piloot omgeroepen dat ze de landing gaan inzetten. Niemand mag meer van zijn stoel af en ook de stewardessen gaan in de gordels zitten. Christa voelt haar oren dichtklappen en het vliegtuig gaat met een vaartje naar beneden. Niet veel later voelt Christa het vliegtuig de Amerikaanse grond raken. Blij knijpt ze weer even in Simon zijn hand. “We zijn er!”

Citaat:

Hoofdstuk 3.

De volgende morgen wordt Christa wakker in het hotel in L.A waar zij en Simon gisteren naar toe gebracht werden en waar ze de komende twee maanden zullen verblijven. De kamer is niet erg groot, er staan twee tweepersoonsbedden, een tafel met twee stoelen en een televisie. In het badkamertje is een douche, een wc en een wasbakje. Christa had gisteravond het bed bij het raam uitgezocht, dus ze kan lekker naar buiten kijken als ze rechtop zit. Als ze op de klok kijkt, ziet ze dat het half 11 is geweest. Het is maar goed dat ze pas volgende week maandag voor het eerst op stage moeten zijn, ze hebben eerst een week om bij te komen en om leuke dingen te doen natuurlijk! Christa stapt zachtjes haar bed uit en ze sluipt naar de badkamer. Ze gaat eerst maar eens even lekker douchen, daarna zal ze Simon wel eens wakker maken.

Als Christa de douche uitkomt, is Simon al wakker. “Goedemorgen” gaapt hij en hij kijkt slaperig naar Christa, die met een borstel haar krullen probeert door te kammen. “Verdorie” vloekt ze. Ze had geen crèmespoeling meegenomen en bij de shampoo van het hotel zat ook niets. Nu kwam ze dus niet door de dikke, natte krullen. Christa loopt kwaad naar de spiegel en ze trekt aan de borstel, maar die lijkt helemaal vastgedraaid te zitten. “Rothaar!” gilt Christa uit. Simon stapt zijn bed uit en komt achter haar staan. “Rustig, ik zal wel even proberen de borstel los te maken.” Christa zucht en staart kwaad in de spiegel, terwijl Simon aan de borstel frunnikt. “Ik ga het af laten knippen” zegt Christa boos. “Zonder crèmespoeling is er geen land met die stomme lange krullen te bezeilen!” Simon kijkt haar via de spiegel geschrokken aan. “Niet doen hoor, die lange krullen staan je juist prachtig!” Christa voelt zich even warm worden door het compliment van Simon. “Dank je” glimlacht ze. Ondertussen heeft Simon de borstel los gekregen en hij borstelt voorzichtig de klitten uit Christa haar krullenbos. “Ik denk dat je nu je haren zelf verder wel kunt borstelen” zegt Simon na een paar minuten. Christa knikt. “Dankjewel” en ze haalt de borstel door haar nu goed doorkambare haren.

Een uurtje later slenteren ze door de straten van Los Angeles. Christa geeft haar ogen goed de kost, het is hier allemaal zo anders dan thuis in Nederland. De gebouwen, de mensen, de auto’s en alle andere dingen. Het valt haar vooral op dat overal veel lichtjes zijn. “Die Amerikanen zijn vast niet zuinig met energie” merkt Simon droog op als ze langs een huis met honderden knipperende lichten lopen. Christa schudt haar hoofd. “Ik geloof het ook niet.” Simon wijst naar een gezellig terrasje, vlakbij de walk of fame. “Zullen we iets gaan drinken?” Christa knikt en ze loopt achter Simon aan het terrasje op. Zodra ze plaats nemen verschijnt er meteen een ober die hun bestelling opneemt. Christa geniet van het zonnetje en haar enorme glas met cola. “Gaan we straks over de walk of fame en morgen naar de Universal Studio’s?” stelt ze voor. Simon knikt. “Dan moet ik morgen wel eerst om die huurauto.” Christa knikt. De komende twee maanden hebben ze een auto gehuurd, zodat ze makkelijk naar hun stage kunnen en lekker er op uit als ze vrij zijn.

Aan het eind van de dag valt Christa doodmoe op haar bed neer. Ze hadden vandaag een heel stuk gelopen en dat begint ze nu wel te merken. “Kunnen we geen pizza laten bezorgen?” zucht Christa tegen Simon, die ook uitgeteld op zijn bed ligt. Die knikt. “Dat is wel een goed idee, ik heb ook geen puf meer om ergens te gaan eten.” Hij pakt zijn mobiel uit zijn broekzak en hij zoekt in de handleiding van het hotel het nummer van de pizzakoerier. “Wat voor een pizza wil jij?” Christa plukt aan haar haren. Ze lust zoveel pizza’s, ze vindt het altijd erg moeilijk een keuze te maken. “Doe maar een Hawaï” zegt ze dan uiteindelijk. Christa luistert hoe Simon 2 pizza’s bestelt. Hij kan een stuk beter Engels spreken dan zij. “Ze komen de pizza’s binnen een kwartier brengen” glimlacht Simon als hij de hoorn weer op de telefoon legt. Hij ploft ook op zijn bed neer en hij zet de televisie aan.

Citaat:

Hoofdstuk 4.

De week vakantie in Los Angeles gaat erg snel voorbij. Maandagmorgen zitten Christa en Simon al vroeg aan het ontbijt in het hotel. Vandaag gaan ze kennismaken bij de L.A gevangenis, waar ze de komende twee maanden stage gaan lopen. “Ik ben toch best zenuwachtig voor vandaag hoor!” zegt Christa terwijl ze een muffin uit elkaar plukt en langzaam naar binnenwerkt. Simon kijkt verbaasd naar Christa haar vreemde eetgedrag en dan knikt hij. “Ik ben niet echt zenuwachtig, maar ik heb er wel ontzettend veel zin in!”
Christa zucht en ze eet het laatste stukje muffin op. Simon is altijd zo kalm, ze snapt niet hoe hij dat altijd volhoudt!

Een uurtje later rijden ze met de gehuurde Toyota naar de poorten van de gevangenis. “Wat een groot gebouw” zegt Christa bewonderend als ze bij een beveiligingspoort staan. Simon knikt en hij zegt hun namen door de speakers. Meteen daarna gaat er een groot hek open en dan kunnen ze doorrijden. Meteen als ze binnen zijn, gaat het hek weer dicht. Bij het volgende hek zit een man. Hij vraagt aan Simon zijn naam en wat hij en Christa komen doen. De man belt even met een andere werknemer en laat ze daarna door de poort. Er staat een bordje met parking aangegeven, die Simon netjes volgt. Hij zet de auto op de grote parkeerplaats en dan lopen ze samen naar binnen.

Als ze het gebouw binnen lopen, kijkt Christa haar ogen uit. Er staat een enorme, ronde balie in het midden van de hal en er staan een paar borden om niet verdwaald te raken. Simon loopt naar de balie en vertelt in het Engels dat zij studenten zijn van het St. Florijn college in Holland. Hij laat zijn pasje zien en Christa legt ook haar studentenpas op de balie. De vrouw achter de balie bekijkt de pasjes aandachtig en daarna pakt ze de telefoon en ze tikt een nummer in. Al snel wordt er opgenomen en de vrouw brabbelt in een snel tempo dat er twee studenten staan te wachten. Niet snel daarna hangt ze op en ze kijkt Simon en Christa vriendelijk aan. “Mister Vandel is coming as soon as possible’. Christa knikt en ze loopt naar een brede bank en ploft neer. Ze kijkt om zich heen, deze hal lijkt nog helemaal niet op een gevangenis. Eerder op een groot kantoor. Met de enorme balie en de vele mensen die heen en weer lopen.

Even later komt een lange man met een baardje op Christa en Simon afgelopen. “You are the students from Holland?” vraagt hij met een lage stem. Christa knikt en ze staat op. Ze geeft de man een hand en ze stelt zich voor. De man knikt vriendelijk. “My name is Luca Vandel.”
Daarna legt hij uit dat hij zo met Christa en Simon mee loopt naar zijn kantoor, waar ze Daniël, een stagiaire, zullen ontmoeten. Daniël zal hen de komende twee maanden begeleiden. Christa en Simon knikken en ze lopen beleefd achter Meneer Vandel aan, het grote gebouw door. “Hier ga ik vast nog wel een keer verdwalen” fluistert Christa tegen Simon als ze het zoveelste gangetje in lopen. Simon lacht en wijst naar een plattegrond op de muur. “Gelukkig zijn ze berekend op mensen zoals jij dus er hangen overal wel plattegrondjes van het gebouw”. Christa lacht en geeft Simon zacht een stomp tegen zijn arm.

Meneer Vandel gaat ze voor een kamertje in, waar een licht getinte jongen van een jaar of 26 op hen zit te wachten. Christa kijkt de jongen met grote ogen aan. Als dat Daniël is, gaan het vast twee hele leuke maanden worden! De jongen staat zich op en geeft haar vriendelijk een hand. “Daniël” zegt hij met een warme stem. Christa kijkt hem in zijn ogen en even weet ze niets uit te brengen. “C-hrista” stottert ze. De jongen glimlacht met zijn witte tanden bloot en geeft daarna Simon een hand. Simon reageert een stuk nuchterder en hij ploft op een stoel neer. Christa volgt zijn voorbeeld maar. Daniël begint vrolijk tegen hen te praten. Hij verteld dat Christa en Simon samen met hem en Meneer Vandel in dit kantoor zitten en dat ze de eerste week mogen helpen met eten voorbereiden, documenten ordenen en als de gevangenen naar buiten gaan, mogen ze helpen om op de monitoren te kijken of er geen vreemde dingen gebeuren. De weken er op mogen ze meer gaan doen, dan mogen ze ook gevangenen die al bijna vrij zijn, interviewen. Christa knikt opgetogen. Ze ziet het allemaal al helemaal zitten. Daniël kijkt nog even op zijn lijst of hij niet toevallig iets vergeten is en staat dan op. “I will show you the prison and the cellblocks.”