Geplaatst 
Ik zou zeggen lees het en geef wat tips..! Dit heb ik niet zo maar uit mijn mouw gezogen zal ik maar zeggen haha 
De wekker gaat en ik ren mijn bed uit. Dit word weer een drukke zaterdag! Om te beginnen maar eens mijn eigen paard en de pony van mijn zus rijden, stallen mesten, snel douche en dan op naar Ermelo waar de Nederlandse Kampioenschappen worden verreden.
Het trainen met Sonaldo gaat weer fijn. Dit is de tweede keer na zijn blessure dat die weer echt aan het werk moet. Over drie weekjes hoop ik hem weer te kunnen starten. Na het rijden geniet hij voldaan van zijn welverdiende douche met een wasbeurt er achteraan. Ook de pony doet haar uiterste best op hetgeen wat ik van haar vraag. Mijn gedachte dwalen af naar de wedstrijden die ik vroeger met haar heb gereden. De vele mooie overwinningen en de overwinningen die er met vlag en wimpel bovenuit schieten. Wat heb ik een tijd gehad met die eigenwijze oma pony zoals ze nu word genoemd. Ook oma vind het weer heerlijk om afgespoten te worden, alleen kan ik dan natuurlijk niet droog blijven! Mevrouw neemt de slang in haar mond en voordat ik weg kan komen ben ik al nat. Ach daar staat ze om bekend..
De paardjes mogen lekker de wei in en dan kan ik rustig de stallen mesten. Tot mijn verbazing zie ik dat het al kwart voor 10 is! Dus tijd om op te schieten. “Tessa kom, we gaan naar huis”! Vrolijk komt onze Duitse herder eraan gerent om luid blaffend mee naar huis te rennen. Eenmaal thuis gekomen zet ik snel de fiets in de schuur, zet mijn laarzen in de schuur en ren naar binnen om te douchen. Ondertussen roept mijn vader al dat ik op moet schieten dus dat word een korte douche.
Na een kwartier vind ik het wel goed en is alles wat het zijn moet. Snel mijn bodywarmer aan en gaan richting Ermelo!
Eenmaal aangekomen kom ik erachter dat ik toch een niet zo heel verstandig besluit heb gedaan door mijn naaldhakjes aan te trekken. Het heeft vreselijk geregend de laatste week dus het word een strijd om over het parkeerterrein te komen. “Wie doet er dan ook zulke schoenen aan naar een paardenwedstrijd” merk mijn vader lachend op.
We komen het terrein oplopen en zien dat Arina, voor wie we komen al aan het losrijden is. Arina rijd bij me op de manege en heeft zich in de klasse L springen weten te plaatsen voor het NK. Dus was het natuurlijk aan ons de taak haar aan te moedigen. En wie weet lopen er nog wel leuke paardenjongens rond, maar dat hoeft mijn vader natuurlijk niet als reden te weten!
Edward en Hans-Peter zijn zojuist begonnen aan hun clinic, wat we even gaan volgen, het springen begint toch pas over een kwartier. De clinic word op een komische manier gegeven waarbij zowel het publiek als de twee ruiters vaak moeten lachen. “En de eerste deelneemster mag zich klaarmaken voor de rubriek L springen” word er omgeroepen. Pa en ik vervolgen onze route en zoeken een plaatsje om de springring. De eerste combinatie is al gelijk foutloos en als tweede is Arina aan de beurt. Ook zij red het om foutloos rond te komen! Na even te vertellen dat het goed ging, ja standaard! Gaan we maar eens kijken wat er nog meer te doen is. We komen bij het Z springen terecht. We komen er een paar tegen van de club en zoeken een plaatsje op langs de ring. We hebben geluk en kunnen mooi op een picknicktafeltje zitten. Als ik bijna zit zie ik iemand waarvan ik niet had durven dromen dat hij er was! Ik ben zo van de wereld dat ik vergeet te gaan zitten.. “blijf je zo hangen of wat is de bedoeling” was de opmerking van Kees. Mijn reactie is dat ik gelijk zo rood als een tomaat word en me maar gedeisd houd de komende minuten. Mijn enige actie in die minuten is staren, staren naar die jongen die daar zit bij Joel.. “Wil je wat drinken”? maar ik staat gewoon verder zonder het ook maar door te hebben. Totdat er opeens een keer voor mijn hoofd langs gezwaaid word.. “Of je wat te drinken wil”? Nogmaals de vraag waar ik nu maar het antwoord op geef dat ik wel een cola lust. Door iedereen die er zit word ik raar aangekeken en ik bedenk mezelf dat een opmerking erover niet lang uit zal blijven. “Het mooie is er nu toch vast wel afgekeken” was de reactie van Jaap! Oh ze hadden me door. Ik blijf verstandig en er verschijnt alleen een klein lachje op mijn gezicht. Het staren gaat nog wel even door. Maar telkens als hij kijkt draai ik snel mijn hoofd om. Ik heb wel door dat het andersom ook zo gaat.
De barrage van het L gaat beginnen dus wij vervolgen onze weg weer om Arina aan te moedigen. Ik kijk nog één maal achterom en zeg stil gedag tegen mijn prins op het bruine paard. Helaas heeft ze een balk. De reactie hierop is dat we maar snel weer naar het Z springen snellen om de laatste nog te kunnen zien rijden. Helaas is mijn knappe prins weg dus kan ik mijn aandacht maar eens richten op het springen. Het staat onwijs aan de maat en ik vind het knap hoe sommige paarden zich toch nog over de hindernis weten te redden terwijl het zo goed als onmogelijk is. “Hij is er weer” geïrriteerd kijk ik naar mijn vader die het inderdaad goed had gezien dat hij weer terug was waar die eerst ook stond.
Het verhaal begint weer van vooraf aan, ik kijk, hij kijkt, ik kijk de andere kant op en andersom. Ja daar is mijn kans.. zijn vriend loopt weg! Ik bedenk wat ik wil zeggen, sta op, loop naar hem toe maar halverwege draai ik snel weer om en ga maar weer zitten. De reacties die ik hierop krijg zijn rare gezichten want gelukkig weet de helft nog niet wat de bedoeling was.
Ook het Z springen loopt ten einde dus besluiten Daan, Alice en ik wat te gaan eten. Patat gaat er natuurlijk altijd wel in! We zijn er maar bij gaan staan aan een statafel aangezien de bankjes bezet zijn. “Auw”!! opeens krijg ik een por in me zij van Alice.. en ze wijst richting de viskraam. Oh en daar stond die! Gelijk dwalen mijn gedachtes weer af en ook nu valt het weer op. Ik probeer niet te kijken en draai mijn rug maar naar hem toe. Ik wil mijn drinken pakken maar tot mijn verbazing gooit Daan net haar drinken om, waarop een hard gelach volgt. Nou als dit zijn aandacht niet trekt weet ik het ook niet meer! Ik schaam me diep en kijk maar niet richting hem! Mijn vader en Daan haar vader komen er aanlopen. Het is afgelopen dus we gaan maar eens richting huis. In de verte loopt hij dan ook, samen met zijn moeder, ook op weg naar huis.
Wanneer zal ik hem weer zien, ik durf hem niet aan te spreken. Ik denk dat de aankomende week een goed moment is. En wie weet, wie weet durf ik hem te vertellen wat ik denk en voel.
