Bokt.nl

Citaat:

Zuchtend zette ik mijn fiets in het rek, voor de duizendste keer in mijn leven, en draaide het slot erop. Mijn moeder was ongelofelijk boos op me geworden daarnet, ik wou graag een paard, en zij had het goed gevonden. Jarenlang had ik gezeurd om een paard, maar nee, nooit kreeg ik er eentje, en nu mocht het van haar, ik mocht een paard uitzoeken, en als ik ergens stalling kon vinden, zou zij het voor me betalen, ook alle spullen, en alles, die stalling had ik goddank gevonden, hier op de manege, vertrouwd en veilig, maar nu was ze boos geweest omdat ik nog steeds niet het juiste paard had gevonden. Ik mocht dit maar een keer in mijn leven, had ze gezegd, en ik had maar een bepaald aantal euro's om uit te geven aan het beest, dus het moest wel gelijk mijn droompaard zijn. Ik liep wat rond door het stallenpark, wat echt enorm was. Toen viel mijn blik op het afgelegen stalgebouw, waar alle paarden stonden die te koop stonden, of die nog maar net waren ingekocht en waar nog geen vaste plek voor was gevonden. Ik besloot te gaan kijken. Ik keek wat rond in de stal, en stopte af en toe bij een box. Bij een enkele paar ging ik de stal in, ze spraken me wel aan. Allemaal bleken het chagrijnige paarden te zijn. Ik zuchtte opnieuw. Helemaal niks, geen enkel paard stond hier te koop, en was nog leuk ook. Ik wou me omkeren, toen mijn blik viel op de achterste, donkere stal, waar een paard hinnikte om aandacht. Ik ging kijken, en ja hoor, mijn droompaard, stond daar, in een stal, in een donkere stal uiteraard. Ik deed het licht aan, en keek tegen een prachtig, licht-donkerbruin paard aan, met zwarte manen, de kleur was niet te beschrijven, maar heel mooi. Het paard keek me met grote donkerbruine ogen aan, en ik merkte een spoortje angst in zijn ogen. Hij was bang, maar voor wat?, hij hoefde hier toch nergens bang voor te zijn?. De staldeur ging krakend open, en iemand van de manege kwam naar binnen. Ze merkte mij niet eens op, maar ik liep naar haar toe. Dat paard, dat daar helemaal achterin staat, is die te koop?. Ze haalde haar schouders op, en pakte haar telefoon. Ze belde de manege-eigenaar, en die kwam snel naar me toe. Die staat zeker te koop, knikte hij, maar hij trok bleek weg. Hij is onveilig, Valencio, hij is een lievertje op stal, en een werkelijk kinderpaard, maar zodra hij eenmaal onder het zadel is, is het een bommetje energie, hij is echt niet normaal. Ik knikte, misschien was hij toch niet wat ik wou. Ik wist het niet, ik wist het gewoonweg niet, ik had genoeg leuke paarden gezien, eentje sprak me zo erg aan, dat ik eigenlijk op het punt stond het geld in de eigenaar zijn handen te drukken, maar toen had ik het terug gepakt, en gezegd dat ik nog even verder wou kijken. Het dier stond nog steeds te koop, maar Valencio, was zo'n plaatje, die donkerbruine ogen, hoe ze me hadden aangestaard met die kringen van wanhoop erin, ik wist het allemaal niet. Maar als je wilt, mag je hem uitproberen hoor, vervolgde de man knikkend. Ik knikte, ik wou niks liever dan hem uitproberen, kijken of het misschien toch wel goed ging.

Een enkele ogenblik daarna, stond ik naast het paard, en zat mijn voet al in de stijgbeugel. De man vond het duidelijk wel grappig, want hij stond te grinniken. Valencio stond gespannen met zijn hoef over de grond te schrapen. Hij was duidelijk mooi, en lief was hij ook, maar wel heel ongeduldig, en ik moest toch echt een paard hebben waar ik normaal op kon rijden. Ik dreef hem aan, hoe vaak had ik dat wel niet gedaan, aandrijven, bij elk paard wel een paar keer, maar toch voelde het nu heel anders, alsof ik met de grootste sporen van de wereld reed, en er dan ook echt gebruik van maakte, het voelde raar, als iets wat ik nog nooit gedaan had. Ik zette mijn been aan zijn buik, en stuurde hem richting de hoefslag. Hij was vrij voorwaarts, en de man bleef maar grinniken. Toen ik al mijn lef verzameld had, en vroeg waarom hij zo moest lachen, begon hij het uit te leggen. Hij is pas een paar weken onder het zadel, niemand heeft belangstelling voor hem getoond, en al helemaal niet als ik vertelde dat hij pas zo kort gereden is, en dan knappen ze af. Maar hoe lang is het dan geleden dat hij ingereden is, en hoe jong is hij dan wel niet?. Hij is nu, ik denk 4 1/2. Maar is hij dan zo laat ingereden?. Hij is gewoon netjes op zijn 3e ingereden, maar hij heeft een jaar stil gestaan, en wij zijn pas een half jaartje met hem aan de slag, sinds we hem hebben eigenlijk. Maar dan is hij toch al lang ingereden?. Hij diende als gezelschapspaard voor de eigenaren die hem eerst hadden, ze kochten hem als jaarling, en hebben hem eigenlijk niet goed ingereden, hun dochter wou een keer met vriendinnen rijden, dus moest ze zelf op Valencio, maar ze kon niet op hem rijden, dus hebben besloten hem toch maar kort in te rijden, zodat hij in ieder geval kon stappen, draven en galopperen in het bos, en terug te nemen was, sturen schoot er eigenlijk bij in. Dus?. Wij hebben hem helemaal opnieuw moeten inrijden, en dat vergde tijd, we zijn eigenlijk pas een paar weken met hem in training, dus hij kent nog niet zo veel. Ik kreeg een warm gevoel van binnen, ik had het geld, ik had het geld. Mijn hart bonste in mijn keel toen het voor mijn gevoel tijd was te draven. Ik had een kwartier los gestapt, en had het idee dat het tamelijk goed knikte tussen ons. Hij reageerde goed, en toen ik een volte reed, deed hij dat ook goed. Hij luisterde best wel goed. Toen ik aandraafde, begon hij gelijk te strekken. De man knikte, dat proberen we hem aan te leren, maar hij denkt blijkbaar dat elke keer als hij aandraaft, dat hij moet strekken, een beetje inhouden, en dan wat aandrijven, en het is weg, zei de man alsof het een ziekte was die na een poosje wel zal overgaan. En hij kreeg gelijk, hij begon normaal te draven. Het was een heerlijke, zwierige draf, waarin het leek alsof je zweefde. Het zat wel lekker. Ik reed ook nu een paar voltes, en wat andere figuren. Ik reed uiteraard op bijde kanten, en het ging allemaal wel goed. Ik hield mijn hart vast toen de man zei dat ik "ook wel een keer een galopje kon proberen". Ik deed wat hij zei, en galoppeerde aan. In principe had hij niet zo veel zin om te galopperen, maar met tegenzin, sprong hij toch in de goede galop aan. Hij galoppeerde op een flink tempo, maar niet té. Hij hield zijn hoofd geheven, en was best wel onrustig, maar hij was nogmaals, niet té. Ik galoppeerde een stukje, en na een poosje stopte ik, stapte ik uit, en toen was het klaar, aangezien hij helemaal bezweet was. Op de manege had ik nog niet zo gekeken naar een nieuw paard, maar dit was toch wel een hartstikke lekkerding. Ik stapte hem nog een stukje droog met zijn zweetdeken, en daarna borstelde ik hem nog wat. De manege eigenaar kwam weer naar me toe. Wat vind je van hem?, vroeg hij geinteresseerd. Ik vind het wel een leuk paardje, maar ik weet niet zeker of het wat voor mij is, je vertelde ook dat hij best wel sterk was, en ik sta af en toe wat onzeker in mijn schoenen, bij mijn vroegere bijrijdpaard ben ik dat geworden, die liep dwars door me heen, ook met rijden, omdat ik bitloos moest rijden, en nu ben ik daardoor heel onzeker geworden over sterke paarden. Je mag hem best een paar weken rijden voor je hem koopt, ik zet hem wel in de reservering als je dat wilt, dan heb je tijd om te denken, maar dan verwacht ik wel een soort van dat je hem koopt. Dat is dus het probleem, als ik hem een poosje rij, en het blijkt een duivel te zijn, dan zit ik eraan vast. Oké, vergeet dat laatste, je mag hem een poosje rijden, als je dat wilt, en dan kan je hem wat beter leren kennen, dat mag zo lang als je wilt, maar hoe langer je hem rijdt, hoe eerder hij verkocht wordt als er iemand voor hem komt. Ik denk dat ik het met een paar ritten wel weet, knikte ik, ik wist bijna zeker dat dit mijn droompaard was, het was zo'n schat.

Een paar dagen gingen voorbij, zonder dat ik naar de manege ging, tot ik me herinnerde dat ik nu een bijrijdpaard had. Hoestend fietste ik naar de manege, het was verraderlijk koud buiten, en ik had de afgelopen paar dagen een verkoudheid opgenomen. Valencio stond niet meer in de verkoop stallen, maar in het stallencomplex van de privé eigenaren, waar ook de binnenbak was. Het was daar altijd lekker warm, en Valencio had een box vlak naast de kluisjes, waar ik er ook een van had. Ik had een grote, zodat ik daar mijn eigen spullen in kon opbergen, omdat ik hier een eigen zadel en hoofdstel had liggen, en dat soort spullen. Ik had die spullen eigenlijk voor niks, maar als het Valencio paste, had ik het weer niet voor niks. Ik paste het zadel, en met een flinke pad eronder, zat het best goed na mijn idee. Mijn hoofdstel moest wat versteld worden, maar het paste gelukkig wel, en ik nam hem mee naar de bak. Hij was al best wel warm toen ik losgestapt had, hij had het duidelijk zwaar de laatste periode, weinig beweging, want zijn conditie was echt 0. Ik draafde en galoppeerde een stukje, en daarna stapte ik weer uit. Hij moest door veel maar kort bereden te worden, een goede conditie opbouwen, en daarna zou ik langer kunnen gaan rijden. Maar terwijl ik hem reed, moest ik de keuze maken of ik hem nou wou kopen of niet. Ik had mijn moeder al verteld dat ik een paardje op het oog was, en ze was heel enthousiast toen ik vertelde over Valencio, ze had altijd gekickt op jongere paardjes die nog vrij fris en groen waren. Ze wou gewoon het beste voor mij, maar was een ongelofelijke ongeduld. Vandaag was uitgekomen wat de eigenaar al gezegd had, hij was ongelofelijk sterk in de draf, als hij dat wou. Zijn nek was echt ongelofelijk, mooi, maar heel sterk, en hij kon zich goed verzetten tegen mijn been. Hij was nog steeds een ongelofelijke knuffel op stal, en ik was vrijwel overtuigd. Toen ik de volgende dag weer op de manege kwam, liep hij wat te scharrelen door zijn stal, onrustiger dan de vorige dag. Ik zadelde hem op, maar echt stilstaan wou hij niet. Dit was vast het bommetje energie waar de manege eigenaar het over had, dus zette ik hem even los in de paddock. Hij bleef echter stilstaan voor het hek, wachtend tot hij weer naar buiten zou mogen. Ik haalde mijn schouders op, en dacht bij mezelf dat het allemaal maar niks was, dat hij dit alleen maar deed omdat hij juist geen energie had, en geen zin had om te rijden. Ik zadelde hem weer op, en nam hem mee naar de bak. Daar kwam een meisje naar me toe, ze zag er ouderlijk uit, maar was wel jonger dan mij. Is dit Valencio?, vroeg ze. Ja?, zei ik vragend. Ik zou hem eerst longeren, hij is dwars vandaag, geloof me, ik herken zijn gedrag, ik hem hem ook vaak gereden. Ik knikte, maar zette mijn voet in de stijgbeugel. Ik wou het eerst meemaken, en dan geloven. Hij draafde gelijk weg toen ik net zat, en ik wist nog net op tijd mijn andere stijgbeugel te vinden. Hij werd steeds sneller, tot ik, met mijn strenge hand, hem wist tegen te houden. Het meisje stond schuddend met haar hoofd langs de kantlijn te kijken. Ik wierp haar een felle blik toe, en bleef doorzitten. Valencio begon te strekken, en hoe dan!, hij begon zijn benen naar voren te gooien, en hij begon helemaal mooi te lopen. Hij ging na een poosje stappen, en ik gaf hem even lange teugel. Hij had toch een poos gedraafd, maar was nog niet bezweet. Misschien was dat alleen als ik hem liet werken in plaats van dat hij zelf bepaalde waar hij naartoe ging. Nijdig liep het meisje weg, ze ging een bonte Arabier halen, en probeerde me na te doen. Ze deed alsof het dier hartstikke druk was, maar in werkelijkheid was het een té sloom, oud paard. Ik kende Tamba wel, ik reed haar zelf vaak genoeg in de les om te onderstellen dat ze niet druk was. Mocht dat meisje zomaar manegepaarden pakken en ze gaan rijden?. Ik vroeg het aan haar. Mag jij zomaar Valencio rijden zonder het te vragen?, vroeg ze arrogant terug. Hij is binnenkort mijn eigen paard, dus ja, dat mag ik, ik ben nu zijn ruiter, maar Tamba is een manegepaard, daar mag je niet op rijden!. Ik heb toestemming, zei ze, terwijl ze wit weg trok. Ja?, vroeg ik ongelovig. Nee, dat heb ik niet, maar Tamba is mijn eigen paard geweest, en als ik zin heb om haar even te rijden, mag dat vast wel. Ik keek naar het meisje, ze zag er tenger uit, zeker niet sterk genoeg om Tamba met dressuur te rijden. Ook zij had een vrij sterke hals, en ik had haar altijd moeilijk en veel te sterk gevonden met dressuur. Ze was ook ongelofelijk sterk, en ik sprak uit ervaringen. Met bosritten sprong ze overal achteraan, en ze was dan ook echt niet leuk in het bos. Ik zou haar maar heel snel op stal zetten, waarschuwde ik het meisje, want ze begon heel raar te rijden, een teken dat de bonte sterker werd. Ze liet Tamba netjes, vierkant halthouden, en steeg af. Als je denkt dat ik haar niet kan rijden, zal ik haar wel op stal zetten, madame, zei ze woedend. Dat was dus een nieuwe vijand op de manege. Ik had er al een paar, meisjes die vonden dat ik té onzeker was, maar dat maakte me niet uit, ik reed zoals ik wou, en ik liet mijn humeur niet verpesten, want dit bommetje energie, was het paard dat ik wou.

De volgende dag kwam mijn moeder mee naar de manege, omdat ik haar graag wou voorstellen aan mijn toekomstige paard. Ze zei dat ze geen toestemming hoefde te geven, dat het mijn eigen paard was, en mijn eigen geld wat ik eraan uitgaf, maar ze wou wel graag kennismaken met haar aanstaande paard. Want ook zij zou af en toe rijden, als ik niet meer genoeg tijd had, of niet zo heel veel zin had, en zij vond het alleen maar leuk. Vandaag ging ik longeren, om te kijken hoe dat ging. Mam vond dat hij heel mooie bewegingen had, maar had zo ook weer haar twijfels over hoe druk hij wel niet was. Vandaag was het bommetje uit gebleven, maar hij had wel overtollig veel energie omdat ik gisteren niet zo heel veel gedaan had. Hij liep keurig de bak rond, en mijn moeder gaf wel toe dat het een plaatje was gelukkig. Ze zou trots zijn dat dier als paard te hebben. Zodoende gingen we die middag samen naar de eigenaar van de manege. Ik had al een stal klaargemaakt, en wat voer in zijn voerbak gedaan. Zo had ik hem ook al in die stal gezet, en mijn moeder ging met mijn geld naar de eigenaar toe. Toen ze het betaald had, fietsten we samen naar huis. Ik had een raar gevoel in mijn maag, voor het eerst in mijn leven een eigen paard!

Citaat:

Maar een eigen paard runnen bleek zwaarder dan verwacht. Stallen uitmesten en voeren 's ochtends werd gelukkig nog wel voor mij gedaan, maar het was zwaar hoor, je moest zo veel mogelijk op de manege zijn, en ik zat uiteraard ook nog met school, waar ik ook huiswerk voor had. Huiswerk deed ik zo veel mogelijk op school, zodat ik thuis niets meer hoefde te doen, en gelijk naar Valencio kon. Bovendien werd hij ook alleen maar sterker en sterker in zijn hals, omdat ik zijn bespiering in zijn achterhand aan het bijwerken was, en daardoor werd hij alleen maar sterker. Ik moest hem leren houden, zelf stukjes het heft in handen gaan nemen, zelf sterk worden, maar om tegen een bonk energie van ruim 700 kilo op te komen, dat is best wel moeilijk. Vandaag ging ik een kort stukje rijden over de weg, om hem te laten wennen aan het verkeer, en daarna zou ik nog even binnen gaan rijden voor zijn bespiering. Ik reed hem kort maar krachtig, ik zorgde dat hij energie kwijt raakte, maar niet zo veel dat hij als een slappe ham door het weiland heen zwalkte na het rijden. Hij moest nog wel wat pit overhouden, want anders was er niks aan voor hem. Ik werkte hem meestal net in het zweet, hij moest niet overzweten, maar een klein beetje was alleen maar een teken dat hij goed gewerkt had. Als een paard niet aan het zweten was, zag ik dat als een teken dat hij niet goed gewerkt had, terwijl dat misschien wel helemaal niet zo was. Ik zadelde snel op, en merkte dat Valencio vandaag wat sufjes was. Dat vond ik alleen maar fijn, want dan kon ik zonder problemen over de weg stappen. Hij bleek het ook allemaal geen probleem te vinden, en zelfs in de bak, bleef hij tamelijk rustig. Ik hoopte en hoopte dat dit de overgang was, hij was rustiger geworden, maar nee, want toen ik de volgende dag op de manege kwam, was hij een ongelofelijke bom. Zelfs longeren was niet genoeg, en dus ging ik er maar gewoon op. Ik wist dat het niet zo heel slim van me was, maar ik deed het gewoon. Een cap had ik alleen op in uiterste nodigheid, en dat was dus niet nu, ik reed eigenlijk alleen met cap in het bos of tijdens een ander soort rit, het was een soort gemakkelijkheidje geworden van mij en een paar vriendinnen. Die sprak ik bijna nooit meer, Melissa gelukkig wel, mijn allerbeste hartsvriendin die ik ooit had gehad. Ze had zelf ook een paard, aan huis. Die zou binnenkort ook hier op de manege komen te staan, want Melissa vond het heel ongemakkelijk, ze moest elke keer 's ochtends voeren, en haar paard had geen normale weidegang, en hier op de manege was dat heel goed, het gras groeide alleen maar hoger, elke dag een heel stuk, waarom?, geen idee, maar het gras was altijd hoog, heerlijk voor de paarden. Het hek was van eikenhout, en heel zacht. Er liep dan wel een schrikdraadje overheen, maar dat maakte niet uit. De manegepaarden stonden alleen op zondag in het weiland, de rest van de week brachten ze hun nachten door in de binnenbak, waar het ook warm was, en ze alsnog konden spelen. Dan moesten ze er wel weer vroeg uit, want anders zouden er problemen komen met mensen die zouden willen rijden. Dan moesten ze maar het lesgedeelte van de bak nemen om in te rijden, het was weliswaar niet groot, maar goed genoeg om in te rijden, meende ik. Ik zette voorzichtig mijn kuit in zijn buik, en hij gehoorzaamde prima. Opstijgen was ook makkelijk gegaan, hij had energie, maar misschien wist hij het dit keer te beheersen?. Nee hoor, natuurlijk niet, hij draafde energiek rond in de bak, en zelfs strekken hielp niet. Galopperen misschien?, dan zou hij de bocht uit vliegen, heel vervelend. Toch galoppeerde ik aan, maar hield hem zodanig bij me dat het bij een beheerste, rustige galop bleef. Ik galoppeerde misschien wel een kwartier toen hij eindelijk bezweet terug kwam naar de draf. Ik liet hem stappen, en beloonde hem. Het was niet goed gegaan, maar hij was uit zichzelf terug gekomen naar de draf, dus het was goed gegaan. Ik stapte nog een paar rondjes uit, en daarna zette ik hem gelijk in het weiland. Ik had geen zin meer in hem, op dit moment. Ik was in zo'n kleine periode zo gek van hem geworden, ik was zo blij met hem, maar toch, als hij zo deed, kon ik hem nooit starten in het dressuur, of gewoon ergens anders in starten, springen, endurance, nee, nergens in, want hij gehoorzaamde me voor geen meter. Misschien moest hij nog ontzag voor me krijgen, maar dat ontzag mocht dan wel eens opschieten, ik had hem nu al een paar weken.

De volgende dagen waren precies het zelfde als degene daarvoor, ik reed rustig, normaal, en het ging allemaal wel, een keer werd hij wat druk, maar na een stuk galopperen was dat ook wel weer over. Ik kreeg er steeds meer vertrouwen in dat het dit keer echt goed ging. Toen ik wat rondwandelde, viel mijn oog opeens op het paard dat op de poetsplaats stond. Het was een roan kleurige merrie, Moonlight, Melissa was hier al!. Ik rende naar de poetsplaats en vloog mijn beste vriendin om de nek. Ze zat niet meer bij mij op school, dus ik had haar nog niet kunnen vertellen dat ik eindelijk een eigenp aard had gekregen. Wat doe jij hier nou!?, vroeg ze verbaasd, maar ook blij. Ik moet je iets vertellen Melis, kom je zo naar de bak?. Ze knikte, en ik ging vol trots mijn bijna-hengst halen. Was Valencio eigelijk geruind?, misschien was het nog wel een hengst. Misschien was hij daarom nog wel zo druk. Ik haalde mijn schouders op, het zou wel overgaan, dat drukke gedoe, het zou wel allemaal goedkomen, ik mocht niet zo wantrouwig zijn. Melissa stond met open mond te kijken hoe ik met mijn paard aan het stappen was door de bak. Ik legde haar het hele verhaal uit, en ze draafde naast me op Moonlight. Heb je nog niet gereden?, vroeg ik. Ze schudde haar hoofd, ik wou eigenlijk niet eens rijden, ik vond dat het te overspannen was om haar gelijk de dag dat ze was aangekomen te rijden, maar ik vind het ook wel lekker om eindelijk weer in het zadel te zitten. Hoezo dan?, ohja, je had toch een verzorgster aangenomen?. Ja, ik dacht dat het wel goed was om Moonlight ook ervaring te laten opdoen met mensen, niet mij, maar andere mensen, ik ben niet serieus gaan zoeken, maar elke dag komen er wel mensen naar me toe of ze nog iemand weten die een verzorger zoekt, sommige meiden of jongens zijn al 15 of ouder, maar sommigen zijn pas 10 of 11, verwachten ze dan dat ik ze aanneem?. Wat gebeurd er dan nu met dat meisje dat haar altijd reed?, vroeg ik geinteresseerd. Die komt binnenkort langs, maar ze gingen ook binnenkort verhuizen geloof ik, maar ze wou Moon niet meer rijden, ze vond haar te druk, en omdat ik wil dat mensen die haar niet kunnen hanteren bitloos rijden, kon ze haar al helemaal niet houden, dus dan maar niet, zei ze letterlijk. Ik zuchtte, ze worden altijd arrogant zodra ze het paard een paar keer gereden hebben, ze gaan dingen kopen die niet passen, en dan schuiven ze de schuld op jou af, peesbeschermers die het paard niet nodig heeft, allemaal van dat soort dingen. Melissa knikte, dat was wel zo, maar Moon vind het allemaal wel best, er werd zonder zadel op haar gereden als ik er even niet bij was, en dat soort dingen, en daar werd ik heel boos om, tegen haar begon ik te schreeuwen, de hele buurt weet nu dat ik dat meisje niet meer mag. Maar dan moet je daar duidelijke afspraken over maken, als ze er is en er staat nog niet in het schriftje dat er gereden is, mag ze gereden worden, bijvoorbeeld, of niet zonder zadel rijden, anders kan je de sleutel inleveren en dan hoef je hier nooit meer te komen. Melissa moest lachen. Denk je dat ik dat niet gedaan heb?, in het weekend mocht zij rijden, en een keer in de week op een doordeweekse dag, dat moest genoeg zijn volgens mij, want zo geinteresseerd in Moon was ze nou ook weer niet, ze vond het alleen leuk omdat ze tijd verspilde waar ze anders huiswerk in zou moeten maken. Ik knikte, ik had het vaak genoeg meegemaakt, toen ik nog een verzorgpaard had. Ik kwam elke dag daar, en deed dingen die niet mochten, dat was het gewoon, je deed het gewoon, want je beogn het altijd te zien als je eigen paard, terwijl dat het helemaal niet was. Paarden bleven altijd van de gene die er geld voor betaald had, die de stalling betaald, en natuurlijk wie zorgt voor hem, en niet een of andere verzorgster die niet eens een hand uitsteekt om te voeren, maar alleen een stukje rijd en hem dan weer smeert. Melissa steeg weer af, ze had lang genoeg gereden voor de eerste dag, vond ze. Haar stal was best wel dichtbij die van Valencio, en zo kwamen we elkaar redelijk vaak tegen als ik ging rijden. Ze vond Valencio een leuk beestje, maar niks voor mij. We reden vaak tegelijk in de bak, en dan gaf ze me goede tips, en ik haar weer over het dressuur. Melissa had al jaren geen echt dressuur meer gereden, met Moonlight is ze eigenlijk nooit echt bezig geweest, maar nu wel, en dan gaat het niet zo goed, galop was moeilijk, lichtrijden zat voor geen meter, en dan botst het, dus ja, dan maar leren hé. Zij gaf me tips over hoe ik Valencio het beste kon kalmeren zonder dat we een heel galopgevecht kregen. Ze had me verteld niet toe te geven, hij wou hard, ik moest overgangen gaan rijden, en figuren, dan zou hij rustig worden, maar toen ik vertelde dat hij in een keer rechtdoor denderde en geen ontzag meer voor me had, beveelde ze me een keer bitloos met haar hoofdstel te rijden. Voor Moonlight was het ideaal, hij hoefde minder te werken, en hij kon lekker rondhobbelen zonder dat er in zijn mond getrokken wordt, maar Valencio, die zou er zo doorheen denderen alsof hij geen hoofdstel op zijn hoofd had. Melissa had allerlei ideeën om te zorgen dat ons vertrouwen beter werd, maar sommige dingen gingen wel iets te ver hoor, ze vond het wel een goed idee mij zonder hoofdstel en zonder zadel even te laten rondhobbelen, dan zou hij wel getemd zijn, met het idee dat het anders weer zou moeten. Dat vond ik zeker te ver gaan. Mijn moeder toonde hier niet zo veel interesse voor, ze meldde dat ik zelf had gekozen Valencio te kopen, en dan moest ik niet zeuren als hij af en toe niet gehoorzaamde, de eigenaar had me immers gewaarschuwd. Ik vond dat mijn moeder maar eens moest komen kijken, misschien was het omdat ik niet zo zwaar was, dat hij geen zin had om me te gehoorzamen, maar dat wou ik liever niet geloven, ik vond dat hij mij moest gehoorzamen, ik was zijn eigenaar. Melissa bleef het zonde vinden dat ik mijn geld in hem gestoken had, en niet in het leuke koffievosje, die goedkoper was, en 300 x tammer. Ik had het beestje uitgeprobeerd en foto's gemaakt, en ook Melissa vond dat hij wat aansprekends had, maar ze vond Valencio ook prachtig. Morgen kwam de dierenarts langs om te kijken of er iets mis was met hem, omdat hij zo weggedrukt met zijn rug liep, en ook nog eens een bom energie was. De dierenarts had niet zo veel te melden, hij was nog hengst, maar daar was ik inmiddels ook al achter gekomen, en hij had gewoon veel energie omdat hij lang niet intensief gereden was, het zou wel overgaan, en ondertussen moest ik gewoon privé lessen gaan nemen, om te kijken of ik daar iets van kon opsteken. Zodoende liepen Melissa en ik die zelfde dag nog naar de eigenaar om te vragen of we een uurtje per week les konden krijgen. Hij knikte, en schreef ons gelijk op. Het was gratis voor privé klanten, en dus deden we maar samen in een les, konden we elkaar tips geven, en ondertussen gezellig samen zijn. Valencio vond privé les wel interessant, hij vond het heel grappig om te doen alsof hij in volle galop als een wilde hengst op de instructeur af kwam rennen, maar hij haakte altijd op het laatste moment af, als de instructeur al opzij gesprongen was. Dan schoot hij in de lach, Melissa lag dubbel van het lachen, en ik dan eigenlijk ook maar. Het was ook wel grappig, en Valencio had echt plezier in de lessen. Hij werd er best wel kalm van, een uurtje in de week écht werken, dat was goed voor hem, maar vaker, nee, dan zou het gaan vervelen. Als we na een uur privé les nog even uit gingen stappen langs de weg, wou hij niks anders dan strekken met zijn hals, en heel erg moe zijn. Ik had van de instructeur de tip gekregen met een dressuurzadel te rijden, zijn eigen, die ik had meegekregen van de eigenaar, maar ik gebruikte hem alleen tijdens lessen, ik vond een veelzijdigheidszadel veel lekkerder rijden, en geen enkele van mijn dekjes paste goed onder een dressuurzadel, dat zag er echt niet uit. Het reed ook voor geen meter, mijn knieën kwamen over de zweetbladen heen. Ik zou het zadel misschien wel verkopen, het was van een vrij duur merk, en ik zou er best wel veel geld voor kunnen vragen, had ik ook weer wat geld op zak waar ik leuke dingen van kon kopen. Mijn vriendinnen vonden dat ik het zadel moest houden, het zou altijd nog van toepassing kunnen zijn als ik wedstrijden ging rijden. Daar hadden ze wel weer gelijk in, het was immers zo, wie weet zou ik ooit nog starten met wedstrijden, en dan had ik er geen goed zadel voor, dan werden er punten af gehaald omdat ik geen dressuurzadel had. De eigenaar en de instructeur vormden samen het jury koppel, dus zouden ze er zeker punten af halen, omdat ze me het advies hadden gegeven het zadel te gebruiken, zo vaak als ik kon. Nu reed ik wel even met het dressuurzadel, Valencio liep er gewoon niet lekker onder. Hij bewoog alsof hij een worm op zijn hoofd had liggen, schudde er de hele tijd mee, en hij trapte naar de singel, die zo dun was dat hij sneed in zijn buik. Vreselijk was het zadel. Melissa was aan het praten, maar ik was weer eens aan het dagdromen. Ze zwaaide met haar hand voor mijn gezicht. Hallo!, ik vroeg je wat!. Wat vroeg je dan?, vroeg ik slaperig. Kan hij ook springen?, herhaalde ze geirriteerd. Ik heb geen idee, zei ik, geen idee.

peaches_ schreef:

Maar ik vind het heel vervelend om op die manier te typen
ik zal proberen mijn fouten te stoppen, maar ik typ nogal snel, en dan krijg je af en toe een foutje.
Dat van die eerste zin, dat moet dan maar hé?.
Graag of niet