Lief klein kind,
Je voelt je zo verlaten
Nu het opeens zo tegenzit
Door God en al in de steek gelaten
Ooit zo zorgeloos
Vrij van alle verdriet
Nu toch zo moedeloos
. . .
Wie heeft je toch wijsgemaakt
Dat het altijd meezit
Dat het leven je nooit raakt
Een eeuwig pad van rozen in het zicht
Ken je die prachtige rode roos dan niet
Maar pas toch op voor zijn schitterende schoonheid
En vergeet vooral de doorns niet
Gemeen gestoken door je eigen roekeloosheid
Door pijn een bloedband verkregen
Nu pas heb jij dit leven begrepen
Gaan nu toch staan
Ik ken geen medelijden
Kies ervoor mijn weg in te slaan
En laat mij de eerste stap begeleiden
En dat is het geheim
Hoe de persoon te zijn
Mijn lief klein kind
Die mijn respect verdient.
Wat vinden jullie ervan?