Bokt.nl

Citaat:

Ik baal er van dat ik naar school ging lopen, een fiets zou nu wel handig geweest zijn, maar daar is niets meer aan te doen. Onze school ligt in het centrum van de stad, dus ik besluit om maar wat koffie te halen. “Harry’s Café” ligt niet ver van onze school, en ik kom er wel vaker, dus ik besluit om dan daar maar heen te gaan. Ik had het rustig verwacht, maar dat valt wel mee. Er zitten veel scholieren, scholieren die niet om half 9 hoeven te beginnen, maar ook spijbelaars. Net als ik. Ik zie nog maar 1 leeg tafeltje in de hoek, dus daar ga ik maar aan zitten. Ik bestel een kop koffie. Ik zucht diep, en denk na. Weglopen heeft geen zin. Ik probeer mijn gedachten opzij te zetten, maar het wil niet erg. Op dat moment komt er een meisje naar binnen gelopen. Ze valt meteen op. Zwart geverfde haren, een piercing door haar wenkbrauw en veel sieraden. Punk of Gothic. Schiet het door me heen. Tot mijn verbazing komt ze bij mij aan het tafeltje zitten, ik ken haar niet eens!
‘Hoi.’ Zegt het meisje terwijl ze een peuk opsteekt. ‘Sorry dat ik je lastigval, maar dit jij leek me het meest normale persoon in deze tent.’ Ik weet niet zo goed wat ik hier op moet zeggen, het overvalt me. Het meisje steekt haar hand uit.
‘Levi. Of eigenlijk, Lavinia, maar noem me maar Levi.’
‘Sofie.’ Ik klink alsof ik zojuist een kikker heb ingeslikt.
‘Ik ben hier pas komen wonen, zo’n 2 dagen geleden. Vroeger woonde ik aan de andere kant van de stad, dus ik ben nu hier alles zo’n beetje aan het verkennen. Ik kom nu op het Wijngaard College, ken je dat? Alhoewel, niet dat ik ga, maar ik sta daar ingeschreven. Weetje, school boeit me niet echt.’
‘Daar zit ik op school, op het VWO.’
‘Ik hoor ook op het VWO te zitten’ grinnikt Levi, ‘En ieder jaar verbaas ik me weer hoe ik over kom. Het is dat ik de hersens heb, denk ik, want leren doe ik niet aan.’ Hoe ze dat zegt, boeit me. Ze klinkt alsof de hele wereld haar niks kan schelen, heerlijk! Ik wou dat ik zo kon zijn. ‘O sorry, wil je ook een peuk?’ En nu klinkt ze alsof ze een zonde heeft begaan, dat ze mij geen peuk heeft aangeboden.
‘Nee, dank je.’ Ik rook niet.
‘Je rookt zeker niet?’ Alsof ze m’n gedachten kon lezen. ‘Goed van je.’ Dat klonk oprecht.
‘Waarom zit je eigenlijk niet op school? Eerste uur vrij ofzo?’
Ik weet niet waarom, maar ik vertrouw Levi wel. Zonder te aarzelen vertel ik haar mijn verhaal. En niet alleen over Troy, Robin, Hasse en Timo die me pesten, maar ook over Moos. Ik ken haar nog maar 5 minuten, en zij is de enige die het weet. Het kan me niks meer schelen.
‘Dat ken ik, maar jongens interesseren me niet meer, niet nu ik Joost heb. Ik heb al 2 jaar verkering met ‘m, en hij is nog nooit vreemdgegaan ofzo. Hij is de gitarist van onze groep.’
‘Groep?’
‘Ja, groep.’ Antwoordt Levi trots. ‘Ik zit in een band. Ik zing, Joost speelt gitaar. Heb je zin te komen kijken? Dan kan je de rest van de band ontmoeten.’ Ik knik, dat lijkt me wel wat!
‘Zullen we gaan dan?’ Vraagt Levi.
‘Wat, nu?!’ Een moment aarzel ik, ik ken Levi pas net, nog geen 10 minuten! Maar het kan me niks schelen, ik ga gewoon. Ik loop achter Levi aan naar buiten.
‘Hé, Levi, ik heb helemaal geen fiets bij me!’ Roep ik naar Levi.
‘Nevermind, spring maar bij mij achterop!’
‘Als dat niet te zwaar is?’ Antwoord ik. Ik hoor Levi grinniken.
‘Nee hoor.’ Nu snap ik waarom ze grinnikt, ze heeft het niet over achterop zitten op haar fiets, maar op haar scooter.
‘Wow, gaaf ding!’ Levi’s scooter is oranje met gele vlammen. Haar naam staat er met graffitiletters opgespoten.
‘Echt wel hè? Heb ik van Joost gehad!’
‘Had ik maar zo’n vriendje, jeetje, wat een gaaf ding..’
‘Jou tijd komt nog wel, misschien is Menno wel wat voor jou.’
‘Wie is Menno?’
‘Een jongen uit m’n band, en hij is nog single!’
Ik spring bij Levi achterop.
‘Zet je geen helm op Levi?’ Levi lacht me uit, maar geeft geen antwoord. In plaats daarvan geeft ze vol gas. Ik klem snel m’n armen om haar heen. Zo hard scheuren geeft ergens wel een gevoel van vrijheid, met je haren in de wind. Naar Levi’s band rijden is toch best een eind volgens mij, we gaan kriskras door de stad, door allerlei straatjes waar ik nog nooit ben geweest. Ik geniet met volle teugen, zoiets had ik nog nooit gedaan. Moet je voorstellen, vanochtend was ik nog gewoon Sofie, Sofie die gepest wordt. Nu heb ik overal schijt aan, lang leven de vrijheid! Wat kan er in een ochtend veel veranderen. Als ik Troy, Robin, Hasse of Timo nu tegen zou komen, zou ik ze zo op de bek slaan. We stoppen bij 1 of ander kraakpand. Van buiten ziet het er uit en vervallen uit, overal zitten scheuren in de muur, maar van binnen ziet het er aardig uit. De muren zijn knalroze, en er is met graffiti op getekend en op geschreven. Binnen zitten 3 jongens. Levi stelt ze aan me voor. Allereerst natuurlijk Joost, Levi’s vriendje en gitarist. Daarnaast zit Yvo, de jongen van het keyboard, zoals Levi hem noemt. En daar naast zit een onwijs knappe jongen; Menno. Hij is een beetje het skaterstype, met een pet op, en half lang, bruin haar. Zijn ogen zijn onwijs mooi bruin. Hij omhelst me. ‘Doe ik altijd met knappe meisjes’ is zijn excuus. Hij heeft gelijk mijn hart gestolen. Levi knipoogt naar me. Ik glimlach.
‘Jongens, dit is Sofie. Ik heb haar zojuist gevonden in een cafeetje, moederziel alleen. Wees voorzichtig met haar, het is mijn meisje!’ Mijn meisje, zo noemt Levi me. Schattig.
‘En ik dan?’ Yvo trekt een pruillip.
‘Jij hebt genoeg vriendinnen.’ Grapt Menno. Hij heeft een onwijs mooie stem!
‘Genoeg gelachen, Soof wil een ons horen spelen.’ Zegt Levi streng. Yvo legt zijn hoofd op 1 van de trommels van zijn drumstel en slaat zijn armen om het drumstel heen. ‘Jij bent mijn schatje voor altijd hoor, Drummie.’ Zegt hij liefkozend terwijl hij zijn drumstel aait. Onwillekeurig moet ik lachen, Yvo heeft een leuk gevoel voor humor.
‘Ahum. Jij speelt keyboard, geen drum.’ Zegt Menno, en hij jaagt Yvo weg bij zijn drumstel.
‘Oja, verkeerd verbonden.’ Zegt Ivo, en nu slaat hij zijn armen om z’n keyboard heen.
‘Overloper.’ Dat is Joost, die dat zegt. Levi klopt op de microfoon. Menno pakt zijn drumstokjes en telt af. 3-2-1. Op dat moment klinkt er een enorme sound uit de gitaar van Joost.
‘YVO!’ Brullen Joost en Menno tegelijk. Yvo kijkt onschuldig.
‘Yvo heeft weer aan de knoppen gezeten, dan zet hij alles op z’n hardst, vind hij grappig.’ Legt Levi uit.
‘Wat? Dat is toch grappig, je had Sofie’s gezicht moeten zien.’ Hikt Yvo. Hij moet gelijk hebben, ik schrok me inderdaad een hoedje.
‘3-2-1.’ Telt Menno weer af, als alles weer op het gewenste volume zit.

‘En? Wat vond je ervan?’ Zegt Levi nadat ze 2 nummers hadden gespeeld.
‘Geweldig, geweldig!’ Ik lieg niet, Levi, Joost, Menno en Yvo waren inderdaad geweldig. Dat Levi zo’n geweldige stem had, had ik nooit van haar verwacht. Ze ziet er zo stoer en ruig uit, maar ze heeft een hele andere stem. Ik kijk op m’n horloge, en zie dat het al 1 uur is.
‘Euh, Levi, ik moet eigenlijk naar huis, want ik moet zo middageten, anders krijg ik huisarrest van m’n ouders.’ Zeg ik aarzelend tegen Levi. Ik voel me nu heel stom.
‘Who cares? Zeg, je kan van mij ook wel een patatje krijgen hoor. Kom op, maak eens wat lol, in plaats van met je ouders thuis een broodje te eten.’ Levi heeft wel gelijk, het is hier wel leuker dan thuis, helemaal met Menno, maar het zijn wel m’n ouders. Waarschijnlijk ziet Levi dat ik twijfel.
‘Het hoeft niet hoor, ik wil je ook wel thuisbrengen als je dat liever wilt?’ Nee, ik wil nog niet naar huis, nog lang niet. Ik wil voor eeuwig hier blijven, weg van Troy, Robin, Hasse en Timo, en weg van Moos.
‘Nee, nee, ik blijf.’ Levi springt in het rond en schreeuwt. Ik moet lachen. Levi pakt m’n hand. Ik spring maar mee, ik laat me gewoon gaan.
‘Yeah, Goedzo!’ Roept Yvo, en nog geen tel later zijn we met z’n vijven in het rond aan ’t springen als een stel idiooten. Het slaat werkelijk nergens op, maar voor het eerst sinds tijden heb ik weer eens lol.
‘Yeah, I feel good!’ Yvo pakt de microfoon en begin er doorheen te bleren.
‘Hé, blijf van MIJN schatje af.’ Roept Levi, en ze rent de kamer door achter Yvo aan.
‘En ik dan?’ Roep Joost, en hij rent er achter aan. Ik moet lachen, wat een stel.

Tien minuten later zitten we in de snackbar, allemaal met een bak friet voor onze neus. Levi trakteert. Links van me zit Levi, en rechts Yvo. Menno zit tegen over me, zodat ik hem goed kan bekijken. Hij is echt veel knapper dan Moos. Menno zit met zijn benen op tafel, en rookt. Moos zou dat nooit doen. Menno geeft de peuk door aan Yvo, die er een overdreven grote trek van neemt. Hij ziet eruit alsof hij gaat stikken.
‘Help.’ Piept hij. ‘Ik ga dood.’ Niemand reageert.
‘Doet hij wel vaker.’ Yvo geeft de peuk door aan mij. Wat zal ik doen, doorgeven aan Levi, of.. Ik wil geen spelbreker zijn, dus ik neem een klein trekje. Verdorie, ik moet vreselijk hoesten. Iedereen lacht, en Yvo slaat me behulpzaam op m’n rug.
‘Heeft iedereen aan het begin.’ Lacht hij.