Dit is de diepste dal die wij ooit hebben gekend,
Want aan ons samen raakte de tijd nooit gewend,
Nu moeten we alleen verder,
Elke dag weer ,
Wacht ik op onze redder,
Dat doet zo verdomdes zeer
Elke dag kijk ik naar de laan,
De tijden zijn gekeerd,
Je zal daar nooit meer staan
Hebben wij wel genoeg van elkaar geleerd ?
Overal hoor en zie ik jouw naam !
Een naam die ik niet vergeten zal,
Toch sta je niet meer in je stal.
Daar sta je dan in dat grote land,
In je ogen een zware traan,
Voor de laaste keer met haar halster in je hand,
Meid, kom we moeten gaan
Wat vergaan is, is voorbij
Maar ooit zullen wij nog verder gaan
Het komt ooit weer dichterbij
Ookal lijkt alles nu vergaan
Verdriet blijft komen en zal nooit echt meer vergaan
Niemand krijgt onze zielen voorgoed uit elkaar,
Want over een tijdje gaan wij er samen weer tegenaan
Mijn liefde voor jouw is onbedwingbaar!
dit gedicht heb ik geschreven voor me vorige paardje. Ik ben alleen niet helemaal te vreden dus tips zijn welkom