Heej iedereen,
Deze zomervakantie ben ik begonnen met een verhaal, nog niet zo lang geleden eigenlijk.
Ik heb er lang over gedaan, omdat k soms echt "vastzit" en ik niks meer kan schrijven.
Zelf ben ik er niet zo heel erg tevreden over.
Daarom zou ik jullie mening willen horen.
Ik weet nog niet als ik verderschrijf, dat zal zich allemaal wel plaatsen.

Hier het verhaal:
Mistral
“Opstaan Elise!” hoorde ik mam roepen om 7 uur.
Ik bleef zoals gewoonlijk nog even liggen maar toen ging die verdomde wekker al weer af.
Ik gaf een harde klap en eindelijk stopte het rinkelen.
Vandaag was het maandag,de dag die ik zo haatte.
Maar vandaag was maandag geen gewone maandag.
Vandaag ging ik voor het eerst vakantiewerk doen.
Nadat ik moeizaam uit bed sukkelde en naar de badkamer liep galmde mams scherpe stem alweer tot boven.
Soms kon ze echt zo vermoeiend doen!
Vlug ritste ik een jeans uit de kast en trok een blauw truitje aan.
Ik ging vlug naar beneden,het was al kwart voor acht.
Om acht uur werd ik verwacht op het werk, dus is moest snel voortmaken.
Ik stopte vlug twee chocokoeken en een drankje in m'n rugzak, zodat ik ’s middags ook wat te eten had.
Mam had een vakantiebaantje geregeld in het cafetaria van een manege bij ons in de buurt, een baantje waar ik helemaal niks voor voelde.
De eigenaresse van het cafetaria,was Elly, de beste vriendin van mam.
Daarom kon ik al zo vlug beginnen.
Elly kon best aardig zijn, maar haar hele leven bestond uit paarden.
Zelf konden paarden me niks boeien, ik ging liever een middag shoppen of naar de bios.
Elke keer als Elly op bezoek kwam stonk ze vreselijk naar paardenpoep!
Ik trok me dan meestal terug naar m'n kamer, ik hoefde die praatjes over haar nieuwe paarden allemaal niet te horen.
Maargoed, genoeg verteld over Elly.
Het was al tien voor acht toen ik vlug een paar gemakkelijke trainers aantrok.
Ik had gisteren een plannetje toegestuurd gekregen, voor de route naar de manege.
Het leek best ver,maar eenmaal onderweg viel het reuze mee.
Eenmaal aangekomen op de manege stalde ik mijn fiets in één van de fietsenrekken.
Ik was nog enkele minuten te vroeg, dus ging ik het terrein alvast wat verkennen.
Het erg was erg groot, er waren vier rijen van stallen, die allemaal volstonden met paarden.
je had een grote buitenpiste, en twee binnenbakken.
Eentje voor de manegepaarden en de andere voor de eigenaarspaarden, dat kon ik afleiden doordat er bordjes met sierlijke letters boven hingen.
In de verte zag ik Elly, ze was aan het praten met een klein meisje.
Toen ze me in de gaten kreeg kwam ze vrolijk naar me toe.
" Hoi Elise, je bent vroeg. Zullen we maar naar het cafetaria gaan?" vroeg ze opgewekt.
Met een verlegen knik beantwoorde ik haar vraag.
Het cafetaria was mooi, en erg proper.
Na een hele rondleiding kon mijn shift beginnen.
Elke twee uur die ik gewerkt had, kreeg ik een pauze van vijftien minuten.
Ik had helemaal niet verwacht dat het werk zo zwaar kon zijn.
Op bepaalde tijdstippen bleef het volk maar binnenstromen, gelukkig was er nog een meisje dat me te hulp schoot.
Na twee uur was ik blij, eindelijk pauze!
Ik kreeg gratis drank en eten, als ik dat wou.
Maar ik at gehoorzaam m'n boterhammen op.
Nadat al het brood verdwenen was richting mijn maag, had ik nog wat tijd over.
Ik bedacht maar even naar de stallen de gaan, misschien stonden er ook wel wat lieve paarden.
Alle paarden stonden tevreden te knabbelen op hun voer, de voertijd was net voorbij.
Ik liep langzaam langs de stallen, ik bleef verbijsterd staan kijken naar een lichtrbuin paard.
Hij at niet, en stond zielig in een hoekje.
Voorzachtig bracht ik mijn hand naar de tralies, ik wou hem aaien.
Maar mijn vriendelijkheid werd beantwoord door een gemene hap.
Verschrokken trok ik mijn hand terug, en ging snel terug naar het cafetaria.

Dit is het verhaal tot nu toe, straks schrijf ik misschien nog wat.
Zouden jullie je mening willen geven over dit verhaal?
Alvast bedankt!
Groetjes Karen