Bokt.nl

Citaat:

Ze bleef de pony aankijken. Ze had het gevoel dat er “help me” in haar ogen te lezen stond, maar natuurlijk kon dat niet. Ze was geen onnozel kindje dat dacht dat ze een wilde hengst kon temmen door hem dingen te voeren als frietjes, ijsjes of een hamburger omdat hij dat zo lekker vond. Op bokt hadden ze daar een originele naam voor: een penny! Wel, dat was ze dus absoluut niet! Deze pony had iets vreselijks meegemaakt. Hard geslagen, of wie weet misschien wel erger… Hoe konden ze deze merrie helpen? Ze waren toch geen paardenfluisteraars! “Min”, fluisterde ze, “zouden we naar haar toe te durven gaan?" “Misschien kunnen we wel een stapje wagen.” Aminthe schoof heel voorzichtig een klein stapje in de richting van de pony. Merlina volgde haar voorbeeld. De merrie gaf geen kik. “Kom, we doen nog een stapje.” Nu was het Merlina die het initiatief nam. De merrie begon luid te snuiven. “Volgens mij wordt ze banger. Ik denk dat het beter is dat we hier blijven staan”, zei Aminthe. “Ik denk het ook.”
Kriieep. Een grote lichtbundel scheen in de vrachtwagen. Merlina en Aminthe wisselden een korte blik; ze hadden het allebei begrepen: iemand had de laadklep van de vrachtwagen opengedaan. De merrie begon roekeloos te ademen. BANG BANG! “Oh nee!” Aminthe’s mond viel open. De pony deed er alles aan om te ontsnappen; ze sprong, stampte, draaide en keerde zich zo veel ze kon! “Ze is helemaal door het dolle heen!” schreeuwde Merlina paniekerig. “Niet schreeuwen Mel. Iemand moet de slimste zijn en kalm blijven.”, zei Aminthe rustig. “Je hebt gelijk. Het spijt me.” Merlina’s stem klonk al veel rustiger. “Geen tijd voor spijt!” klonk een mannenstem achter hen. Geschrokken draaiden de meisjes zich om. “Iii” Merlina slaakte een gilletje. Voor hen stond een zwaar gebouwde, grote man. Angstig keek Merlina hem aan. Haar ademhaling versnelde. “Wie…” stamelde ze. Ze voelde hoe haar hart wild tekeer ging.

“Ah, u bent terug.” Verbaasd keek Merlina Aminthe aan. Terug? Wat bedoelde ze? Kende Min die vieze vent dan? Opeens viel haar eurocentje: het moest vast de vrachtwagenchauffeur zijn! Wat voelde ze zich opeens dom! Ze had zich weer eens drukgemaakt om niets! “Bent u… bent u de chauffeur?” Merlina hoorde dat ze stotterde. “De enige echte.” De man grijnsde. “Zie je nu wel, meisje” zei hij terwijl hij Aminthe aankeek, “ ik heb je toch gezegd dat die pony niet helemaal goed is”. “Wij gaan haar inrijden!” zei Merlina trots, ze riep het haast. Ze moest haar blooper van daarnet goed maken. “Jullie?!” De man tikte tegen zijn slaap. “Zijn jullie niet goed wijs ofzo? Straks worden jullie mooie gezichtjes beschadigd en dat zou zonde zijn!” De man lachte zijn grauwe tanden bloot. Het was een kille, akelige lach. Wat een walgelijke vent dacht Merlina. Zou ze? Zou ze het durven? Ach, wat had ze tenslotte te verliezen? “Maakt u zich geen zorgen, de lelijkste zullen we toch nooit zijn. Of beter: toch niet zolang u nog leeft” Merlina glimlachte schaapachtig naar de man. “Wel heb je ooit…! Wat een brutaal wicht ben jij zeg! Vooruit mijn vrachtwagen uit!” brulde de man. Maar Merlina bleef staan. Aminthe gaf een ruk aan haar arm en trok haar de vrachtwagen uit. “Moest dat nou echt? Heb je gezien wat voor een beer van een vent dat was? Als jij daar een slag van krijgt lig je gelijk 10 meter verder! Die klopt jouw dood zoals jij een vlieg neermept!” Merlina kon duidelijk de bezorgdheid in Aminthe’s stem horen. Eigenlijk was Merlina zelf ook wel heel verbaasd dat ze zoiets had durven zeggen! Tegen leeftijdsgenootjes zette ze altijd een grote mond op, maar tegen kleerkasten nooit! Bij zo’n mensen durfde ze anders haar mond zelfs niet open doen. Het enige wat ze dan deed was ja knikken of nee schudden. En altijd instemmend met wat die venten zeiden natuurlijk. 1 keer tegenspreken? Ho maar! En nu had ze dit gedaan! Eigenlijk was ze er stiekem wel trots op. “Hij verdiende het”, antwoordde ze Aminthe. “Maar toch… zo raak je nog eens in de problemen…” Ze liepen rond de vrachtwagen, richting laadklep. “Ik ga wel niet ontkennen dat ik hem goed vond.” Aminthe gniffelde. Merlina voelde hoe haar wangen rood kleurden.

“Hey meisjes!” dat was de stem van Tom. Hij stond nonchalant te leunen tegen de vrachtwagen, vlak naast de laadklep. Zijn handen staken in zijn zakken, maar toen hij de vriendinnen zag haalde hij er 1 uit om hen te begroetten. “Dag Tom.” Aminthe glimlachte. Merlina wist dat dat deels was omdat ze nu niet meer alleen waren met de enge chauffeur en deels omdat ze de pony zouden mogen afladen. “Heb je gezien hoe bang ze is?” Aminthe wond er geen doekjes om. Rechtuit: zo was ze. “Van waar heb je haar gehaald? Het lijkt wel dat ze mishandeld is geweest!” “Hmm… niet overdrijven. Waarschijnlijk heeft ze wat reisangst en als ze dan een paar uur moeten reizen, raken ze snel helemaal in paniek. Ik zou me er voorlopig niet druk inmaken. Het is een goede pony.” “Misschien…” zei Aminthe twijfelend. “Maar wie was de vorige eigenaar?” Aminthe gaf niet op. “Geen idee. Ik heb haar via marktplaats gekocht. Ze zeiden dat ze de pony zaterdagochtend kwamen brengen. En dat is toch gebeurd? Geen reden dus om de eigenaars niet te vertrouwen.” “Was dat wel slim? Je hebt niet eens een flauw benul wat voor iemand de eigenaar is!” Merlina had het eruit geflapt zonder nadenken. Ze voelde een stamp tegen haar scheenbeen. “Mel, je gaat te ver…” Aminthe praatte zo zacht dat Tom het niet kon horen. “Merlina…” Tom zuchtte. “Ik heb in mijn hele leven al meer paarden gezien en gereden dan dat jij boterhammetjes hebt gegeten! Ik weet dus heus wel wat ik doe.” Tom probeerde rustig te praten, maar Merlina merkte duidelijk de irritatie in zijn stem. Hij kon het niet verdragen wanneer iemand aan hem twijfelde. En al helemaal niet wanneer het met paarden te maken had. Misschien kon ze toch maar beter haar excuses aanbieden. “Tom” stamelde ze “Je kent me wel. Ik flap er soms dingen uit die ik niet meen. Het spijt me, ik had dat niet hoeven zeggen.” “Geen tijd voor spijt!” Geschrokken draaiden de meisjes zich om. De vrachtwagenchauffeur grinnikte. “Vooruit, haal die wildebras van mijn vrachtwagen voor hij alles afbreekt!” hij klonk niet echt vriendelijk. “Meisjes…” Tom knikte met zijn hoofd naar de merrie. “Ik haal wel even een halstertouw” zei Merlina snel. Ze had geen zin om bij de chauffeur te blijven. “Niet nodig hoor” zei de man bot. “Hier. Een cadeautje van mij.” Hij keek Merlina indringend aan. “Al verdien je het niet.” Tom keek verbaasd van de man naar Merlina. Ze snokte het touw uit de handen van de vrachtwagenchauffeur en liep vervolgens snel de laadklep op. Aminthe volgde haar. “Jeetje, een geluk dat Tom hier is. Die man had je nek wel kunnen omdraaien denk ik!” “Ach.” Merlina haalde haar schouders op, maar ze voelde zich helemaal niet zo stoer als ze zich gedroeg. Wat zou er gebeurd zijn moest Tom hier niet geweest zijn? Ze gruwelde. Daar moest ze niet aan denken. “Zet haar maar op de wei, dan kan ze even uitrazen. Dat kan ze zo te zien wel best gebruiken.” riep Tom hen na. “Neem de derde.” “Wie neemt haar?” Aminthe keek haar vriendin vragend aan.

Oh oh, daar had ze niet op gerekend! Eigenlijk durfde Merlina de pony niet zo goed vasthouden. “Uhm…” Merlina deed of ze twijfelde, maar eigenlijk was ze gewoon bang. “Doe jij maar. Jij hebt nog altijd meer ervaring.” “Goed.” Aminthe keek de pony aan. “Maar ik zou wel graag hebben dat jij naast me loopt.” “Ja natuurlijk.” Merlina glimlachte. Oef! Wat een geluk dat Aminthe van bijna niets bang was! “Oké, we gaan ervoor.” Aminthe klonk vastberaden. Ze liep rustig naar de pony toe. Haar hand had ze geopend en hield ze gestrekt voor zich uit. De pony begon te briesen. “Ho. Rustig maar. We doen je niets.” Aminthe’s stem klonk erg zelfzeker. De merrie werd kalmer. Bewonderend keek Merlina haar vriendin aan. Wat kon ze goed met paarden omgaan! Ze was nu vlak bij de merrie. Heel rustig knipte ze de kettingen waarmee de pony vastgebonden was los. Deze bleef rustig. Aminthe maakte het halstertouw aan het halster vast. Heel voorzichtig bracht ze haar hand naar de hals van de merrie om haar te belonen. Verschrikt deed ze haar hoofd omhoog. Ze begon opnieuw te briesen. Haar neusgaten waren helemaal opengesperd. En, droomde Merlina nu, of maakte ze ook nog aanstalten om te steigeren? Bang keek ze toe. Ze durfde amper te ademen. Aminthe trok haar hand terug en sprak de merrie stilletjes toe. En, dat scheen te helpen, want het briesen verminderde duidelijk. “Het lijkt toch dat ze geslagen is geweest.” Merlina knikte onmerkbaar. “We zullen onze handen vol hebben aan haar.” Merlina kon haast in tranen uitbarsten! Welk menselijk wezen kon er nu zo wreed zijn om zo’n lieve pony zoiets aan te doen! “Arme pony.” Merlina’s stem klonk even droevig als hoe ze zich voelde. “Maar ze is nu al veel kalmer.” vervolgde ze. Ze deed haar best om het opgewekt te laten klinken. “Ja. Ik ga de vrachtwagen uit, we kunnen hier niet voor eeuwig blijven staan. Loop jij even voorop?” Merlina liep voorzichtig de laadklep af. Toen ze beneden was draaide ze zich om om te kijken hoe het met Aminthe en de pony ging. Die laatste leek bijna vrolijk! Ze kwam met gepitste oren en een wakkere blik de vrachtwagen uit. Aminthe liep een stapje voor de pony uit. Geamuseerd keek Merlina naar hen. Het zou vast helemaal goed komen met die pony! Tom had vast gelijk, over wat hij had gezegd van de reisangst. Nu waren ze nog maar 1 stapje van de grond verwijderd. Maar dan opeens sprong de pony vooruit.

SNOK! Aminthe’s arm kreeg een harde ruk te verwerken. Nog voor ze haar evenwicht kon herstellen, sprong de pony opnieuw weg. Ze begon te bokken en te springen. Het leek wel een rodeopaard! Aminthe kon zich amper rechthouden. SNOK! Weer een harde ruk aan het touw. Aminthe viel op de grond, maar ze hield het touw dapper vast. Toen ze overeind wou krabbelen, begon de pony razendsnel te galopperen. Aminthe werd omvergetrokken en aan het halstertouw meegesleurd. De kleine kiezeltjes schuurden haar blote armen en gezicht. “Min! Miiin!!! Laat dat touw los! Laat het los!” gilde Merlina. Maar Aminthe liet niet los. Ze werd verder en verder meegesleurd… De pony liep richting stallen. Voor ze op het erf zou komen, moest ze door de poort. De pony nam een scherpe bocht en Aminthe werd nog harder heen en weer geslingerd. Ze gilde het uit van de pijn. Haar gezicht was rood gekleurd van de kleine bloeddruppeltjes. Haar ogen kon ze amper openhouden. In haar handen brandde het touw. Maar ze liet niet los. Ze moest en zou de pony vasthouden! Aminthe had het te laat gezien. De groene poort die vliegensvlug op haar afkwam. Te laat. Te laat had ze die gezien. Met een knal vloog Aminthe er tegenaan. Haar hoofd eerst. Een zwarte leegte overmeesterde haar. Ze bewoog niet meer.

Citaat:

“Min! Min! Miiin!” Merlina gilde het uit. Zo snel als ze kon liep ze naar haar vriendin toe en hurkte naast haar neer. Oh nee! Oh nee! Liet het alsjeblieft niet waar zijn! Paniekerig probeerde ze haar hartslag te voelen. Ze voelde hem niet! Ze voelde geen leven! “Nee!” schreeuwde ze. De tranen stroomden over haar gezicht. “Rustig aan meid.” Tom kwam naast haar zitten. “Ik voel hem niet! Ik voel hem niet!” Merlina snotterde. “Hier neem een zakdoek.” Tom gaf haar een zakdoek en nam Aminthe’s pols. Geconcentreerd probeerde hij iets te voelen. Bang keek Merlina hem aan. Ze probeerde de gelaatsuitdrukking op zijn gezicht te ontcijferen. “Ik voel hem hoor. Voel hier maar eens.” Tom wees een plaats aan op Aminthe’s pols en nam met zijn andere hand zijn gsm. Merlina voelde op de aangeduide plek. Zachtjes voelde ze de hartslag van Aminthe. Hoera! HOERAAA! Binnenin haar juichte het. Even dacht Merlina dat ze haar beste vriendin kwijt was. Ze streek de haren uit het gezicht van Aminthe. “Het is goed. Je bent veilig bij me.”fluisterde Merlina haar vriendin toe. Ze keek naar Aminthes gezicht en glimlachte. “De dokter komt zo snel mogelijk. We mogen haar niet verplaatsen. Ik ga even een deken halen, ik ben zo terug. Blijf jij bij haar?” Merlina knikte. Ze wou absoluut bij Aminthe zijn als ze wakker zou worden. Ze zou haar nodig hebben.

In een paniekflits schoot het door haar hoofd: de pony! Waar zou de pony zijn? Ze moest haar zoeken! Maar ze kon Aminthe toch niet alleen laten? Neen, besloot ze. Nu was zij veel belangrijker. Wat had dat dier eigenlijk bezield? Aminthe was nog wel zo aardig voor haar geweest! Ach, ze kon er vast ook niets aan doen. Wie weet wat ze had meegemaakt… het zou vast niet gemakkelijk worden met deze pony. Tom kwam in looppas naar hen, met een deken in de hand. “Alles goed?” Merlina knikte, nam het deken aan en dekte er heel voorzichtig haar vriendin mee toe. Een auto reed de parking op. De dokter! Merlina slaakte een zucht van opluchting. Hij parkeerde zijn auto en liep naar hen toe. Hij onderzocht Aminthe, terwijl ze vertelden wat er gebeurd was. Toen hij klaar was zei hij: “Volgens mij heeft ze toch een vrij zware hersenschudding. Ook omdat ze nog steeds bewusteloos is, gaat ze het beste naar het ziekenhuis. Ik bel wel even een ambulance.” Merlina voelde dat haar ogen gevuld werden met tranen. Een zware hersenschudding! Ziekenhuis. Een dolle pony. Aminthe. Ambulance. Allerlei gedachten flitsten door het hoofd van Merlina. Ze slaagde er niet in om ze te ordenen. Plotseling barstte ze in huilen uit. Ze kon het niet meer tegenhouden. Al snel zagen haar ogen knalrood en was haar hele gezicht vochtig van de tranen. Haar hoofd barstte. Ze voelde zich een klein kind. Waarom kon ze niet gewoon volwassen zijn en haar tranen doen stoppen? Met haar vochtige ogen kon ze amper zien hoe Tom en de dokter met elkaar praatten. Ook haar gehoor werkte niet goed mee. “Ouders verwittigen” was het enige dat ze kon opvangen. Maar ach, het kon haar eigenlijk niet veel schelen! Voor haar part mocht hier een 3e wereldoorlog uitbreken, het enige dat belangrijk was was dat Aminthe beter werd. Merlina duizelde. Het werd akelig zwart voor haar ogen. Werd ze nu ook al blind? Eerst al doof, dan blind… Ze probeerde op te staan, maar ze wankelde en viel. Ze stootte haar hoofd tegen de harde, groene poort.

Merlina opende voorzichtig haar ogen, ze was bang voor het felle licht dat ze te zien zou krijgen. Maar tot haar verbazing was het geen fel licht dat ze zag, alleen een donkere kamer. Ze kon zich nog een paar dingen herinneren; de pony, Aminthe. En daar stopte het. Hoe was ze hier terechtgekomen? En meer nog, waar was ze? Merlina wist het niet. Het enige wat ze nu wist was dat ze barstende hoofdpijn had. Ze kermde het uit van de pijn. “Gaat het?” klonk een vriendelijke vrouwenstem aan de linkerkant van haar gezicht. Het was een bekende stem. Maar natuurlijk: mama! “Prima.” Ze vertrok een pijnlijke grimas. “Zo ziet het er anders niet uit hoor schat.” Haar moeder keek haar bezorgd aan. “Nouja… Ik heb barstende hoofdpijn.” “Dat is niet moeilijk” klonk de zachte stem van een vrouwelijke dokter, die duidelijk het laatste deel van het gesprek had opgevangen. “Je hebt een hersenschudding. Niet heel ernstig hoor.” De vrouw glimlachte. “Over een paar dagen mag je hier alweer buiten.” “En Aminthe?” Merlina’s stem beefde. Ze voelde haar hele lichaam trillen. “Ze heeft een vrij zware hersenschudding en ook een paar serieuze kneuzingen. We zullen haar toch een weekje of 2 hier moeten houden. Ach, ze komt er wel bovenop hoor. Ik laat jullie nu even alleen. Straks komt er nog een verpleger langs. Let u er wel op dat de patiënte rust nodig heeft, mevrouw?” Ze knikte naar mama, die terugknikte en vervolgens liep de dokter de kamer uit. “Zo schat. Weet je nog wat er gebeurd is?” Merlina schudde met haar hoofd. “Wel, je bent tegen de poort gevallen met je hoofd. Jij met die paarden van je toch altijd.” Haar moeder zuchtte. Merlina glimlachte flauwtes. Ze wist heel goed dat ze nu maar beter op haar woorden kon letten. Vragen naar de pony zou niet meteen haar slimste zet zijn. Ze moest het sluwer aanpakken. Maar hoe? Merlina dacht even na. Misschien kon ze over Tom beginnen. “Hoe is het met Tom? Waar is hij?” doorbrak ze de stilte. “Oh. Uh. Nouja. Tja. Uhm. Goh. Kijk, schat het is nogal moeilijk om te zeggen… Hij voelde zich nogal schuldig. Heel erg schuldig zelfs. Hij heeft de pony direct teruggestuurd." Onmiddellijk sprong ze recht. Haar adem stokte. Hoe kon hij? Zij zou de pony toch mogen inrijden! Ze barstte in huilen uit. Troostend sloeg haar moeder een arm om haar dochter heen. “M-m-maar” stotterde ze. Merlina snikte. "Ik weet het meid. Ik weet het. Stil maar.” Haar moeder drukte Merlina tegen zich aan. Ze wist niet hoelang ze daar zo hadden gezeten. Merlina had tranen met tuiten gehuild. Toen ze bijna gestopt was met huilen, stond haar moeder recht. “Zo. Ik ga nu maar. Morgen kom ik terug. Papa zal er ook zijn. Hij heeft speciaal zijn belangrijke zakenreis stopgezet om jou te komen bezoeken. Tot morgen. Hou je sterk meis. Ga nu maar wat rusten, dat zal je goed doen.” Haar moeder gaf haar een zoen op haar wang, stond op en liep de kamer uit. Merlina legde zich neer en begon weer te snikken. Huilend viel ze in slaap.

Het stralende zonnetje scheen langs een gat in de gordijnen haar kleine zolderkamertje binnen. Merlina opende met veel moeite haar ogen en stapte slaapdronken het bed uit. Ze keek naar de kaartjes die op haar nachtkastje stonden. Ze trok de lade van het kastje open. Daar lag een lipgloss, een felgekleurde armband, een boek over paarden en de nieuwste CD van linkin park. Allemaal dingen die ze tijdens haar verblijf in het ziekenhuis had gekregen. Maar wat een leuke cadeautjes het ook waren, toch was ze erg blij dat ze terug thuis was. Bijna 3 dagen was ze al thuis. Ze had geen drukte om zich heen, alleen maar rust. Jammer genoeg zou dat niet lang meer duren want maandag moest ze alweer naar school. Het was nu vrijdag, dus ze had nog maar 3 dagen om van haar mooie leventje te profiteren. Hoewel… zo mooi was het nu ook weer niet. Ze had geen paard om te beleren en Aminthe lag nog steeds in het ziekenhuis. En wat het ergste was, ze mocht nog steeds geen bezoek ontvangen! Of tenminste, geen “niet-familie” bezoek. Merlina was dus niet welkom. Ach, komaan zeg, hoelang kenden ze elkaar al niet? Merlina zuchtte, ze vond het maar een stomme regeling. Ze rommelde wat in haar schuif en nam haar dagboek eruit. Ze sloeg het open en begon een stukje te schrijven.

Lief dagboek. Life sucks. En het is bovendien ook nog eens heel oneerlijk! Waarom hebben anderen een paard en ik niet? Waarom heb ik een vriendin die in het ziekenhuis ligt en anderen niet? Waarom mogen anderen alles en ik niets? Ik mag geen paard, ik mag Aminthe niet bezoeken, ik mag niet naar buiten, ik mag… Ik mag gewoon niets! Ik moet alleen maar. Ik moet rusten, ik moet flink zijn, moet me sterk houden, moet kalm blijven. Ik moet alles en mag niets. Waarom is het toch zo oneerlijk? Allerbeste dagboek, wees maar blij dat jij niet leeft.

Ze herlas het stukje nog een keer en klapte tevreden het boekje toe. Ze had toch gelijk zeker! Merlina vond dat het leek dat sommigen al het geluk hadden gekregen en anderen alle pech. Zij stond er zowat tussen in, maar als ze bij 1 van de 2 categorieën moest horen koos ze toch zeker voor de laatste. De laatste tijd had ze alleen maar pech! Het enige wat ze had was vrij leuke ouders, maar meer geluk was haar blijkbaar niet gegund. Ooh wat haatte ze haar leventje soms!