Geplaatst - Moeilijke woorden vliegen langs
en teisteren mijn brein.
De zinnen die ze vormen,
zullen nooit begrijpbaar zijn.
Mijn emoties banen zich een weg,
vechten driftig om een plek.
Woede, liefde, haat, verdriet,
langzaam maken ze me gek.
En ondertussen zien mijn ogen,
de dingen die wel echt bestaan.
Maar die, zonder dat ze het weten,
langzaam in 't geheel opgaan.
En ergens, na een lange tijd,
vormt dit alles een geheel.
Langzaam krijgen ze een plekje,
en wordt mijn hoofd weer stil.
----------------------->
Weer een kort, snel, los, gedichtje.
Ben bezig met iets... groters. Maar af en toe moet 't kunnen (:
Zo'n losse 'flodder'.
