Bokt.nl

Citaat:

Ik keek achterom naar een auto die wij net passeerden. Er zat een stel jongeren in, waarschijnlijk ook op weg naar het buitenland om de vakantie te vieren. Het deed me weer even denken aan de reizen die ik samen met mijn vriendinnen maakte, meestal naar de drukke trekpleisters in Spanje, maar soms ook wel naar de meest rustige plaatsen van Zwitserland. Dan waren we het lawaai en de drukte even zat en bezochten we de kleine dorpjes in de bergen, om te kijken hoe mensen daar leefden.
‘Dorien, pak Jamies speen even, wil je?’ Ik schrok op uit mijn gedachten door de boze schreeuw van Paul en het luide gehuil van onze tweejarige dochter. Wat geïrriteerd rommelde ik in de tas die bij mijn voeten lag, haalde er een roze speen uit en stopte die in de mond van Jamie. Ze was gelijk stil en het brommende geluid van de auto domineerde al snel weer. Om een beetje afleiding te krijgen, deed ik een cd van Lucie Silvas in de speler. Natuurlijk liet Paul duidelijk merken dat hij het niet kon waarderen, dus zette ik de muziek met een zucht weer af. De reis was altijd het ergste deel van de vakantie. Jamie kon er slecht tegen en ook Paul was er niet fan van. Ikzelf daarentegen vond het heerlijk om door de verschillende landschappen te rijden en te genieten van de steeds warmere streken waarin we verkeerden. Maar ja, dat gold helaas niet voor iedereen.
Ik zette mijn zonnebril op en pakte de landkaart van Frankrijk. We reden nu vlakbij Lyon, het was dus nog een flink eind rijden naar Bedoin, onze bestemming. Het kleine dorpje had aan de rand een camping genaamd ‘Le Meneque’. Deze werd aangeraden door onze beste vrienden, die daar een paar jaar geleden hun vakantie hadden doorgebracht. Erg luxe scheen het niet te zijn, maar aangezien wij ook geen luxepaarden waren moest het te doen zijn.
Ik legde de kaart weer weg, erop vertrouwend dat Paul zelf de wegen kon vinden. Hij had een uitstekend richtingsgevoel, daarom liet ik het rijden altijd aan hem over. Als je mij de weg vroeg in mijn eigen dorp, had je een grote kans dat je aan de verkeerde kant van het dorp terecht kwam. Zo goed was mijn richtingsgevoel dus.
‘Zullen we even stoppen? Ik heb hartstikke dorst en het drinken ligt achterin.’ Ik vroeg het voorzichtig, bijna onschuldig. Dat was op dat moment de enige manier om Paul niet boos te krijgen. Paul knikte en stelde voor bij de volgende ‘Aire’ te stoppen. Ik stemde ermee in, keek langs de weg naar borden die aangaven op hoeveel kilometer de volgende steden, tankstations en ‘Aires’ lagen. Over vijf kilometer konden we de eerste stop maken.

Paul draaide handig een parkeerplaats in, zette de motor af en bleef even zitten. Ik stapte gelijk de auto uit, de hitte voelde aan alsof je een oven in stapte. Maar onprettig was het niet, als je het vergeleek met de Nederlandse hitte. Daar was het altijd plakkerig en benauwd, je kon er niet genieten van de zon. Maar hier, in Frankrijk, was het mogelijk om uren buiten door te brengen. Heerlijk was het.
Ik pakte de sleutels van Paul aan en liep naar de achterbak. Met een klik ontgrendelde de sleutel de klep en ik liet hem langzaam omhoog komen. Het was allemaal wat slordig ingepakt, maar Paul en ik waren ook niet netjes te noemen. Als we alles maar terug kunnen vinden, zeiden we altijd.
‘Wat wil jij drinken, Paul?’
‘Doe maar wat fris,’ antwoordde hij, Jamie uit de auto halend. Zorgelijk nam hij het kind in zijn armen en begon er mee rond te lopen. Zachtjes mompelde hij woordjes naar haar, maar ze leek er niet veel interesse in te hebben. Het enige wat ze deed was rondkijken met haar grote, blauwe kijkers. Prachtige ogen had ze, van haar vader. Daar ben ik voor gevallen toen ik Paul voor het eerst ontmoette.
Terwijl ik Jamies flesje opnieuw vulde, zette ik de fles sinas naast me neer. Daar bleek weer hoe ik onhandig ik was, want ik liet de fles water uit mijn handen vallen en schopte tegelijker tijd de fles sinas om. Het water stroomde over de spullen, haastig pakte ik een doek om het grootste deel droog te deppen. Paul zette vloekend Jamie terug in haar reisstoel en duwde me aan de kant. ‘Laat mij dit maar doen, jij slaagt er toch iedere keer weer in alles fout te doen.’ Dat kwetste me. Ik wierp hem een boze blik toe en vertrok naar het toilet. Mokkend sloot ik me aan bij de lange rij vrouwen, die niet korter leek te worden. Er stond een stel vrolijke Françaises druk te praten in hun eigen taal, de prachtige Franse taal. Ik wenste dat ik die taal ook kon verstaan, maar helaas was voor mij geen talenknobbel weggelegd. Mijn talenten lagen bij de exacte vakken, daarom was ik ook docente wiskunde op een middelbare school in Utrecht. Toch had ik het geweldig gevonden om de Franse taal vloeiend te kunnen spreken, en dat zou me alleen lukken door ervaring op te doen. Hetgeen wat in twee weken tijd op een camping hoogstwaarschijnlijk niet ging lukken. Misschien moesten we maar in Frankrijk gaan wonen.
Eindelijk, de rij begon op te schieten. Al gauw kon ik vies toilet bemachtigen, zo een waar je ongetwijfeld een of andere enge ziekte aan over kon houden.
Toen ik klaar was en de deur open deed, werd ik uit het gebouw gejaagd door een oud vrouwtje met oude kleding aan en een hoofddoekje op. Met wilde gebaren en heel wat woeste, Franse woorden liep ze achter me aan en sloot de deur toen ik naar buiten stapte. Dat zou de Franse vriendelijkheid wel zijn.
Bij de auto aangekomen hoorde ik Dire Straits uit de boxen komen. Mark Knopfler zong het prachtige nummer ‘Ride Across The River’ en bijna automatisch neuriede ik mee. Gelukkig was dit muziek wat Paul en ik allebei mooi vonden. Paul klopte ritmisch mee op het dak van de auto en zong overdreven hard toen hij mij in het oog kreeg. Een beetje beschaamd gebaarde ik dat hij op moest houden, hij zong door.
Jamie kraaide enthousiast met haar vader mee en strekte haar armpjes uit naar mij. Ik haalde haar uit haar stoel en zette haar op mijn arm. Gezelligheid was er af en toe nog wel te vinden, gelukkig wel. Maar dan alleen bij de parkeerplaatsen, als we gingen stoppen. Ik zag er daarom altijd naar uit om even een pauze te houden, ik zag het als een soort uitlaatklep, even de frustraties als afvalstoffen achter ons laten.
Aan het eind van het nummer zette Paul de cd af en ging in de auto zitten. Ik zette Jamie terug in haar stoeltje, om vervolgens haar te laten stoppen met huilen en een speen in haar mond te stoppen.
Met een klap sloot ik de deur van de auto en Paul startte de motor weer. Hij sloeg op mijn hand toen ik de cd-speler weer wilde starten en bromde dat hij zich moest concentreren. Verbazingwekkend hoe snel zijn humeur omsloeg als hij weer in de auto zat. Zuchtend besloot ik de discman maar te pakken om mijn eigen muziek te kunnen beluisteren en Paul te laten. En intussen had ik nog steeds geen water gehad.

‘Heb je een pilsje voor me, schat?’ Paul klapte de tafel uit en zette stoelen neer. Vermoeid zakte hij neer op een van de stoelen en trok zijn schoenen uit. Uit de koelbox haalde ik een koude Hertog-Jan en overhandigde hem aan Paul. Op verzoek pakte ik ook nog de flesopener, die mocht niet ontbreken natuurlijk.
Zelf plofte ik ook neer op een stoel en keek toe hoe Jamie in het gras haar popjes rangschikte. Vervolgens pakte ze het kleinste popje en begon er tegen te brabbelen, een flesje op het gesloten mondje drukkend.
De doorgangscamping waar wij de nacht gingen doorbrengen had een zwembad met een glijbaan. Het was er druk, het gegil van kinderen was over de hele camping te horen. Lachend rende het grut langs de randen, duwde elkaar in het water en klom opnieuw weer op de kant. Een glimlach verscheen op mijn gezicht, terwijl ik terug dacht aan de tijd dat ik zelf nog zo jong was. Op de campings waren geen zwembaden, maar meestal meertjes waar we in zwommen en riviertjes waar we grote moeite deden om met onze handen visjes te vangen en in een zelfgemaakt vijvertje te stoppen. De brandende zon kon je flink laten verbranden tijdens het spelen, dus goed insmeren was het wel..
Na een uurtje stond ik op om de spaghetti die ik gisteren had gemaakt op te warmen. Dat was het makkelijkst, aangezien we erop konden rekenen dat het restaurant bij deze kleine camping geen afhaalmenu’s serveerde.
Het duurde een kwartiertje voor we aan tafel konden, Paul had Jamie alvast in haar stoeltje gezet. Ze kletterde haar plastic bestek op het tafeltje neer en begon te schreeuwen. Waarschijnlijk was ze erg moe van de reis, wat ook erg logisch was. Paul probeerde haar rustig te houden, terwijl ik hem een bordje met spaghetti aangaf. Met babywoordjes probeerde hij het eten bij haar naar binnen te krijgen, maar Jamie draaide haar hoofdje weg en gaf nog een schreeuw.
Met veel moeite had Paul haar na een kwartier de helft van het bordje gevoerd. Dat was ook wel genoeg, Jamie was stil en duwde met haar kleine handje voorzichtig de vork weg. Paul pakte haar uit de stoel en maakte haar klaar voor het slapen, zodat wij de rest van de avond voor onszelf hadden.
Tegen de tijd dat hij klaar was, konden wij ons eten weer opnieuw opwarmen, het was inmiddels ook al donker geworden. Maar erg was het niet, het was zo klaar en al gauw zaten we alweer aan tafel.
‘Heb je er een beetje zin in?’ vroeg ik aan Paul, een hap spaghetti naar binnen schuivend.
Hij knikte, at zijn mond leeg en zei: ‘Ik heb al veel dingen bedacht om te doen. Er zijn veel mooie dorpjes in de buurt, dus daar kunnen we heen gaan, er is ook een grote rivier en een meer om te bezoeken. Op maandag is er een marktje in het dorp en in de dorpjes daarbuiten is op andere dagen ook markt. Ik heb informatie over de camping kunnen verkrijgen via internet en Frits en Alice. Er is een groot zwembad en een leuk restaurantje, de toiletgebouwen schijnen goed verzorgd te worden en elke zaterdag speelt er een bandje op het terras.’
Ik moest lachen, Paul had alles al uitgedacht. Dat deed hij altijd, hij wilde nooit voor verrassingen komen te staan. Zelf vond ik het juist spannend en interessant om alles over me heen te laten komen, anders zou het te saai worden. Dat was Paul totaal niet met me eens, maar ja, meningen verschillen. Gelukkig wel.