Bokt.nl

Citaat:

Met een zucht van tevredenheid liet Phoebe zich op de bank zakken. Rechts van haar lag een pakje koekjes en in haar handen rustte haar mok met koffie. Ze genoot van dit zeldzame moment van rust dat ze had. Ze deelde de victoriaanse villa met haar oudere zusje Piper, haar jongste zusje Paige, Leo, haar zwager en natuurlijk haar eigen grote liefde Cole. Ze droomde even weg, het kwam niet vaak voor dat Paige rond deze tijd niet door de hal rende om de laatste hand te leggen aan haar outfit. Alsof ze haar naam had gehoord rende het roodharige fuifnummer plots voorbij. Phoebe nam de gehaaste bezigheden van haar zusje in zich op.
‘Ga je uit?’ verbrak ze de stilte. Uit pure schrik liet Paige het lippenstiftje dat ze vast had uit haar handen vallen. Haar blik vestigde zich meteen op Phoebe ‘Jeetje je deed me schrikken!’ ‘Dat zag ik ja’ grinnikte de donkerharige jonge vrouw. ‘Ja, ik ga uit, uit eten om precies te zijn’ ‘En wie is de gelukkige?’ Ze ging er vanuit dat de naam die Paige zou gaan noemen haar niet bekend in de oren zou klinken. Ze was een lieve, betrouwbare zus maar ze was gek van het mannelijke geslacht. Zo gek dat ze het moeilijk vond om een keuze te maken. Met haar donkerbruine ogen en haar rossige haren die mooi afstaken bij haar crèmekleurige huidje had ze er vaak ook aan elke vinger tien hangen. ‘Met Nicholas’ glimlachte ze. ‘zo, is hij door naar de 2de ronde?’ vroeg Phoebe oprecht verbaast. ‘Wie is door naar de 2de ronde?’ beide dames schrokken op toen Leo plots in een gordijn van flikkerende lichtjes verscheen. ‘Nicholas’ antwoordde Phoebe terwijl ze haar blik weer op Paige richtte. Deze knikte begroetend naar Leo. Een paar maanden geleden had ze het nog vreselijk eng gevonden als Leo op deze manier te voorschijn orbde. Toen wist ze ook nog niet dat ze bij de 3 machtigste heksen allertijden hoorde. Samen met haar zusjes vormde zij de magische machten, maar voor Paige zelf kwam daar nog boven op dat ze een halfbloed lichtgids was. ‘Zo erg ben ik nu ook weet niet’ sputterde ze tegen. Phoebe zond haar een ‘je gelooft jezelf toch niet’ blik. ‘oké oké, misschien wel. Ik ben jong en ik vergelijk enkel een beetje!’ ze gooide wanhopig haar handen in de lucht. ‘zo kan je het ook noemen, dat klinkt mooier natuurlijk’ giechelde Phoebe ‘ik ken anders nog iemand die eeuwig en altijd jongens ‘’vergeleek’’ toen ze rond Paige haar leeftijd zat’ de derde stem was afkomstig van het oudste zusje Piper. ‘Hoi schat!’ ze liep naar Leo toe en gaf hem een vluchtige zoen. ‘Ach…’ Phoebe wuifde het net aangesneden onderwerp weg. ‘Verleden tijd, ik heb mijn liefde gevonden’ ‘Goed, en dan ga ik nu zorgen dat ik niet te laat ben voor een potentiële liefde van mij!’ grijnsde Paige. Hoewel ze al een aantal maanden bij de zusjes inwoonde vond ze het toch moeilijk om zich aan te passen aan het feit dat zusjes altijd alles wilde weten. Ze was opgegroeid als enig kind, het feit dat ze heks was sloeg in als een bom. Maar dat ze een van de machtigste heksen was…Dat kon ze soms nog nauwelijks bevatten. Maar haar truitjes logen niet. De verdachte groene plekken en verschroeide stoffen konden door niets anders veroorzaakt worden dan door onhandige demonen.

‘Toedels!’ groette ze haar zusjes nog net voordat ze buiten glipte. ‘ Toedels?’ vroeg Piper met een sarcastische blik. ‘Helemaal doorgedraaid’ concludeerde Phoebe terwijl ze met haar wijsvinger een cirkeltje maakte ter hoogte van haar slapen.
‘Zware dag gehad schat?’ vroeg Piper vol medeleven aan haar echtgenoot. In zijn ogen was vermoeidheid te lezen. Behalve haar man zijn, was Leo ook nog de persoonlijke lichtgids van de drie meisjes. ‘Zoals gewoonlijk’ glimlachte hij. Phoebe keek het koppel bedachtzaam aan, dat was nou een typische eigenschap van Leo. Hij lachte altijd. Zelfs in de moeilijkste en meest zorgwekkende situaties kon er bij hem een glimlachje van af. ‘Waar is mijn schat eigenlijk?’ vroeg ze zich plots hardop af. ‘Aan het douchen’ antwoordde Piper kort. ‘Hoe weet jij dat?’ ‘ik kon er niet bij’ ze trok een wenkbrauw op, wat dan weer typisch voor Piper was en wandelde rustig naar de keuken. ‘Wat eten we vanavond jongens?’ ‘maak maar wat’ Phoebe wist dat Piper liever zelf creatief was in de keuken. ‘Stampot!’ Haar ogen schoten van Leo naar Piper die een vermoeide blik op haar echtgenoot wierp. ‘Leo, Piper is chef-kok geweest, en jij vraagt stampot?’ Leo keek haar verontschuldigend aan. ‘Tja…’ Verder kwam hij niet want vanuit de keuken klonken de driftige pasjes van Piper. Een ketel knalde met een hels kabaal op het vuur. ‘Als jij nog lang zo door gaat, laat ze haar eigen man ontploffen’ grinnikte Phoebe terwijl ze opstond en richting de trap liep. ‘Ik ga eens kijken of mijn liefde niet verdronken is ondertussen’

In het gezellige eetcafé zat Paige ondertussen al tien minuten voor zich uit te staren. In haar gezichtsveld zat een 25-jarige donkerharige jongeman met een mobiel in zijn handen. Aan de andere kant van de lijn hing zijn vriendin. ‘Dat had hij vergeten te melden’ bedacht ze zich nors terwijl ze met een servet speelde. ‘En hij vergat ook te melden dat hij daar gemiddeld zo’n half uur mee aan de telefoon hangt’ Haar humeur ging er enkel op achteruit. Bij het binnenkomen had hij haar een warme glimlach geschonken. Hij had haar begroet alsof hij haar al jaren kende -ook al was het nog maar de 2de keer dat hij me zag- en haar naar het tafeltje begeleidt als een echte heer. Hij had haar stoel achteruit getrokken om haar te laten gaan zitten. Daarna was hij pas zelf gaan zitten. Ze hadden een glas witte wijn besteld om gezellig te beginnen en wilde net hun eten bestellen toen zijn mobieltje al piepend liet weten dat iemand hem nodig had. Hij had met een verontschuldiging naar haar opgepakt en na vijf minuten gefluisterd met zijn hand op de hoorn dat het zijn vriendin was. Vervolgens had hij met zijn ogen gedraaid –kennelijk om haar aan het lachen te maken- alsof hij het helemaal niet interessant vond wat ze te vertellen had. ‘blijkbaar wel interessant genoeg om er tien minuten mee aan de lijn te hangen.’ Vloekte ze in zichzelf. Ze keek demonstratief naar haar polshorloge. ‘Ik zit hier sowieso mijn tijd te verdoen. Hij heeft al een vriendin’ In een fractie van een seconde nam ze een besluit. Ze schoof haar stoel met het nodige geluid naar achter. Nam demonstratief haar jasje en deed dat aan. Hij keek haar met verbazing in zijn ogen aan. ‘Ja, verbazingwekkend hé, dat een meisje opstaat als haar date met zijn vriendin zit te bellen op hun 2de afspraakje’ dacht ze bitter terwijl ze haar kleine tasje nam en trots naar de deur van het café wandelde. ‘Het is niet omdat hij mijn ego krenkt dat hij mijn eigenwaarde omlaag kan halen’ dacht ze terwijl ze een zucht liet ontsnappen. Haar liefdesleven was er beslist niet op vooruit gegaan sinds ze wist dat ze heks was. Als haar date niet groen was, of geen schubben had, dan wel een vriendin.

Ze wandelde rustig door de uitgaansbuurt van San Francisco. In restaurantjes keken koppels –of bijna-koppels waarvan het mannelijke geslacht er geen vriendin op nahield- elkaar verliefd in de ogen. Enigszins jaloers wandelde ze langs de vele restaurantjes tot ze bij een danscafé aan kwam. ‘Geen etentje, maar dat wil niet zeggen dat ik als een oude vrijster thuis moet gaan zitten’ grijnsde ze terwijl ze de klink vast nam. Ze wilde de deur net open duwen toen ze vanuit haar ooghoeken een bliksemschicht richting haar zag zweven. Uit een reflex maakte ze een afwerend gebaar met haar hand ‘Bliksem!’ riep ze. De bliksemschicht werd omgeven door een blauwe glinsterende schijn en materialiseerde weer op de plek waar Paige gewezen had. Daar kwam hij met een hoop vuurwerk tegen de muur terecht. Ze zocht met haar ogen de omgeving af maar het enige wat ze kon ontdekken was een klein, zwartharig meisje dat met een betraand gezicht naar haar handen stond te kijken. ‘Ooooke…’ ze rekte het woord terwijl ze het meisje afwachtend in het oog hield. Ze schatte haar niet ouder dan 17. Ze was slank gebouwd en voor zover Paige kon oordelen was ze niet demonisch. Maar beslist ook niet menselijk! Ze wandelde met beheerste passen naar het meisje toe. Zich er van bewust zijnde dat het meisje nog gekke sprongen kon maken bereidde ze zich voor op een eventuele nieuwe bliksemschicht. ‘S…sorry’ stamelde ze terwijl ze angstig in Paige haar ogen keek. ‘Het geeft niet…Denk ik. Heb je enig idee wat je net deed?’ ‘I…ik…Jij bent een heks!’ met grote ogen keek ze naar Paige. ‘Moet jij nodig zeggen’ bedacht Paige kriegelig maar ze vermoedde dat het meisje zelf niets wist van magie en evenmin wist dat de magie die ze net gebruikte vrij krachtig was. Niets wat een normaal mens zou kunnen. Zelfs geen goede goochelaar die gebruik maakte van gezichtsbedrog.

Citaat:

. Ze vond het moeilijk om nu nog te ontkennen dat ze een heks was. Het meisje had immers haar krachten al gezien. Als ze haar inderdaad mee wilde tronen naar de villa –Waar Leo het haar eventueel kon laten vergeten- moest ze het vertrouwen winnen. En dat kon best door eerlijk te zijn met haar. ‘Ik ben inderdaad een heks’ sprak ze sussend. ‘Maar ik hoop dat je beseft dat dat daar…’ ze knikte kort naar de rode muur met een schroeiplek op ‘ook niet veroorzaakt is door iets wat geheel normaal te noemen is?’ Om een of andere reden had ze het gevoel dat ze hier beter de directe aanpak kon gebruiken. Tranen stroomden nu over het meisje haar wangen. ‘Ik weet het!’ sprak ze met machteloosheid in haar stem. ‘Maar je weet niet hoe je het moet beheersen’ glimlachte Paige. Ze had zich net zo gevoelt toen ze voor het eerst geconfronteerd werd met haar krachten. Toen had ze ook de leeftijd van dit meisje. Ze had zich er nog jaren schuldig over gevoeld. Maar dankzij Leo had ze het kunnen verwerken. Haar adoptie ouders waren omgekomen in een auto ongeluk waar Paige ook in had moeten zitten. Echter vanuit pure schrik had ze zich uit de auto georbt waardoor ze het ongeluk overleeft had. Daar was ze achter gekomen toen Leo terug in het verleden ging met haar. Er viel een triestige blik in haar ogen. ‘Maar daar mag ik nu niet aan denken! Dit meisje heeft hulp nodig!’ ze vermande zich en nam het meisje bij de hand. ‘Ik wil je helpen.’ Glimlachte ze. ‘Echt?’ twee hoopvolle ogen waren op haar gericht. ‘Echt!’ ze had medelijden met het meisje. Ze wilde zo graag geholpen worden dat ze met een volslagen vreemde mee wilde gaan. ‘Wil je mee gaan naar mijn huis. Mijn zusjes en ik kunnen je helpen!’ ‘Je zusjes?’ ‘ja, mijn zusjes, ik heb nog 2 oudere zussen, maar ze bijten niet!’ grapte ze. Haar poging om het meisje een beetje te laten ontspannen lukte, een glimlachje brak door in het betraande gezicht. ‘Mooi, nu kunnen we gaan!’ Samen wandelde ze naar de straat waar ze haar auto had gezet. Het leek haar verstandiger om met gewoon alledaags vervoer te gaan.

‘Cole lieverd? Leef je nog?’ vroeg Phoebe met de liefste stem die ze kon opzetten. Als hij zo lang onder de douche stond, betekende dat dat hij een zware dag gehad had. En als hij een zware dag had, dan was hij meestal niet echt te genieten. ‘Ja’ antwoordde hij kort. ‘Bite me’ zuchtte Phoebe hardop. Enigszins beledigt wandelde ze weer de trap af. ‘Mijnheer grumpy is bijna klaar vermoed ik’ Piper keek haar onderzoekend aan. ‘Zware dag gehad?’ ‘Blijkbaar’ ze schudde gefrustreerd haar hoofd. ‘Maar moet hij dat daarom zo goed laten merken?’ Leo glimlachte. Phoebe zou het niet makkelijk krijgen met haar donkere liefde. Hij was dan wel menselijk, toch bezat hij nog steeds meer fysieke kracht dan een ‘normaal’ mens. Hij zou nooit 100% normaal worden en beslist niet normaler dan dit. Elk mens had zijn nukken. Als demon was zijn menselijke kant voorspelbaar geweest. Maar als Ex-demon gedroeg hij zich onvoorspelbaar. Als een echte normale man. Die een slecht humeur over hield aan zware dagen waarop niets leek te lukken. ‘Ach Phoebe…’ sprak hij met kalmerende stem. ‘Cole trekt nog wel bij, geef hem even de tijd om te wennen aan het feit dat er geen vuurballen meer uit zijn handen komen’ ‘Ik heb anders eentje die met bliksem kan gooien’ grijnsde Paige terwijl ze het verlegen meisje langs zich een arm rond de schouder sloeg. ‘En eentje die hulp nodig heeft.’ 3 paar ogen waren nu op het tweetal dat in de deuropening stond gericht. ‘Paige?’ vroeg Piper achterdochtig. ‘Ja moe?’ ze keek onschuldig. ‘uh-oh…’ Phoebe grijnsde. ‘Waarom uh-oh Phoebe?’ vroeg Piper met een kritische blik. ‘Paige die onschuldig kijkt is beslist Uh-oh!’ ‘Zeg dames! Ik ben nog altijd halfbloed lichtgids en het lijkt me dat dit meisje er wel eentje kan gebruiken!’ Het zwartharige meisje had er tot nog toe stil bij gestaan. ‘Hoi’ begroette ze het onbekende drietal. ‘Kathleen is de naam’ ze probeerde te glimlachen en gaf ze alle drie een hand. ‘Aangenaam’ In haar stem klonk twijfel. ‘Piper’ glimlachte de oudste van de drie zusjes met een zachte blik in haar ogen. ‘Phoebe’ stelde de 2de zich voor. ‘Leo’ knikte de enige man in het gezelschap. ‘Bliksemschichten?’ vroeg hij vervolgens met twijfel in zijn ogen. ‘Niet echt menselijk vind je wel?’ ‘Leo!’ berispte Piper hem. Ze wisten nog helemaal niet hoe het meisje dit alles zou oppakken. Ze zag er nog jong uit en was misschien totaal niet op de hoogte van de magische wereld. Piper hield haar nauwlettend in het oog. Plots veranderde de houding van het meisje volledig. ‘Laat maar Piper…Ik wil geholpen worden en liefst zo snel mogelijk. Ik weet niet wat ik moet doen, hoe ik er mee om moet…En zo ben ik een gevaar voor mezelf en voor de mensen rondom me.’ Haar stem stierf weg en ze keek beschaamt naar de grond. ‘Waar ben ik toch aan begonnen. Ik vertel doodvreemden dat ik een gevaar ben voor mezelf en andere…Dit komt nooit goed, nee absoluut niet!’ de gedachten raasde door haar hoofd. Ze schrok op toen ze haar naam hoorde. ‘Kathleen alles wel goed met je?’ Phoebe keek haar bezorgt aan. Dit meisje had wat, ze had wat in haar ogen. Ze stond beslist aan de goede kant. ‘Sorry, wat vroeg je?’ ‘Of je al gegeten hebt’ herhaalde Phoebe. ‘Neen nog niet…’ ‘Ik eigenlijk ook niet’ bekende Paige ineens. ‘Hoezo jij ook niet? En Nicolas? Toch niet de liefde van je leven?’ grijnsde Phoebe. ‘Hij bleek een vriendin te hebben die hem totaal niet interesseerde maar toch wel genoeg om er een half uur lang mee te bellen’ verklaarde ze kort. ‘Ai!’ Phoebe kromp ineen en greep naar haar hart. Paige zond haar een knipoog en een verzoenend lachje. ‘Als dat betekent dat ik weer mag proeven van Piper’s fantastische kookkunsten ben ik bereid me er over te zetten. Wat schaft de pot moe?’ Phoebe hield haar adem een secondelang in. Natuurlijk wist de arme schat niet wat er nog maar net een uurtje geleden gespeeld had. ‘Stampot’ antwoordde Piper bitter. ‘Op verzoek van mijn man met zijn altijd even uitdagende gerechten’ ze zond Leo een vernietigende blik toe, draaide zich ter plekke naar haar ketels en klapte een deksel op een van de potten. Vervolgens draaide ze zich weer naar het gezelschap. Kathleen hield het schouwspel verbaast in het oog. Op een of andere manier was het gezin zo huiselijk, zo normaal. En toch voelde je overduidelijk dat er meer in het spel was dan bij een normaal gezin. Er was magie in het spel, het hele huis voelde magisch en elke bewoner erin.

Holle stappen klonken op de trap. ‘Ik vermoed dat jouw liefde er ook is’ grijnsde Piper. Phoebe keek haar waarschuwend aan. Het grote brede gestalte van Cole wandelde de keuken in. Zijn ogen stonden op storm. Phoebe wist dat hij vanbinnen in een nauwelijks beheersbare woede voelde. Maar uiterlijk was hij neutraal. Hoewel kil een beter woord was. ‘Wat dacht je er van als je je voorstelde aan onze gast, of op zijn minst hallo zei?’ vroeg Phoebe met irritatie in haar stem. ‘Cole, aangenaam’ stelde hij zich beleefd voor, zijn stem klonk verbazingwekkend rustig. ‘Kathleen’ ze knikte kort. Haar voorkeur ging duidelijk naar de zachtere Leo uit. ‘net op tijd Cole, eten is klaar!’ Phoebe dekte snel de tafel en een vijftal minuten later zat het hele gezelschap rustig te eten. ‘Kathleen, blijf jij hier slapen?’ vroeg Paige hartelijk. ‘Wel…Als…als dat mag’ ‘En je ouders?’ wilde de verantwoordelijke Piper weten. ‘Op vakantie..’ ze sloeg haar ogen neer. Iets vanbinnen in zei Piper dat ze niet op vakantie waren, of dat ze in elk geval niet alles vertelde. ‘Goed. Paige ik vertrouw erop dat jij het onze gaste makkelijk maakt?’ ‘Aye!’ Paige salueerde en liep al richting de bank om die slaapklaar te maken. De nacht viel nu echt in en de eerste maneschijn viel al door de kier tussen de slordig gesloten gordijnen.

Ze werd gewekt door zachte geluiden uit de keuken. Ze opende vermoeit haar ogen, keek even verbaast rond maar realiseerde zich toen weer waar ze was. Bij de drie zusjes en hun partners. ‘Vast Piper die in de keuken is’ bedacht ze zich. Ze gooide het deken van zich af en wandelde op haar gemakje naar de andere kamer. ‘Goedemorgen’ knikte ze vriendelijk. ‘Goedemorgen, goed geslapen?’ Piper had haar lange donkere haren in een staart gebonden. ‘Wat eet jij voor je ontbijt?’ vroeg ze met een vriendelijke stem. Ondanks dat het nog maar acht uur in de ochtend was, was Piper schijnbaar al klaar wakker. ‘Toostje is goed, ik pas me wel aan’ antwoordde ze. ‘Ben je altijd alleen zo vroeg in de ochtend?’ ‘Ja, Leo is al…’ ze pauzeerde even, moest ze haar al vertellen wat Leo precies was? ‘Werken, Cole en Phoebe liggen nog in hun bed en Paige ligt beslist nog tot een uur of tien te slapen gezien die vandaag vrij heeft.’ Ze glimlachte. ‘Maar na het eten wil ik wel even met je praten in verband met ‘op hol geslagen krachten’ grijnsde ze. ‘Goed, kom je er bij zitten?’ ‘graag!’ Ze pakte een kop koffie en schonk Kathleen een glas fruitsap in. Daarna ging ze rustig tegenover het meisje zitten en praatte rustig over van alles en nog wat. Het viel haar op dat het meisje bijzonder sociaal was. Ondanks dat ze in een vreemde omgeving was leek ze helemaal rustig te zijn. Zou dit huis dan werkelijk rust uitstralen? Of zou ze al zodanig veel gezien hebben van haar eigen krachten dat ze zich niet meer druk maakt om de magie die in dit huis hangt?

Citaat:

Geleidelijk aan ging het gesprek richting haar krachten. ‘Wat is er tot nu toe allemaal gebeurt?’ Piper keek haar uitnodigend aan. ‘Toen ik een jaar of 14 was begon het met dromen…’ twijfel in haar blik verried dat ze niet goed verder durfde. ‘Dromen? Wat voor dromen?’ moedigde Piper aan. Als oudste zus was ze een beetje ‘het moedertje’ geworden. ‘Ik voorspelde dingen…Als ik ’s nachts droomde, dan was het de volgende dag op het nieuws. Het werd alleen maar erger. Ik zag schaduwen op mijn kamer, uiteindelijk sliep ik met een nachtlampje…Nog steeds trouwens.’ Er verscheen een lichte blos op haar wangen. ‘Daarom dat het kleine lampje nog aan was toen ik op stond’ ‘Ik vermoedde al dat jij het had uitgedaan’ knikte ze. ‘Wat nog meer?’ De dingen die het meisje tot nu toe had verteld, waren wel een teken van boven natuurlijke gaven, maar beslist niet van hekserij, echt ‘krachten’ kon ze er niet in herkennen, hoewel de dromen wel enigszins te vergelijken waren met Phoebe haar visioenen. Ze nam nog een slokje van haar fruitsap en besloot verder te gaan. ‘Ik was altijd een natuurmens, ik kon het weer vaak beter voorspellen dan de weermannen. Gelukkig was ik niet in de buurt van mensen toen ik voor het eerst mijn zelfbeheersing verloor.’ ‘Dat was je eerste bliksemschicht?’ ‘Klopt..Maar het is niet echt bliksem…Het is…Iets anders…' ‘Energie’ glimlachte Piper. ‘Juist…Energie’ Piper hoorde het getinkel dat gepaard ging met Leo’s Orben en hield even haar hart vast. Ze hield het meisje nauwlettend in het oog terwijl Leo in een explosie van lichtjes omgeven met een fel wit licht te voorschijn kwam. Even sperde haar ogen wijd open maar toen ze Leo zag leek ze opgelucht te zijn. ‘Die meid voelt zich duidelijk goed bij Leo…Gisteren trok ze ook al meer naar Leo door Cole zijn humeur‘ bedachtzaam staarde ze voor zich uit. Ze vroeg zich af wie haar nu werkelijk moest helpen, de magische machten, Paige’s lichtgids-helft, Of Leo…

Ze wierp een blik op Leo. ‘Wat scheelt er schat?’ Zijn mond stond strak en zijn ogen keken ernstig naar haar. Hij wierp een bezorgde blik op Kathleen maar toen hij zag dat zij er niet echt van op keek richtte hij zijn aandacht weer op zijn vrouw. ‘Waar zijn je zusjes?’ vroeg hij zacht. ‘Eentje is hier’ gaapte Phoebe terwijl ze alvast naar het koffiezetapparaat wandelde en een kopje koffie nam. ‘Goedemorgen!’ ‘Goedemorgen’
‘En Paige?’ ‘Slaapt nog, Schat, is het dringend genoeg om haar…’ ze stokte in het midden van haar zin. Voor haar verscheen een bijna menselijk uitziend wezen. Zijn handen waren voorzien van een stel scherpe nagels wat ze eerder deed leken op klauwen. De ogen waren onnatuurlijk zwart. ‘Whoa!’ uit automatisme stak Piper haar handen omhoog en liet het wezen ontploffen. Kathleen keek met open mond van de schroeiplek waar ooit de demon had gestaan naar Piper. ‘Sorry, schat…Maar…’ ‘Piper het was makkelijker geweest als je hem eerst bevroren had’ mokte Leo. ‘hij was misschien een van de hoofdverdachten in de zaak van een vermoorde heks’ hij schudde zuchtend zijn hoofd. ‘elk drager van een speciaal kristal. Er zijn er 4…Alle 4 samen een machtig wapen. Elk apart enkel bescherming.’ ‘Ook voor het kwade?’ Piper was hun gast volledig uit het oog verloren. ‘Ook voor het kwade, de kristallen passen zich aan aan de drager.’ Kathleen keek verbaast naar Leo, ‘Wat moet ik me in hemelsnaam voorstellen bij het kwade. Het enige kwade wat mijn ouders mij ooit geleerd hebben ging niet verder dan de tien geboden en de basis regeltjes. Ik veronderstel dat ze niet zo ‘into’ de magische wereld waren…Daar kan ik me wel iets mij voorstellen. Maar Leo maakt zich duidelijk voorstellen, Zei Paige gisteren niet dat zij ook heksen waren? Zouden ze alle drie heksen zijn? Leo was in elk geval speciaal…’ Ze was zo in gedachten verzonken dat ze pas reageerde toen Piper haar naam voor de derde keer noemde. ‘Kathleen meisje, alles oké?’ ‘Ja, ja…Maar…Ik…’ ‘je snapt het niet…Dat gaan we dus even verhelpen’ glimlachte Piper. ‘Piper, er zijn al drie kris…’ ‘Leo, lieverd, we gaan nu even niet moeilijk doen?’ haar stem klonk poeslief maar haar ogen legden hem het zwijgen op. Het was hoognodig om de demon die dit deed tegen te houden, hij wist niet of zijn magische trio tegen degene op kon die de 4 kristallen in handen had maar hij besefte dat ze nu eerst hun nieuwe gast moesten informeren. Hij nam plaats naast haar en knikte bemoedigend. Phoebe ging naast haar zusje zitten en keek Leo recht aan. Ze wisselden een blik van verstandhouding en luisterden toen aandachtig naar Piper. Ze vertelden alles, van de dood van hun zus Prue, tot de verboden liefde tussen Piper en Leo én het feit dat Cole een ex-demon was. Paige was inmiddels ook opgestaan en had zich zwijgend bij het gezelschap gevoegd. Ze zat op de kast met haar mok koffie in haar handen. Piper vertelde de familie geschiedenis in een notendop. Het jonge meisje –waarvan ze nog steeds geen hoogte hadden kunnen krijgen- nam de informatie allemaal op en onderbrak de drukpratende Piper niet. Paige bedacht zich dat zij dat ook niet zou doen, ondanks dat Piper vanbinnen ontzettend zacht was kwam ze altijd stoer over. Ze stond wel stevig in haar schoenen maar af en toe kwam ze net wat te hard over. Haar sarcasme deed haar nog harder over komen. Ruwe bolster blanke pit. Ze had het ook niet makkelijk gehad. Paige glimlachte even. Piper was de moeilijkste geweest om echt mee in contact te komen. Ze is zo verantwoordelijk en ik…Ik ben een losbol. Dat botste. ‘Waar het op neer komt is dus dat wij de magische machten zijn. We moeten onschuldige beschermen en de balans tussen goed en kwaad in evenwicht houden.’ Besloot Piper haar verhaal. ‘Dus hij…’ ze gaf een kort knikje naar iemand achter Leo en Piper, ze keken verbaast om en zagen Cole staan. Zijn blik stond nog steeds donker maar hij leek wat beter gezind. ‘Is een ex-demon. Jij en je zussen zijn heksen en Leo is een heler?’ concludeerde ze nuchter. ‘Heel juist!’ glimlachte Piper. Even liet ze de informatie tot haar doordringen. ‘Kunnen jullie dan nu in het boek der schaduwen kijken?’ ‘Boek der schaduwen?’ verward keek Kathleen hun aan. ‘Leo wat denk je?’ ‘neem haar maar mee, iets zegt me dat ze een bondgenote zou kunnen worden.’ Hij gaf Piper een knipoog. ‘De wijzen?’ Piper keek hem vragend aan. ‘De wijzen?’ Herhaalde het slanke meisje zo mogelijk nog verbaasder dan een paar seconden geleden. ‘Mijn bazen’ verklaarde Leo. ‘En ja’ hij wierp een rustige blik op Piper.

De groep van 6 liep naar de zolder. Kathleen volgde schuchter helemaal achteraan. Ze kende deze mensen nog maar net, ze spraken chinees voor haar en ze begon zich af te vragen waar ze in hemelsnaam in terecht gekomen was. Met een wanhopige blik keek ze rond in de zolder. Op het eerste zicht was het een zolder als alle andere, oude kasten, boeken, dozen, kisten en andere rommel. Er stond een bank en in het midden lag een tapijt. Achter het tapijt stond een soort statief waar een dik in leer gebonden boek op lag. Het lag open en de pagina’s waren oud en vergeelt. Achter het boek was een raam waardoor de middagzon van San Francisco vrolijk doorheen scheen. ‘Dit is het boek der schaduwen’ glimlachte Phoebe. ‘Leo, wat weet jij van de kristallen?’ ‘Enkel dat ze elk voor de 4 elementen staan’ ‘water, vuur, aarde en lucht’ liet Kathleen zich voor het eerst horen. ‘Juist’ knikte Leo. ‘Elk element apart gebruikt is al een aardig destructief wapen. Maar alle vier samen…’ hij maakte zijn zin niet af. ‘Ja ja, geen druk!’ zuchtte Paige terwijl ze met haar ogen rolde. ‘ach lieve schat, je zou het al gewoon moeten zijn inmiddels vind je niet?’ glimlachte Piper. De jongste magische macht zuchtte. ‘Hoe gaan we dit aanpakken?’ ‘We hebben niets om mee te pendelen.’ ‘We kunnen eens gaan kijken op de plek waar ze vermoord is. Heeft de politie er al lucht van gekregen?’ ‘Beslist wel’ bevestigde Leo tot zijn grote spijt.

‘Morris?’ De donkere man keek op van zijn papierwerk. ‘Ja?’ ‘Nieuwe zaak!’ de vrouw gooide van ver een mapje op zijn bureau. Hij keek haar even verbaast aan en keek vervolgens naar het mapje. ‘Lesther Greaves.’ Mompelde hij voordat hij het mapje open deed. Aan de eerste bladzijde was een foto vast geklemd van een jonge vrouw. Ze was blond, had golvend loshangend haar. Haar ogen stonden wijd open en de pijn was er nog steeds in te lezen. Vanbuiten af was er helemaal niets te zien aan haar. Hij las het rapport snel door. ‘Vanbinnen uit verbrand?’ hij schudt verbaast zijn hoofd. ‘Dat is beslist werk voor de magische machten…Ik moet ze op de hoogte brengen!’ hij wilde bijna bellen. ‘Neen, ik ga langs!’ Het was uiterst belangrijk dat het geheim van de magische machten bewaard bleef. Dat wist Darryl Morris beter dan wie ook. Ze hadden hem in vertrouwen genomen. Hij was degene die altijd hun sporen uitwiste of verklaarde áls ze die al achter gelaten hadden. Hij had een enorm respect voor de drie vrouwen. Zonder hen zou de wereld overheerst worden door het kwade. De mens zou onder demonen staan. Hij wist dat de machtstrijd die hij elke dag met het kwade voerde, niet eens half zo gevaarlijk en belangrijk was als die wat de Magische Machten elke dag voerde. Maar, wist hij, ze was wel nodig.