Geplaatst Happy Feet de dansende duif
Er was ooit eens een duifje, en hij kon heel goed dansen. Maar de mammies en pappies wilden dat hij goed kon roekoeën. Dus ging hij naar een speciale school: genaamd "De Thuifje School" gesticht door broeder thijs, die heel druk is met alle vogeltjes. Maar toen het duifje op weg was naar de broeder Thijs, kwam hij een heel eng wezen tegen!!! Dat wezen is een soort kraai maar dan met 3 hoofden. Hij kwam aanvliegen en zei: Je moet eerst een betaling doen aan mij en dan mag je pas door waggelen! Het duifje wist even niet wat hij moest en toen zei hij: Zal ik een dansje doen voor u, meneer kraai? Hmmm...de kraai had nog nooit een duif zien dansen dus zei hij ja. Het duifje begon te dansen, totdat de kraai opeens zei: stop!! De kraai nodigde het duifje uit om mee te gaan naar zijn schuilplaats, omdat zijn ekstervrienden graag de dansende duif wilden zien. Maar hoe graag het duifje het ook wilde, hij dacht aan zijn mammie en pappie en besloot door te waggelen. Omdat de kraai zo dankbaar was dat hij is een keer leuk vermaakt was, bood hij het duifje een lift aan naar broeder Thijs.
Toen ze eenmaal bij broeder Thijs waren aangekomen zag het duifje een meisje in de tuin zitten. Hij waggelde erheen en ze draaide zich om.
"Hallo klein duifje, wat is jouw naam?" vroeg zuster Nienke.
"Euhm, ik heb geen naam nu ik er zo over nadenk! Ze noemden me thuis altijd dansnummer." Zei het duifje bedroefd.
"Maar je hoeft niet bedroefd te zijn, ik weet een hele mooie naam voor jou! Happy Feet, omdat je al de hele tijd met je voeten zit te wiebelen!"
Dat vond het duifje, nu Happy Feet genaamd, een mooie naam. "Maar hij is wel heel lang, noem me maar Hapfy."
"Dat doen we, maar je komt natuurlijk voor broeder Thijs." Stelde Nienke.
"Wacht!" Schreeuwde Hapfy snel. "Ik hoor een geluid!"
Psssst ging het. Toen kwam er uit de bosjes nog een meisje, maar deze zat op een paard.
"Hallo Paula en Rapaz! We schrokken al van jullie. Jongens, dit is Hapfy, een nieuwe leerling van broeder Thijs."
"Oh zo, we zijn blij kennis te maken met een leerling van Thijs. Als je terugkomt van zijn opleiding kan je overal in de wereld slagen!"
"Oh, hebben jullie ook bij hem gestudeerd?" Vroeg Hapfy.
"Nee, we hebben hier niet gestudeerd, maar veel van mij vrienden wel." Zegt Paula. "Maar ik ga nu eerst Rapaz even naar binnen zetten, na 2 uur rijden hebben we wel heel erg dorst!"
Hapfy ging mee met Paula, want bij de stallen zat ook de ingang. Hij kwam binnen een hele grote hal, met daarin luiken met allemaal paardenhoofden naar buiten koekeloeren. 'Clinton' las hij, en 'Roland'. Ze weten hier wel goede namen te kiezen! Dacht hij. Hij liep verder. Hij rook net gepoetst leer, van de zadels en hoofdstellen natuurlijk. Hij wist wel wat van paarden af, hij vond ze altijd al leuk, maar hij mocht nooit van zijn ouders op paardrijden. Pas als hij een goed roekoeënde duif was mocht het. Nou daar ging hij aan werken! Nu hij hier alle paardengeuren rook en de paarden zag kreeg hij echt zin om te rijden! Hij keek toch even snel naar binnen in de zadelkamer. Het zag er mooi uit, dressuurzadels en springzadels. Daarna kwam het solarium. Er stond in paard lekker in te drogen. Er stond iemand naast.
"Hallo, wat een mooi paard heb je daar." Zei Hapfy dapper. Hij was niet zo'n prater eigenlijk. Hij kreeg geen antwoord. Tammer, zo stond op de stal waar hij werd in gekwakt, werd nog helemaal nat op stal gezet. Hapfy liep snel door. Hier wilde hij geen getuige van zijn, van dit soort zaken! Het meisje liep snel weg met nog 2 andere meisjes. Druk giechelend. Hij snapte het echt niet, hoe kun je nou blij doen als je een paard zo behandeld?
En nu komt de grote binnenbak. Hapfy's snavel viel open. Er liepen een paar mooie paarden in te dressuren. Er was een instructrice bij die op de bakrand zat. Hapfy liep ernaartoe.
"Hoi, kom je hier om een les te boeken?" Vroeg de vrouw. Ze had mooie leren chaps aan, merkte Hapfy op.
"Nee, ik kom hier omdat ik een nieuwe leerling ben van broeder Thijs."
"Oh zo, nou, dan kom je binnenkort wel weer langs, want Thijs gebruikt als therapie de paardenrug. Een wondermiddel!"
"Maar mijn moeder en vader willen niet dat ik op een paard ga zitten totdat ik het dansen afgeleerd heb." Zei Hapfy verdrietig.
"Dan kun je jezelf net zo goed afschrijven, want zonder de paardenrug kom je nergens. Metaal een Fysiek niet. Dus ik zou het maar gewoon doen, je ouders willen toch dat je dansen afleert? Dit is de enige manier." De instructrice wendde zich weer tot de ruiters. Dat is waar wat ze zegt, dacht Hapfy. Laat ik eerst maar afwachten!
Hij liep weer verder, naar het zonlicht toe om de bakrand heen, en hij bleef kijken naar de paarden die werden bereden. Toen kwam hij weer buiten op een groot grasland uit. Waar moet ik nu heen? Dacht Hapfy. In het grasland waren een paar paarden aan het grazen. Hapfy liep naar een mooi donkerbruin paard toe met een heel klein kolletje boven tussen zijn ogen. Dit paard was niet meer zo jong, maar hij had nog wel uitstraling vond Hapfy. Toen zag Hapfy in zijn ooghoek beweging. Hij keek naar rechts en zag daar een hele grote buitenbak met hoge hindernissen en drafbalken. Waar ben ik eigenlijk terecht gekomen? Dacht Hapfy. Ik mag nog helemaal niet paardrijden van mijn ouders, maar als ik dit hier zie is het enige dat je hier kunt doen paardrijden. Of zouden me expres hiernaartoe hebben gestuurd om mij een keer lol te laten hebben? Hapfy snapte er niks van.
“Hallo daar.” Een vreemde, maar geruststellende stem riep hem. Hij draaide zich om en zag een lange jongen, met pikzwart lang haar tot op zijn kuiten.
“Hallo, ik ben Hapfy.”
“Aha, mijn nieuwe leerling dus! Aangenaam kennis te maken. Je hebt dus mijn paarden en alles eromheen al gezien. Hoe vind je het tot nu toe?”
“Erg mooi! Ik houd heel veel van paarden, maar ik mag ze pas rijden als ik goed kan roekoeën.”
“Dit was een verrassing van je ouders! Ik heb ze overgehaald dat de paardenrug de enige manier is, en toen stuurden ze jou naar mij.”
“Oh wat leuk! Dus ik mag leren paardrijden?”
“Ja, en als je eenmaal bezig bent dan kun je beslissen wat je wil doen: springen of dressuur. Want dat zijn de hoofddisciplines van het paardrijden. Er zijn nog wel andere takken maar die hebben niet dezelfde werking als deze twee. Ik neem je eerst mee naar je villa.” Wauw een villa! Dacht Hapfy. Dit wordt nog leuk in plaats van een teleurstelling!
Toen ze bij de villa aankwamen viel zijn snavel weer open. Bij de villa zag hij een Paddock, grote wei en een grote stal en een zadelkamer! “Hoort dat allemaal bij mij?”
“Ja, allemaal. Je krijgt een paard die je kiest uit de wei waar dat paard in stond die je aan het aaien was toen ik aankwam. Al die paarden zijn ‘groen’, dat betekent dat ze nog niets kennen. Jij gaat jouw uitgekozen paard zadelmak maken en daarna gaan we hard trainen! Je denkt misschien, hoe kan ik nou een paard zadelmak maken terwijl ik nooit op een paard heb gezeten? Ik kies alleen talenten uit voor mijn opleiding, dus dat zit wel goed. Zullen we meteen een paard uitkiezen?” Hapfy vond Thijs wel een prater. En hij wist ook wat Hapfy dacht. Toen Hapfy het paard aan het aaien was zag hij een hele mooie appelschimmel in het hoekje staan van de wei. “Die wil ik!” En hij wees naar de appelschimmel.
“Dan gaan we Lex gelijk halen! Kom maar mee naar jou villa, achterom zit de zadelkamer en kamer waar alle spullen liggen die met paarden te maken hebben.”
“Dus hij heet Lex, is het een hengst of een ruin?”
“Wij hebben geen ruinen hier, we ruinen alleen paarden alleen als ze door het uitsloven echt onhandelbaar worden, en als ze eenmaal ruin zijn gaan ze naar een andere stal.”
“Dit is echt spannend!” Hapfy begon steeds minder verlegen te worden. Hier bij de paarden, daar hoorde hij echt thuis. Én, hij zal hierna weer worden geaccepteerd in zijn familie! Lex stond in het hoekje toen ze de wei inkwamen.
“Hapfy, zeg maar wat tegen hem en loop maar naar hem toe. Ik neem aan dat je wel gelezen hebt hoe je een halster omdoet en een paard meeneemt.”
“Ja dat weet ik zeker! Oké Lex, ik kom even naar je toe, wat sta je toch in het hoekje, wil je met me meekomen?” Zei Hapfy zeker. Lex hinnikte zachtjes en Hapfy deed het halster om en nam hem mee.
“Dan gaan we nu meteen naar de overdekte poetsplaats, kun je gelijk leren hoe de beenbescherming werkt. Je kunt er wel over lezen maar het toepassen daarvan is heel moeilijk! Zelfs voor talenten zoals jij.” Zei Thijs plechtig. Klik klik, klonk het geluid van Lex zijn hoeven op de stenen.
Dit is dus nog niet het einde
wordt vervolgd 
ik blijf volgen! doe zo voort 