Bokt.nl

Citaat:

‘Vieze beugelbek!’ Dat zijn de woorden van Pieter. Pieter is de populairste jongen van de klas. En ik? Ik ben niet stoer, want ik draag een bril en heb een beugel. Dat is het ergste wat je kan overkomen als puber. Daarbij heb ik heel grote borsten. Wat ook niet meezit. Maar ik negeer Pieter, hoe pijnlijk zijn blik, zijn woorden ook zijn.
Ik loop naar de eerste verdieping want daar hebben we geschiedenis. ‘Sylvia, wacht!’ hoor ik achter me. ‘Syl gaat het? Ik zag hoe Pieter tekeer ging.’ Het is Erica, mijn beste vriendin. ‘Ja, gaat wel,’ lieg ik,’Pieter is en blijft een sukkel, maar het interesseert me niet zo.’ We lopen het lokaal in en pakken onze boeken.’Heb je je huiswerk af?’ vraag ik. ‘Ja, jij ook?’ vraagt Erica. ‘Ja, maar het was wel moeilijk.’ Erica geeft een instemmend knikje. Ondertussen loopt het lokaal vol. Pieter kijkt me alsof ik een vlieg op mijn voorhoofd heb. Ik ben bang dat hij me weer voor banketstaaf zet. ‘Hé, beugelslet! Geef me je antwoorden!’ Ik pak vlug mijn schrift en leg hem onder mijn benen. ‘Ik heb ze niet’ zeg ik. Gelukkig komt de leraar binnen en heeft Pieter geen kans om mijn schrift te zoeken.
Als we alles hebben nagekeken merkt de leraar dat hij de nieuwe opdrachten heeft laten liggen in de docentenkamer dus hij gaat ze even halen.
Pieter grijpt zijn kans. ‘Tiet! Je had wel antwoorden!’ En hij slaat me in mijn gezicht. Ik begin te huilen. Pieter pakt mijn boek en scheurt er een aantal bladzijden uit. Ik wist niet wat ik moest doen en rende het lokaal uit. Weg van Pieter. Weg van de ellende. Weg van school. Vooral weg van school.


Ik loop door het park. Dat geeft me rust. Als ik zie hoe levenslustig de konijntjes door het gras hoppen. En de vogels hun eten oppakken en wegvliegen. Dat wil ik ook, weg kunnen vliegen. Ik denk terug aan wat er is gebeurt op school en ik ga zitten op een bankje. Ik staar voor me uit. En plots komt er een jongen naast me zitten. ’Jij ziet er niet vrolijk uit’ zegt hij. Ik antwoord niet. ‘Ik ben Jack’ Hij steekt zijn hand uit. Ik pak zijn hand vast ‘Sylvia’ En ik kijk hem aan. Ik besef me dat het een mooie jongen is om te zien. En dat vond ik gek. Want hoe kan een mooie jongen zo’n lelijk kind als ik aanspreken? Ik observeer hem goed. Hij heeft zwart haar, blauwe ogen en een mooie lach. Ik kijk gauw weg. ‘Sylvia heet je. Mooie naam.’ Ik krijg rode wangen en word warm. ‘Dank je’ zeg ik. ‘Maar Sylvia, mag ik vragen waarom je zo verdrietig bent?’ Ondanks dat ik Jack nog zo kort ken, voel ik me zo veilig bij hem. En ik vertel hem wat er gebeurd is op school. En dat het elke dag zo gaat. ‘Het lijkt wel of het steeds erger word. Zeg eens eerlijk? Ben ik echt lelijk?’ vraag ik. ‘Nee, ik vind je zelfs best mooi!’antwoord Jack. ‘Dat zeg je alleen maar zodat je mij niet kwetst. Kijk nou eens goed! Ik heb een beugel, ik heb een bril, mijn tieten zijn veel te groot en ik heb een dikke kont en buik! Ik zie er niet uit!’ Ik begin te schreeuwen en loop weg.
Tranen vallen over mijn wangen. Zie je wel? Iedereen liegt tegen me en houdt me voor de gek. Zal ik ooit nog een vriendje krijgen? Een vriendje die echt van me houdt? Een vriendje die lief is? En misschien ook een beetje mooi? Hij mag best wel een beetje mooi zijn. Maar niet heel knap, want als hij knap is en hij vindt een mooi meisje, dan ben ik hem kwijt. Want wie wil nou zo’n lelijk scharminkel als ik als vriendin? Niemand toch?
Ik hoor voetstappen achter me en ik kijk vluchtig om. Jack loopt me achter na. En ik ga harder lopen. Jack loopt ook harder en pakt mijn schouder vast. Ik draai me om, maar ik durf hem niet aan te kijken. ‘Waarom loop je nou weg?’ vraagt Jack. ‘Daarom’ zeg ik en ik draai me om. ‘Goed, ga maar’ zegt Jack. En ik loop naar huis.
Jack draait de hele tijd door mijn hoofd. Zijn mooie zwarte haar, zijn mooie lach en ogen. Zijn lieve woorden. Maar dan bedenk ik me dat ik hem nooit weer zal zien en dat zijn woorden maar woorden waren. Die niks betekenen. En dat hij vast een ander meisje vindt.


RING! RING! De huistelefoon. Ik neem op: ‘Hallo met Sylvia.’ Het blijft even stil aan de lijn. ‘Hoi Sylvia. Met Jack.’ Ik schrik en durf niks meer te zeggen. Jack? Aan mijn telefoon? Hoe komt hij aan mijn nummer? ‘Hallo?’ hoor ik aan de andere kant van de lijn. ‘Ja, hoi. Uhm.. Sorry..’ Ik vroeg me af waarom ik sorry zei. ‘Sorry waarvoor?’ vraagt Jack,’ik moet sorry zeggen. Ik was nogal opdringerig vanmiddag.’ Oh, wat lief is hij. ‘Viel wel mee’ antwoord ik,’ik voelde me een beetje poedersuiker en was chagrijnig. Kun jij ook niets aan doen.’ Jeetje, wat is het moeilijk om iets zinnigs uit mijn mond te krijgen zeg. ‘Zullen we morgen iets drinken in De Saloon?’ Wil hij nou een date met me? Een afspraakje? ‘Uhm, ja nou.. is uhm.. wel goed denk ik.’ Stotter ik. ‘Oké. Zie ik je daar dan om 4 uur?’ ‘Ja is goed.’ En we hangen op. Ineens bedenk ik me wat ik aan moet doen morgen. En hoe moet ik mijn haar doen? Moet ik ook make-up op?
‘Wie was dat?’ vaagt mijn moeder. ‘Oh, dat was Erica’ lieg ik. Aan mijn moeders gezicht kon ik lezen dat ze me niet geloofde. Maar als ik haar vertel dat het Jack was. Dan zou ze het niet goedkeuren en zal ze weer schreeuwen.