Bokt.nl

Citaat:

Once upon a time...
...Was er een klein, leuk meisje met blonde krulletjes overal. Ze woonde in een mooi huis, omringt door groene weides met fabelachtige paarden en andere leuke dieren. Haar beste vriendjes woonden in de straat, het leven was zo fijn!
Ze beleefde er een fantastische tijd en groeit op tot een zelfstandige vrouw.

Nu is het kleine meisje groot, woont ze nog altijd in het mooie huis dat nu verscheurt dreigt te worden door de harde realiteit.

Mijn ouders zijn sinds 1 maand uit elkaar, door mijn vader. Hij vond heil bij een Duitse vrouw, ze opende zijn ogen en hij deed wat ie al zo lang wou doen. De midlife crisis symptomen druipen er af, maar nee, hij is immers anders, beter dan de rest van de mannelijke bevolking op deze aardkloot. Mijn moeder is in een mum van tijd veranderd in zielig hoopje 44 kg verdriet. Ik probeer haar te troosten zoveel ik kan, maar ondertussen zijn er ook examens. Spaans met theater-film en literatuurwetenschappen aan de universiteit, niet simpel maar vreselijk interessant. Naast een andere stad met nieuwe verantwoordelijkheden en andere vrienden, heb ik nu ook mijn verdriet. Zo noem ik het, alsof het een soort 6de zintuig is. Het reageert immers net zo sterk als mijn gehoor, op prikkels uit de buitenwereld. Weliswaar andere prikkels, maar de actie-reactie formule is minstens zo sterk. Ik houd me groot, want zo ben ik altijd al geweest. ‘Die blonde? Das een harde en een sterke, die kan wel wat aan.’

Maar gaat het wel zo goed met mij? Ik weet het niet. Mijn gevoel lijkt te zeggen dat iets niet klopt, het lijkt alsof mijn ziel gevangen zit in een robot. Waar is mijn zo bekende Joi-de-vivre gebleven? Ik, die beroemde, beruchte spring-in’t-veld. Die enthousiaste, vrolijke meid, altijd in voor een nieuw ideetje. (hoe spannender hoe liever) Plannen voor de toekomst, dromen over later, waar zijn ze gebleven? Het moét er nog zijn, ergens diep vanbinnen, daar ben ik zo goed als zeker van. Misschien met wat stof her en der, maar tis er nog met huid en haar én in kleur.

Waarom ben ik niet zoals alle andere mensen van 18? Ik heb veel vrienden, bijna populair, zonder verwaand te zijn maar... Mijn 'nieuwe' vrienden op de uni zijn allemaal ouder, terwijl de band en het contact met de oude gabbers van de middelbare school lijkt te verwateren. Mijn ‘beste’ vriendin doet opeens zo vreemd want, ‘we zijn nu toch volwassen, mevrouw’. Wat gebeurd er toch allemaal in mijn hoofd. Misschien zit ik vast in de alternatieve theaterwereld waar iedereen toch een beetje gek is, en zijn het net zij die wél evolueren en ik die blijf staan.
Alsof dat nog niet genoeg is overstress ik mezelf voortdurend door op alle vlakken te willen presteren, noem het een ongezonde competitiedrang. Ik wil en zal in alles de beste zijn. Van schilderen over theater naar trampoline tot paardrijden. Over dat laatste nog meer, ik voel me pokke-ellendig nu ik minder tijd kan investeren in mijn paard. Ik hou van hem, hij is het enige vaste element in mijn leven. Maar zelfs hij lijdt onder mijn problemen.
Eigenlijk heb je alles, denk ik dan. De kinderen in Afrika...

En dan is er nog Daniël, half jaar geleden leren kennen in Barcelona. Gezellig weekje weg met vriendin, avondje uit en opeens waren we de weg kwijt. Maar toen kwam Hij voorbij. Je kent het wel, die ene kerel die toch nét àlles heeft waar je naar op zoek bent. En dan bedoel ik een man om mee verder te gaan, geen stereotype hem-wil-ik-wel met een fantastische lichaam waar iedere dame likkebaardend voorbij strompelt. Helaas-pindakaas beschikken deze exemplaartjes over bijzonder weinig hersenkronkeltjes. Nou, mijn Daniël is Mexicaans, hot, heeft ravenzwart haar, bruine teint, parelwitte tanden, charmant, grappig, intelligent en ongelooflijk hip. Op slag waren er vonken, mijn vriendin keek ons stomverbaasd aan. Hij wil ons wel thuisbrengen, we raken al hou verstrikt in de kleine straatjes maar dat lijkt ons niet te deren. We praten, praten, praten, praten, lachen... En hij woont in België, dit kan niet waar zijn, wauw!
Alleen,.... hij is 27, heeft het helemaal voor elkaar als ingenieur en ontwerpen auto's voor een bekende fabrikant. Sh*t
Daar kan ik nooit aan, half vlinder maar toch nog niet helemaal ontpopt. Toch zwijg ik, we wisselen gegevens uit en beloven om contact te houden.

Maand later, dag van de Arbeid. Een stralende zon aan een knalblauwe hemel verrast Antwerpen. Ik wacht Hem op in het Centraal Station.
Zal ik hem nog wel herkennen? Tuurlijk, hoe zou ik Hem kunnen vergeten. Daar is Hij, mijn adem stokt en onze blikken kruisen. Een grote grijns verschijnt direct op zijn volle lippen, vonken flitsen naar me toe. Het lijkt wat onwennig, wat gaan we doen? Picknicken aan de Schelde met aardbeien, chocola en lekker bubbelappelsap. We praten de hele dag, hij heeft een boekje voor me mee: El Ultimo encuentro, de Ultieme Ontmoeting. Ik bloos. We praten en lachen en kijken hoe de zon langzaam verdwijnt in de zee. Ik leun zachtjes tegen hem aan en hij komt voorzichtig dichterbij. Een geladen sfeer hangt knisperend tussen ons, zal ik hem kussen? Ik doe het maar niet, en hij lijkt even hard te twijfelen. Onze aandacht wordt verstoord door de tijd, de laatste trein vertrekt al hou en blijven slapen is geen optie.
Ondertussen hebben we elkaar beter leren kennen en de vonken blijven aanwakkeren, het moet ondertussen de omvang van een gigantische bosbrand hebben. We delen dezelfde mening op heel veel vlakken en een tot nu toe ongekend gevoel van genegenheid overrompelt mij. Ik wil hem voorlezen uit oude boeken voor een haardvuur,urenlang. Of op het strand genieten van elkaar tot de zon weer opkomt. Zijn beschermende lichaam tegen het mijne voelen. De leeftijdclash en verschil in leefwerelden houdt ons tegen. Voor hoe lang?
Volgende week gaan we samen naar een festival in Brussel, zijn stad. Benieuwd hoe dat afloopt. Onzeker,onzeker, onzeker.
Daar draait mijn leven tegenwoordig om, onzekerheid. Over mijn studie, daniël, mijn thuissituatie en zelfs mijn vrienden. Ben ik teveel veranderd?

En dan verwijt ik mezelf verwaand te zijn. Maar ik kan er niets aan doen...Ik lijk ...leeg.