Bokt.nl

Citaat:

Ik probeer me voor te stellen hoe mijn leven eruit had kunnen zien als alles anders was gelopen. Waarschijnlijk had ik nu met vriendinnen op een terrasje een biertje zitten drinken. Of was ik met Laura in het bos aan het rijden, nog lekker even een uurtje weg voordat het donker wordt. Maar in plaats daarvan sta ik hier op het station in Amersfoort, mijn moeder heeft me hier net afgezet met mijn tas vol schone kleren en een kleine voedselvoorraad. Ik kijk om als ik de trein het perron op hoor rollen, en als hij stilstaat pak ik mijn zware tas van het bankje en stap de coupé binnen. Het is lekker rustig, wie is er nou ook zo gek om op zondagavond nog zo ver te willen reizen. Oké behalve ik dus bijna niemand. Ik gooi mijn tas in het bagagerek en laat me op de oranje leren bank zakken. Uit een andere tas pak ik mijn laptop die ik openklap, en ik begin mijn mail van het afgelopen weekend door te lezen. Jammer dat ik geen online verbinding kan maken in de trein, maar gelukkig heb ik thuis mijn berichten al geladen en kan ik ze nu op mijn gemak doorlezen. De meesten zijn van medestudenten over een opdracht die we samen moeten maken, maar er zijn er ook een paar bij van hyves. Een aantal krabbels van vriendinnen, die ik toch pas in Gent kan lezen omdat ik daar pas weer verbinding heb, maar het doet me toch goed te beseffen dat ze aan me gedacht hebben. Gosh, ik mis ze nu al..

Duf stap ik het verlaten perron van Gent op, die drie en een half uur reistijd hakt er toch altijd wel in, het laatste uur heb ik half liggen slapen. Met mijn weekendtas over mijn schouder en mijn laptop en handtas in mijn andere hand loop ik richting de bushalte, waar de laatste bus op het punt staat te vertrekken. Zo goed als het gaat met al mijn bagage trek ik een sprintje en kan nog net mee, de buschauffeur is zo vriendelijk om even te wachten. “Goedenavond meiske, heb je er weer een lange reis opzitten” groet hij me vriendelijk. “Ja, het blijft een pokke-eind naar hier, maar het went wel” antwoord ik, en ik doe mijn best om te glimlachen. Ik heb mazzel dat deze bus een vaste chauffeur heeft, hij kent me onderhand al en ik heb het vermoeden dat hij zelfs even wacht als ik wat later ben. Na een korte rit van 10 minuten stap ik uit de bus, draai me nog een laatste keer om om naar de chauffeur te zwaaien en steek de weg over. Ik ben blij dat ik niet meer heel ver hoef te lopen naar mijn kamer vanaf de halte, de stad is toch wel erg donker zo laat in de avond. Ik zoek mijn sleutelbos in mijn binnenzak en steek een oude verroeste sleutel in het slot. Krakend gaat de hoge houten deur open, en ik zoek op de tast het lichtknopje. Een klein peertje aan het plafond geeft me net genoeg licht om de deur weer in het slot te draaien, en ik loop zachtjes via de houten trap naar boven. Eenmaal boven steek ik de andere sleutel in het slotgat van nog een deur, die ook met veel gekraak openzwaait. Gelukkig heb ik hier meer licht, mijn ogen moeten zelfs even wennen als de oude kroonluchter zijn licht over de kamer uitstrooit. Ik gooi mijn tas in een hoek en laat me op bed vallen. Voor ik het weet vallen mijn ogen dicht en zak ik weg in een diepe droomloze slaap.

De volgende ochtend schrik ik wakker van het gepiep van een wekker. Ik schrik op en geef het ding een mep, maar het lawaai houdt niet op. Dan besef ik dat het uit de kamer naast me komt, en als ik op de klok kijk zie ik dat het al kwart over acht is. “oliebol” roep ik, en val bijna uit mijn bed. Haastig gooi ik mijn tas leeg over het bed op zoek naar een spijkerbroek, en pak er vlug een donkerblauw blousje met korte mouwen bij. Ik ren half aangekleed naar het rooster dat ik op de muur het geplakt en kijk wat ik vandaag voor vakken heb. “Aaarrgh, ook dat nog” zucht ik, als ik zie dat ik vandaag naar Merelbeke moet voor een presentatie. Snel pak ik mijn boeken en labjas bij elkaar en duik onder het bed om een paar schoenen te pakken, haal nog vlug een Wasa cracker uit de doos die mijn moeder heeft meegegeven en ren naar beneden. Daar bots ik bijna tegen Melissa op, die er ook niet al te wakker uitziet. “Goh, jij ook zo lekker lang geslapen,” mompel ik als we samen naar buiten rennen en vlug onze fietsen pakken. “Uhh ja, mn trein had gister vertraging dus ik was pas om half een hier,” zucht ze vermoeid. Snel fietsen we naar de faculteit, gelukkig hebben we het eerste uur college dus kunnen we nog even rustig bijkomen.

Het is nu twee maanden geleden dat ik ben begonnen met mijn studie diergeneeskunde in Gent, België. Nadat ik uitgeloot was in Utrecht is het allemaal begonnen, de inschrijving, het zoeken van een kamer, alles is zo anders hier dan thuis. Het duurde een eeuwigheid voordat ik een kamer vond, wie zei er ook alweer dat dat geen probleem zou zijn in Gent? Toen ik eind augustus nog niks gevonden had begonnen we toch wel een beetje benauwd te worden, maar wonderbaarlijk genoeg is het toch nog goed gekomen. Ik was mee met een jachtruiter van mijn stal, die ging jagen in België. Een goede vriend van hem scheen de eigenaar te zijn van een oud hotel in de binnenstad van Gent, en hoewel er eigenlijk geen ruimte meer was, heeft hij voor mij een uitzondering gemaakt. Het grappigste van het hele verhaal is eigenlijk nog dat ik nu in plaats van in een normale kamer de voormalige bruidssuite bewoon. Weliswaar niet meer in de oorspronkelijke staat, maar het is wel een enorme ruimte, helemaal voor een arme student. Het enige wat er tegenover stond naast de huur, is dat ik hem een paar keer per jaar help als hij zelf gaat jagen in de buurt, en eerlijk gezegd kan ik niets leukers bedenken om een vrije dag door te komen.

De week is erg snel gegaan, en als ik vrijdagmiddag in de trein naar huis zit neem ik alvast het programma van de komende weken door. De presentaties waren gelukkig erg goed gegaan, en over een tijdje zouden we beginnen met een blok hoorcolleges met levende dieren in de kliniek. Dat vooruitzicht beviel me wel, het onderzoek op dode dieren is natuurlijk erg interessant en zeer noodzakelijk, maar het is wel relativerend om af en toe te zien hoe zo’n dier er ook alweer uitziet voor zijn dood. Mijn gedachten dwalen af naar het komende weekend, met een beetje geluk ben ik nog op tijd voor de springles vanavond. Als het goed is heeft Mira ervoor gezorgd dat Jel klaar is voor de les en kan ik zo opstappen, want morgen is het weer vroeg dag voor concours. ’s Ochtends rijd ik Jel eerst HC in de B en daarna in de L, dan vlug Nick helpen met het jonge dier, en weer terug naar stal. En dan eind van de middag weer terug met RayJay voor het Z en ZZ, dat waarschijnlijk wel tot begin van de avond zal duren. Daarna vlug naar huis, douchen en omkleden en uit eten voor mijn moeders verjaardag. Het is bijna een opluchting dat ik zondag weer terug naar Belgie ga, Eric heeft een jacht en ik heb belooft hem te helpen.

Zaterdagochtend sta ik om half negen voor Jel’s stal, de paarden zijn er helemaal klaar voor en het wachten is nu nog op Nick. Als hij eindelijk de vrachtwagen voor heeft staan en de paarden ingeladen zijn kunnen we vertrekken. Eenmaal daar kan ik gelijk parcours verkennen voor de B, en omdat ik achterin start kijk ik nog bij een paar combinaties waar de moeilijkheden in het parcours zitten. Dan pak ik mijn cap en zweepje uit de vrachtwagen en haal Jel eraf, die al helemaal opgezadeld is. Tijdens het losrijden is hij erg braaf en ook het eerste parcours loopt hij foutloos.
Voor het L staat hetzelfde parcours, maar ik loop wel met Nick nog een keer de barrage door, waar ik het beste kan afsnijden en hoe ik dan toch goed voor de dubbelsprong uit kan komen. Ik wil nog een laatste keer de oxer springen voor ik de ring in rijd, maar een paar meter voor de afzet wordt de hindernis plotseling geblokt door een jongen met een grote grijze ruin. “Sprong vrij!” roep ik nog een keer boos maar het is al te laat, en ik zet Jel stil voor de oxer. “Kijk uit waar je rijdt, zo kunnen er ongelukken gebeuren,” mopper ik geïrriteerd tegen hem. Arrogant kijkt hij me aan en galoppeert weg in een rustig tempo. Balend zet ik Jel op de volte en rijd nog een keer aan, dit keer niet gehinderd door onoplettende mederuiters.