Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 07:08

[verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 07:08

Ik ben al jaren bezig met een aantal delen van de langlopende serie Het Vervloekte Medaillon! Sommige mensen die lusten mijn verhalen wel als koek dus... waarom een klein stukje niet delen met jullie? Ben echt benieuwd! Ennuh: het is een paardenverhaal, dus...

Ergens in Nederland, in het jaar 2009. Inmiddels zijn alle medaillons die zoveel ellende veroorzaken nooit meer teruggevonden. Men heeft nog de hele wereld rondgereisd maar heeft geen spoor meer kunnen vinden van het medaillon of ook maar fragmenten hiervan. Iedereen kan dus opgelucht ademhalen. Ook Maurits, die nu een grote stal heeft gekregen en een respectabele leeftijd heeft van ruim 17 jaar. Hij is nu een grote trotse Fries geworden en mag zo nu en dan een Sjees trekken, daar in het mooie Friesland. Ook heeft hij aan menig wedstrijd meegedaan en heeft natuurlijk ook diverse prijzen gewonnen. Gestolen worden door paardendieven is ook uit den boze: onder zijn mooie zwarte vel heeft zijn baasje een chipje laten implanteren! Met een code, dus Maurits is nu ook nog eens UNIEK! Gelukkig is hij niet alleen. Hij heeft zelfs buurtjes gekregen, want in de stal náást hem staat nóg een Fries, genaamd Saskia. Oké, het is geen Friese naam, maar toch is het er ééntje waarmee Maurits al een veulentje mee gemaakt heeft. Een doerakje genaamd Indy. Ook al geen echte Friese naam, maar... who cares? Indy staat in dezelfde stal als waar Saskia staat dus ze kan de kleine goed in de smiezen houden. Toch heeft Maurits al een paar dagen in de gaten dat er iets in de lucht zit. Ook is hij erg gespannen, de laatste tijd. Door tralies aan de zijkant van zijn stal kan Saskia aan Maurits zien dat hij elke dag steeds zenuwachtiger wordt. Tot ze het een paar dagen later, als ze weer eens in het grote weiland staan het echt zat is. Het is nu zo erg geworden, dat hij constant om zich heen staat te kijken. Met zijn grote neusgaten wijd open gesperd, en de oortjes al druk draaiende, alle richtingen op. Even laat ze op een gegeven moment zomaar haar druk drinkende veulentje in de steek die gelijk zijn weglopende 'mammie' toekijkt. Indy heeft geen flauw benul waarom ZIJ nu zo plotseling wegloopt. En hij stond nu zo lekker melk te drinken bij haar. Even schudt hij zich wat uit, kijkt dan naar Saskia die inmiddels bij Maurits is en besluit dan bij zichzelf om ook maar naar die twee toe te gaan. Al dribbelende gaat hij naar zijn 'ouders' toe... maar net wanneer hij er is... klinkt er een dreigende hinnik! Naar Indy toe! Ook hoort hij het zinnetje 'Ga even weg!'. Ga weg? Moet Indy even weg? Maar hij heeft nog zo'n DORST! Zo'n VRESELIJKE DORST! Nu weerklinkt er ook een lagere hinnik naar Indy... maar nu van 'moeder' Saskia! Ook al in de trant van 'Weggaan'. Met een wat treurige 'Uhuhuhhh...' geeft hij maar gehoor aan de hinnikjes. Gelijk keert hij zijn achterhand maar 180 graden en drentelt dan maar weer terug naar een ander plekje van het weiland waar hij een paar seconden later die twee nare paarden maar toekijkt. Die het blijkbaar erg druk hebben met elkaar. Maar waarom doen ze nu toch zo plots afstandelijk tegenover die arme, arme Indy?!? Veel tijd om dit af te vragen heeft hij niet, want algauw ziet hij al iemand anders het weiland betreden. Het is zowaar het vrouwtje van de paarden, Trudy. Jawel... naast een nieuw thuis heeft Maurits nu ook een nieuw bazinnetje. Vlug vergeet Indy al zijn zorgen en op een drafje drentelt hij al op Trudy af die het jonge veulentje al op haar af ziet komen! Meteen gaat ze door haar knieën en klopt dan op haar benen om dat kleintje naar haar toe te lokken. En het lukt nog ook. Terwijl zijn ouders mysterieuze zaken doen heeft Indy wel wat anders te doen. Zoals pret maken met Trudy! Toch ziet het ‘vrouwtje’ dat Indy niet in zijn gewone doen is. Al dravende ziet ze dat het veulen wat sipjes uit zijn oogjes kijkt. Er is iets met hem,denkt Trudy en kijkt dan naar de grotere paarden die nu ver in een hoekje van het weiland staan, En waarom staan ze daar? "Een momentje, Indy...",troost Trudy het veulentje waarna ze gelijk naar de twee paarden loopt... die nog van niets weten. Die staan nog altijd in de verste linkerhoek van het grote groene weiland. Maar na een paar seconden kijken de twee toch achterom om te zien wie eraan komt gelopen. Gelijk kan Trudy aan de twee dieren zien dat haar aanwezigheid niet gewenst is: meteen gaan de oortjes van de twee paarden in de nek en wordt er naar de vrouw erg vals gekeken! Even loopt ze door tot aan het hoofd van Saskia en probeert haar rustig op d'r gemak te stellen door zachtjes over haar zwarte neus te aaien. "Hee. Wat is er toch met jullie? Waarom laat jij je kleintje toch in de steek?",vraagt Trudy zachtjes maar Saskia kan alleen maar haar bazinnetje vreemd aankijken met haar zwarte oogjes. Ook zwaait ze wat gemoedelijk met haar staart in het rond. "Oh, kon je toch maar praten, hè?",verzucht Trudy zachtjes en nu verschijnt ook Maurits ten tonele die van een afstandje alles heeft kunnen zien. Rustig loopt hij op de vrouw af... en legt dan plots z'n hoofd op haar linkerschouder, maar doet dit zó dat ze net niet uit evenwicht r toch met jullie? Waarom laat jij je kleintje toch in de steek?",vraagt Trudy zachtjes maar Saskia kan alleen maar haar bazinnetje vreemd aankijken met haar zwarte oogjes. Ook zwaait ze wat gemoedelijk met haar staart in het rond. "Oh, kon je toch maar praten, hè?",verzucht Trudy zachtjes en nu verschijnt ook Maurits ten tonele die van een afstandje alles heeft kunnen zien. Rustig loopt hij op de vrouw af... en legt dan plots z'n hoofd op haar linkerschouder, maar doet dit zó dat ze net niet uit evenwicht raakt. "Wat is er toch met jullie? Waarom laat jij je kleintje toch in de steek?",vraagt Trudy zachtjes maar Saskia kan alleen maar haar bazinnetje vreemd aankijken met hstert hij zachtjes naar Indy die nog steeds niet kan begrijpen wat z'n 'ouders' in het hoekje van het weiland uitspookten. En al helemaal niet waarom die twee eventjes zo vijandig deden tegenover Trudy. Hij kan er met z'n hoofdje niet bij. Even later komt ook eindelijk weer Saskia... mét op haar rug Trudy... die blijkbaar zin had in een ritje. Als ze zich weer heeft herenigd met Maurits stijgt Trudy maar af, zodat de inmiddels dorstige Indy wat lekkere melk kan gaan drinken bij zijn moeder. Wijs kijkt Maurits maar toe hoe de kleine lekker een paar seconden later slobbert aan één van de spenen van Saskia. Even kijkt ze naar Maurits... die in gedachten verzonken lijkt te zijn: dromerig kijkt hij voor zich uit. Als het kleintje zo staat te slobberen weet Saskia ook niets te doen. Even kijkt ze met een bezorgde blik naar Maurits, kijkt hem even aan... maar dan besluit ze bij haar zelf om maar wat te gaan grazen. Nog wat zacht snuivende lijkt Maurits zelf wat verder te denken (aan wat dan ook) en tuurt dan ook wat naar Saskia die nu druk bezig is met eten. Maar na wat verder grazen merkt Saskia op, dat Maurits nog steeds geen hap gras op heeft... Na ruim 9 minuten grazen (en proberen om Indy niet te storen in zijn slaapje!!!) slikt ze alle resterende grassprietjes door en loopt dan naar Maurits, die ze gelijk een voorzichtige knauw geeft in z’n nek. Meteen werkt dit: met een luide hinnik wordt hij verjaagd uit zijn gedachtewereldje en kijkt gelijk naar links waar hij al een bekende Friese merrie ziet staan. Saskia, z’n allerbeste vriendin! Die hem al vragende toekijkt, en Maurits kan de vraag van haar al zowat ruiken: ‘Wat is er met je aan de hand?’... Met een zeer diepe zucht geeft hij de geheimzinnigheid maar op. “>Zucht<... Goed... Ik... ik mis iemand...”,zegt Maurits opeens, als Saskia plots haar oortjes spitst. Eindelijk! Dus dáárom... “Wie... mis je dan? Iemand van vroeger?”,vraagt Saskia zachtjes als ze steeds dichter bij Maurits gaat staan om hem te troosten. “Tja... ja...”,is het antwoord, “maar... waarom kan ik niet op die naam komen?” “Joh... je komt er vanzelf op... deed je daarom zo geheimzinnig?”,vraagt Saskia als ze ziet hoe haar grote Friese vriend door de knieën zakt en in het zachte groene gras gaat liggen. Maar het enigste antwoord wat ze nu krijgt is een grote geeuw van een zeker groot zwart Fries paard dat in slaap dreigt te vallen. En dat op zo'n mooie zomerse dag als vandaag!
"Wat blijf je toch een grote slaapkop, hè Maurits?",hinnikt Saskia zachtjes en rustig gaat ze toch maar naast haar grote zwarte vriendje liggen die steeds meer en meer in slaap dreigt te vallen op deze warme zomerdag. Rustig kijkt ze al liggende naar die kleine mooie oogjes van hem die nu echt dichtvallen als twee zware rolluiken. "Zo. Die slaapt...",zegt Saskia zachtjes tegen zichzelf en probeert wat voor haar uit te grazen in het zachte gras. Indy, die nog een beetje verward is van het voorval van daarnet, struint een beetje naderbij... en gaat dan maar weer bij zijn liggende moeder wat lekkere melk drinken. Even kijkt hij tijdens het drinken naar Maurits die nu in Dromenland is... en daadwerkelijk droomt: zijn achterbenen kennen haast geen rust. Vele malen maakt hij onrustige trapbewegingen! En dan vooral met het rechterachterbeen... Kalmpjesaan stopt hij een paar tellen later maar met drinken en fluistert dan zachtjes naar Saskia die heerlijk in de zon ligt te doezelen: "M... Maurits dr... droomt..." Gelijk kijkt Saskia rustig op en ziet dat Indy het zowaar bij het rechte eind heeft. Nog altijd trapt Maurits met de achterbenen. Het is wél een grappig gezicht! Achjéé... die droomt!,denkt Saskia en fluistert dan naar Indy dat hij hem maar even met rust moet laten. Dat vindt hij een goed idee en naarstig kijkt hij in het rond wat hij dan kan gaan doen. Heel erg lang hoeft hij niet te zoeken, want wie staat er zowaar bij het hek? Jawel! Het is Trudy die ook van het mooie weer aan het genieten is. Op een drafje gaat hij gelijk naar haar toe en begroet, als hij eenmaal bij het hek is, haar met een zacht hinnikje. Net alsof hij tegen haar zeggen wil: 'Hé, ben jij er ook?'
"Hé kleine! Liggen je pappie en je mammie lekker te luieren in de wei? Stelletje luilakken, hè?",zegt Trudy zachtjes en geeft het veulentje en zachte aai over zijn zwarte nekje. Tevreden geeft Indy het meisje een zachte knauw terug. Gelukkig heeft hij nog onvolgroeide tandjes dus het doet geen pijn bij haar. Ze weet gelukkig dat dit maar een zachte begroeting was van hem. Maar net wanneer ze weer een aai over de bol van het veulen wil geven... geeft het veulen haar plots een grote lik over de volle lengte van haar arm! "Nou zég! Blééééhhh! Heel m'n arm onder het veulenkwijl!",zegt Trudy een beetje plagende en kijkt Indy achter het hek haar raar aan. Zou ze nou BOOS op me zijn? Ik wilde alleen maar aardig zijn...,lijkt Indy te denken, die lik was aardig bedoeld... Maar als het meisje het veulentje een grote kriebel door de manen geeft weet hij dat het nog altijd koek en ei is tussen hem en Trudy! Gelukkig maar! Toch vraagt Indy zich af waarom dat meisje hier is. En wat houdt ze toch al die tijd in haar linkerhand verborgen achter haar rug? Zou het iets lekkers zijn? Hij ziet wel iets bungelen. Iets... dat blauw is... Nieuwsgierig probeert Indy achter de rug om te kijken naar dat gekke ding... maar het gaat niet. Een lat van het hek staat hinderlijk in de weg. Trudy ziet hoe zenuwachtig Indy staat te doen en lacht dan zachtjes tegen het jonge dier. "Gekkie toch... ik heb alleen maar even een veulenhoofdstel voor je meegenomen, hoor.",lacht ze zachtjes, "Kom maar even hier, dan doe ik het wel even om bij je." Een... een hóófdstel??? Voor MIJ???,denkt Indy plots en verschrikt neemt hij zowaar een paar stapjes achteruit. Neeneenee, ze... ze mag mijn hoofd... NIET...,denkt Indy nog... maar dan maakt hij vlug dat hij wegkomt bij het hek. Verschrikt galoppeert hij ervandoor, veilig het weiland weer in!

"Héé, kom nou terug!",roept Trudy het kleine veulentje nog na, maar het mag niets baten. Indy negeert gewoon het geroep van het meisje en gaat dan rustig in een andere, onbereikbare hoek van het weiland op zijn dooie gemak in het gras liggen.
Even kijkt Trudy goed naar het veulentje in de verte... en het lijkt zowaar zelfs dat hij haar staat toe te lachen? Net alsof hij zeggen wil: Hier kan je me toch niet pakken? Wat een DONDERSTEEN is het toch! Uitdagend staat Indy daar in dat ongrijpbare hoekje van het weilandje haar toe te hinniken, zo goed hij maar kan! Hoofdschuddende kijkt Trudy maar naar het veulentje, die zijn dag wel heeft: lekker het bazinnetje pesten! Maar zó gauw geeft Trudy zich niet gewonnen: rustig kruipt ze onder het hek door met hoofdstel en al, en loopt dan rustig op de kleine af in het weiland. Oh oh! Daar heeft Indy niet op gerekend! Vlug kijkt het veulentje schichtig naar die mevrouw die op hem af komt gelopen en zet het weer op een draven. Op naar een ANDER plekje... een VEILIGER plekje! "En hup, daar gáát hij weer...",zegt Trudy tegen zichzelf en slaakt dan een ontmoedigende zucht. Terwijl ze maar weer naar de kleine sloft kijken Saskia en Maurits tijdens het grazen naar wat Trudy aan het doen is. Toch wel nieuwsgierig geworden naar wat ze aan het doen is, blijft Maurits met opgeheven hoofd kijken. Naast hem staat Saskia lekker verder te grazen en kan hij horen hoe ze steeds het korte gras losscheurt. Ik zal haar maar even helpen,denkt Maurits als hij ziet hoe Trudy steeds meer moeite heeft met het vangen van het veulentje. Steeds maar weer gaat hij ervandoor! Eventjes slikt Maurits zijn grasmaaltje maar even door en al licht dartelende draaft hij maar richting het veulen die zijn 'pa' al aan ziet komen bij een andere boom. Ook Trudy ziet de kleine in de donkere schaduw van de boom in het gras liggen. Net wanneer Indy andermaal wil vluchten voor die enge mevrouw... hoort hij me daar toch een lage boze hinnik... die voor Indy bedoeld is! Die lage hinnik - die van Maurits was - doet Indy rillen van angst! En niet zo'n beetje ook! Een tikje nerveus geworden van angst.zakt Indy maar weer door zijn veel te lange benen en ploft dan maar weer in het gras, al hopende dat er niets ernstigs met hem staat te gebeuren. Steeds dichter en dichter ziet het nu erg angstige veulen die enge mevrouw op hem af komen... én dan heb je ook nog Maurits die vanuit zijn ooghoeken zijn kleintje in de gaten houdt... Rustig gaat Trudy een paar seconden later vlak naast Indy zitten in het gras... maar bij hem zijn allang de oortjes naar achteren geslagen. Indy is er niet blij mee. Helemaal niet blij! Toch probeert hij wel vriendelijk over te komen en zachtjes over de hand van Trudy te likken met zijn kleine tongetje. "Je denkt dat ik je wat aandoe, is het niet?",fluistert ze zo zachtjes mogelijk naar de nog maar net een jaar oude veulen, die nu ook heel erg rustig met zijn staartje op het zachte groene gras slaat. Ze heeft het hoofdstel maar naast zich in het gras gelegd. Nog wat dromerig kijkt Indy toch maar heel even naar dat vreemde ding, dat toch niet zo gevaarlijk eruit ziet als wat hij eerst dacht dat het was. Het bijt niet, het eet je niet op, je wordt er zelfs niet ziek van... sterker nog... als Indy zo naar zijn 'ouders' kijkt in het veld, ziet hij dat zij óók hoofdstellen omhebben! En allebei zijn ze bruin van kleur! "Waar kijk je naar, Indy? Kijk je naar Maurits en Sas'?",vraagt Trudy zachtjes. Als antwoord laat Indy maar een heel zacht brommetje horen, en tuurt hij maar achterom... naar dat veulenhoofdstelletje... naar waar hij ook een zacht hinnikje laat horen. "Heb... heb jij je bedacht?",vraagt Trudy als ze een zachte aai over het hoofdje van het veulen, dat zeker van z'n zaak blijkt te zijn. Heel eventjes snuift en zucht hij een beetje naar haar, en ziet dan hoe die - nu erg lieve! - mevrouw het mooie hoofdstel om het hoofdje van het veulentje doet. Vlug stelt ze het goed aan de zijkanten en onwennig schudt Indy met zijn hoofd, waar nu een hoofdstelletje omzit. "Nou, kijk 'es aan. Het staat niet slecht bij je...",lacht Trudy naar Indy die maar wát trots is op ZIJN hoofdstel! Zachtjes hinnikt Indy terug en zwaait hij gemoedelijk met zijn kleine donzige staartje. "Jij bent er wel trots op, of heb ik het mis?",giechelt Trudy zachtjes en kruipt wat dichter in het gras tegen Indy aan, die het helemaal niet zo erg vindt. Rustig aait ze zachtjes over de gladde robe die nu glanst in het zonlicht. "Wat ben je toch ook soms een enorme lieverd, hè?",zegt Trudy zachtjes en tot haar lichte schrik geeft het veulentje haar een lik over d'r wang heen. "Jeetje... Indy toch! Waarom die lik?",zegt Trudy verbaasd maar Indy kijkt haar alleen maar aan; alsof hij water ziet branden. Nouja... hij zal er wel een reden voor hebben gehad,denkt Trudy als ze het kwijl weer van haar wang afveegt. Ondertussen is Maurits toch wel een beetje bezorgd geworden en kijkt dan in de verte naar het vrolijke tweetal, daar onder de boom. Nog even snuift hij wat en met een mond vol gras stapt hij maar op het tweetal af die de grote Fries al zien naderen. "Kijk 'es... komt je pappie!",zegt Trudy en Indy ziet het ook. Een groot zwart paardenlichaam ziet hij naar zich toekomen en vlug gaat hij weer op z'n vier wankele beentjes staan die nog steeds te lang zijn ten opzichte van de rest van zijn lichaam. In een spurt drentelt hij meteen naar zijn (veel grotere!) pa toe, die toch even aan het hoofdstel moet ruiken van het veulentje. Na een paar seconden kijkt hij ook even naar Trudy die onder de boom is blijven en stapt dan op de mevrouw af. "Jááááhhh... Kóm maar!",lacht Trudy al liggende in het groene gras. Bedeesd gaat Maurits tegenover Trudy staan, die languit in het gras ligt. Gelijk buigt Maurits zijn nek en gaat dan maar wat aan de mevrouw ruiken die hiervan hard moet lachen. En al lachende blaast ze even in de neusgaten van Maurits die boven haar hangen. Gelijk schrikt hij hiervan en proest dan zó enorm dat heel het gezicht van Trudy onder de viezigheid zit. Gelukkig vindt ze het niet zo erg, en mag Maurits nu voorovergebogen met zijn hoofd naar beneden het gezicht van z'n bazinnetje aflikken. "Héé!",probeert ze nog te roepen, maar Maurits trekt van dit geen bal aan. Nu kan hij z'n bazinnetje eens goed verwennen. Rustig gaat hij door met éérst de oren af te sabbelen (met veel geslobber!) om daarna, na een minuut of 5, met nog veel méér geslobber haar gezicht voor de tweede keer af te likken! En al die tijd lijkt Trudy te protesteren, maar Maurits wéét dat dit maar schijn is. Pas na een paar verdere likken vindt hij het wel welletjes. Rustig stapt Maurits naar achteren en kan hij het niet laten om zachtjes naar z'n vrouwtje te hinniken die ook rustig (en onder het kwijl!) overeind komt. "Zó. Hèhè. Was je klaar met het gesabbel?",probeert Trudy serieus te blijven maar van binnen moet ze enorm lachen om dit bijzondere gedrag van de Fries, die maar druk zijn behoefte staat te doen. Vlak naast de boom. "Nou, wat een grote poep, zeg.",zegt Trudy een beetje lachende. Even kijkt Maurits even achterom maar kijkt dan weer voor zich uit terwijl hij z'n grote zwarte harige staart weer naar beneden doet. Zachtjes snuift hij wat en kijkt dan alweer achterom waarna hij naar Indy hinnikt. Net alsof de kleine naar zijn pa toe moet... Indy staat maar even op als hij weer even in het gras heeft gelegen om wat uit te rusten na dat leuke 'spelletje': 'Trudy pesten'. Op zijn dooie gemak moet hij even gapen, kijkt dan wat verwonderd naar zijn pa en besluit dan tóch maar om op te staan. "Nou. Ga nou maar...",probeert Trudy de kleine aan te sporen om op te staan, maar net als het veulen daadwerkelijk wil opstaan... gebeurt er wat vreselijks! Even wankelt Indy op zijn beentjes... maar dan stort hij terug in het zachte groene gras! Met een smak komt hij daar terecht en Trudy kan zien dat die val niet pijnloos was! Met al zijn kracht probeert Indy alweer op te staan... maar ook nu gaat het niet. Op de een of andere manier kan hij niet goed op zijn benen staan! En voor de tweede keer binnen een paar seconden belandt Indy op de grond!!!! Vlug loopt Trudy meteen naar Indy toe die al jankende ligt te hinniken van de pijn! Ook Maurits (en later ook Saskia!) loopt naar Indy om hem aan te moedigen om weer op te staan. Voorzichtig houdt Trudy met haar beide armen Indy vast om zijn nek om hem weer op te laten staan en tracht dan zó hem weer op zijn 4 benen te laten staan. "Kóm maar. Toe!",probeert Trudy te zeggen en heel erg voorzichtig licht ze de voorhand van het veulen omhoog die al klagelijk nog altijd staat te hinniken. "Nou... niet zeuren, In'!",probeert ze het veulen te kalmeren en hij kan horen hoe dat bazinnetje van hem steeds bozer lijkt te worden. Ik zal maar rustig doen...,denkt Indy en als bij toverslag stopt hij maar met hinniken en probeert nu echt om op zijn benen te geraken. "Goed... goed zo...",puft Trudy het uit... én dan... stáát Indy weer! Op zijn vier trotse beentjes! Nog even laat Trudy de kleine los die gelijk zijn maantjes staat uit te schudden. Dan... kijkt hij naar Saskia waar hij gauw naartoe dribbelt en bij haar zo vlug mogelijk lekkere frisse melk gaat drinken! "Kijk nou toch...",zegt Trudy zachtjes tegen Maurits die een zachte hinnik teruggeeft. "Wat!?",vraagt Trudy terug en geeft de oude Fries een zachte klop tegen de nek aan. Kalm kijkt Maurits de vrouw al vragende aan. Zachtjes vraagt Trudy: "Wat is er? Wil je wat?" Gemoedelijk snuift en ruikt Maurits met zijn grote hoofd wat aan het shirtje van Trudy en zachtjes duwt hij zijn hoofd zó ver omhoog dat hij net niet de kin van de mevrouw raakt. Dan legt hij zijn hoofd maar op de linkerschouder van haar. "Wat staan we te smoezen?",vraagt Trudy kalm aan Maurits en geeft het grote zwarte paard een kalme aai over het hoofd heen, "Wil je wat doen?" Net alsof Maurits van niets weet, geeft hij maar een diepe zucht als antwoord. Maar Trudy weet wel beter. Ze kijkt achterom en ziet de staart van Maurits ongeduldig zwiepen tegen zijn achterhand aan: hij staat te bedelen, en niet zo'n beetje ook! Maar voor wát? Een snoepje? Aandacht?... of... nee wacht! Een BUITENRIT! Donders! Zou het DAT zijn?,denkt Trudy terwijl Maurits nog altijd zijn hoofd op de linkerschouder houdt en wat naar voren staat te staren. Net alsof HIJ van niets weet. Toch staat hij wel wat onrustig tanden te knarsen, net alsof hij niet echt zeker van zijn zaak is... Maar dat is Trudy WEL! Hij WIL gewoon een BUITENRIT!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 12:02

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 12:02

Okee... teveel tekst... ik vat 'm...

**Geplaatst**: 15-06-07 12:28

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst: 15-06-07 12:28

Ik begrijp niet goed waarom je nu ineens met een "ik vat 'm" komt want waar baseer je je op en als je je op je eigen tekst alleen baseert dan had je die conclusie ook kunnen trekken voor je hem postte. Het is niet zozeer teveel tekst maar een te grote aaneengesloten lap tekst zonder voldoende afbreekmomenten en inspringen. Gebruik enters en tabs.

Daarnaast vond ik je verhaal moeilijk te lezen. Ik ga er vanuit dat het voor kinderen bedoeld is en dat is helemaal niet verkeerd, je vertelt het op een kinderlijke manier (dat bedoel ik niet negatief hoor). Het probleem is alleen dat je een arm vocabulair gebruikt en daardoor erg veel in herhaling valt qua woordkeus en zinsbouw met veel ellipsen.

Het gebruik van meerdere punten bouwt geen spanning op maar haalt de vaart uit je toch al niet zo vlotte verhaal. Ook val ik nu middenin een of andere geschiedenis waar blijkbaar heel wat aan vooraf is gegaan. Had je niet beter deel 1 kunnen plaatsen?

Woorden als plots en opeens moet je met mate gebruiken. In een kinderverhaal kun je ze wel gebruiken omdat het 'kindse' woorden zijn maar doe dit gewoon met mate.
Let ook op je leestekens en interpunctie, dat is hier en daar slordig.
Gelieve ook zuinig te zijn met leestekens. Eén uitroepteken zegt al genoeg, en zet geen volledige woorden in capslock behalve als je echt geen andere keus hebt. Schrijf daarnaast cijfers volledig behalve bij jaartallen: het staat ontzettend lelijk en is nergens voor nodig want het is pure luiheid.

Nogmaals, vooral de opbouw en woordherhaling zijn punten die mij nogal storen. Het is nu zo goed als onleesbaar, sorry.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 12:48

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 12:48

JoSav schreef:
Daarnaast vond ik je verhaal moeilijk te lezen. Ik ga er vanuit dat het voor kinderen bedoeld is en dat is helemaal niet verkeerd, je vertelt het op een kinderlijke manier (dat bedoel ik niet negatief hoor). Het probleem is alleen dat je een arm vocabulair gebruikt en daardoor erg veel in herhaling valt qua woordkeus en zinsbouw met veel ellipsen.

>> Zinsopbouw met veel ellipsen?... Ja, het is een kinderverhaal!

Het gebruik van meerdere punten bouwt geen spanning op maar haalt de vaart uit je toch al niet zo vlotte verhaal. Ook val ik nu middenin een of andere geschiedenis waar blijkbaar heel wat aan vooraf is gegaan. Had je niet beter deel 1 kunnen plaatsen?

>> Deel 1 (de tekst ervan!) is jaren geleden zoekgeraakt. Stond op een floppy dus ik vrees het enstigste! (Heb het wel in uitgeprinte vorm). Dit is inmiddels het 5e deel (en het grote sluitstuk!)

Woorden als plots en opeens moet je met mate gebruiken. In een kinderverhaal kun je ze wel gebruiken omdat het 'kindse' woorden zijn maar doe dit gewoon met mate.
Let ook op je leestekens en interpunctie, dat is hier en daar slordig.
Gelieve ook zuinig te zijn met leestekens. Eén uitroepteken zegt al genoeg, en zet geen volledige woorden in capslock behalve als je echt geen andere keus hebt. Schrijf daarnaast cijfers volledig behalve bij jaartallen: het staat ontzettend lelijk en is nergens voor nodig want het is pure luiheid.

Nogmaals, vooral de opbouw en woordherhaling zijn punten die mij nogal storen. Het is nu zo goed als onleesbaar, sorry.

>> Geen drukker die het wil, dus!

**Geplaatst**: 15-06-07 12:51

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst: 15-06-07 12:51

Paardenmaf1 schreef:
Okee... teveel tekst... ik vat 'm...

lekker naief ben jij !

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 13:02

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 13:02

Schrok me rot na de lap tekst, had in eerste instantie niet door dat het zoveel was! (Was eigenlijk tegen mezelf bedoeld, onbewuste actie. Boos!

)

**Geplaatst**: 15-06-07 13:06

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst: 15-06-07 13:06

Paardenmaf1 schreef:
Schrok me rot na de lap tekst, had in eerste instantie niet door dat het zoveel was! (Was eigenlijk tegen mezelf bedoeld, onbewuste actie. )

zet het eens in word en ga het in alinias verdelen Lachen

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 13:15

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 13:15

Mag het ook WordPad zijn? Heb geen Word! (wél OpenOffice 2.0)
Maar ik zal d'r eens in hakken! Haha!

(als ik er eventjes vanavond de tijd ervoor neem, moet nog werken vanmiddag! Boos!

)

Om de hoeveel regels moet het zijn?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 13:16

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 13:16

Paardenmaf1 schreef:
Mag het ook WordPad zijn? Heb geen Word! (wél OpenOffice 2.0)
Maar ik zal d'r eens in hakken! (als ik er eventjes vanavond de tijd ervoor neem, moet nog werken vanmiddag! )

Om de hoeveel regels moet het zijn?

Jullie hebben by the way wel gelijk! De lap tekst is echt enorm, kon best wel wat minder! (minstens 50% eraf!)

**Geplaatst**: 15-06-07 13:42

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst: 15-06-07 13:42

Een drukker neemt het wel aan, een uitgever waarschijnlijk niet (al heb ik geen ervaring met de eisen voor kinderverhalen, maar ik zou het zelf niet voorschotelen aan kinderen omdat de opzet op dit moment gewoonweg te verwarrend is en dat dus niet zo goed is voor hun taalontwikkeling).

Wordpad kun je ook wel gebruiken. Het nadeel is alleen dat het indelen daarin moeilijker gaat en er geen spelling- en grammaticacontrole op zit.

In mijn opleiding heb ik geleerd dat alinea's minimaal drie zinnen moeten beslaan (en dat is ook echt het absolute minimum en is voor een enkele keer alleen acceptabel anders onderbreek je het verhaal steeds, net zoals bij het puntje-puntje). Een alinea van vierhonderd woorden is aan de (te) lange kant.

Hoe bepaal je waar je op enter moet drukken en een nieuwe alinea moet beginnen? Dit gaat om de gedachtenstroom in het verhaal. Begint een nieuwe gedachtenstroom of nieuwe spreker in een lopend verhaal, spring dan in. Inspringen doe je door 1 keer op enter te drukken en dan 1 keer op tab. Heb je moeite met tabs, dan kun je ook een witregel toepassen.

Ik heb altijd geleerd: "schrijven is vooral veel herschrijven". Goed schrijven is erg moeilijk. Een vriend van mij reageerde een paar jaar geleden toen ik een contract voor een boek had gekregen met een paar nullen: "oh, nou, dan schrijf ik ook even een roman, lekker makkelijk geld verdienen". Zo simpel is het echt niet, want zelfs veel gepubliceerde werken zijn redelijk tot zeer onleesbaar en laten dus vaak te wensen over. Daarmee zeg ik overigens niet dat ik het wel zomaar even doe. 'Zomaar' een goed verhaal neerzetten bestaat helaas niet. We zijn niet allemaal Thomas Mann, jammergenoeg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 13:50

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 13:50

Begrijp een paar dingen niet, JoSav (bedankt voor de suggesties!):

>>Een gedachtenstroom, wat is dat voor iets en waar zit een voorbeeld in het verhaal van me?

>>Witregels??? (spreekt voor zich deze vraag!)

Dat waren ze!

Nogmaals bedankt voor de kritiek!

**Geplaatst**: 15-06-07 14:07

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst: 15-06-07 14:07

Een witregel is simpel gezegd gewoon een regel wit tussen lappen tekst.

Het witte (in dit geval blauw van de achtergrond) stuk tussen deze beide zinnen is een witregel. Het heeft een soortgelijke functie als een tab, maar is een hardere afscheiding. In de meeste gevallen wordt hij daarom ook alleen gebruikt bij echte breuken tussen de voorgaande tekst en de nieuwe tekst en in opsommingen.

Een gedachtenstroom is een aaneengesloten stuk. Dit kunnen de gedachten van een personage zijn, of handelingen. Ik zal even een voorbeeld uit je tekst nemen.

Citaat:
Ergens in Nederland, in het jaar 2009.
Dit is je eerste setting. Net als bij een film waarin je eerst in de ondertiteling krijgt 'Natal, Zuid-Afrika 1892' en dit apart wordt gezet van de daarop volgende dialoog, dien je dit in een tekst ook te doen. Overigens lijkt me een dergelijke datering onnodig. Een verhaal heeft in de meeste gevallen geen vaste jaartallen, behalve in scripts en historische/politieke romans. Je kunt namelijk ook gaan voor een 'zo en zoveel jaar na...'

Inmiddels zijn alle medaillons die zoveel ellende veroorzaken nooit meer teruggevonden. Men heeft nog de hele wereld rondgereisd maar heeft geen spoor meer kunnen vinden van het medaillon of ook maar fragmenten hiervan. Iedereen kan dus opgelucht ademhalen. Ook Maurits, die nu een grote stal heeft gekregen en een respectabele leeftijd heeft van ruim 17 jaar. Hij is nu een grote trotse Fries geworden en mag zo nu en dan een Sjees trekken, daar in het mooie Friesland. Ook heeft hij aan menig wedstrijd meegedaan en heeft natuurlijk ook diverse prijzen gewonnen.
Je maakt nu een overgang van het verleden naar het heden en van de medaillons en de betrokkenen, in dit geval Maurits, naar het leven van Maurits dat los staat van het medaillon. Nieuwe alinea dus. Buiten dat: wie is men?

Gestolen worden door paardendieven is ook uit den boze: onder zijn mooie zwarte vel heeft zijn baasje een chipje laten implanteren! Met een code, dus Maurits is nu ook nog eens UNIEK!
Omdat dit stuk maar uit 1 regel bestaat moet je een overgang maken. Je kunt het zo maken dat deze regel aansluit bij de vorige alinea of dat hij aansluit bij de volgende, waarin je over zijn vrienden vertelt.

Gelukkig is hij niet alleen. Hij heeft zelfs buurtjes gekregen, want in de stal náást hem staat nóg een Fries, genaamd Saskia. (etc etc)

Je gaat dus in je verhaal over op een ander onderwerp of in elk geval over op iets dat niet volledig aansluit op het voorgaande (bijvoorbeeld van het ene paard, over naar het andere paard zonder dat ze op dat moment duidelijke interactie hebben).

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 14:26

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 14:26

Hier kan ik absoluut wat mee! Kan je wat meer voorbeelden posten? (ééntje meer, dan is het me nog meer duidelijker!)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 17:45

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 17:45

Inmiddels zijn alle medaillons die zoveel ellende veroorzaken nooit meer teruggevonden. Sommige mensen heeft nog de hele wereld rondgereisd maar hebben geen spoor meer kunnen vinden van het medaillon of ook maar fragmenten hiervan. Iedereen kan dus opgelucht ademhalen.

Ook Maurits, die een grote stal heeft gekregen en een respectabele leeftijd heeft van ruim 17 jaar. Hij is nu een grote trotse Fries geworden en mag zo nu en dan een Sjees trekken, daar in het mooie Friesland. Ook heeft hij aan menig wedstrijd meegedaan en heeft natuurlijk ook diverse prijzen gewonnen.

Gestolen worden door paardendieven is ook uit den boze: onder zijn mooie zwarte vel heeft zijn baasje een chipje laten implanteren! Met een code, dus Maurits is nu ook nog eens uniek! Gelukkig is hij niet alleen. Hij heeft zelfs buurtjes gekregen, want in de stal náást hem staat nóg een Fries, genaamd Saskia. Oké, het is geen Friese naam, maar toch is het er ééntje waarmee Maurits al een veulentje mee gemaakt heeft. Een doerakje genaamd Indy. Ook al geen echte Friese naam, maar... who cares? Indy staat in dezelfde stal waar Saskia ook staat dus ze kan de kleine goed in de smiezen houden. Toch heeft Maurits al een paar dagen in de gaten, net alsof er iets in de lucht zit. Ook is hij de laatste tijd erg gespannen. Door de tralies aan de zijkant van zijn stal kan Saskia aan Maurits zien dat hij elke dag steeds zenuwachtiger wordt.

Tot ze het een paar dagen later, als ze weer eens in het grote weiland staan het echt zat is. Het is nu zo érg geworden... dat hij constant om zich heen staart en kijkt! Met zijn grote neusgaten wijd open gesperd, en de oortjes al druk draaiende, alle richtingen op.

Even laat ze op een gegeven moment zomaar haar druk drinkende veulentje in de steek die gelijk zijn weglopende 'mammie' nakijkt. Indy heeft geen flauw benul waarom ZIJ nu zo plotseling wegloopt. En hij stond nu zo lekker melk te drinken! Even schudt hij zich wat uit, kijkt dan naar Saskia die inmiddels bij Maurits is en besluit dan bij zichzelf om ook maar naar die twee toe te gaan. Al dribbelende gaat hij naar zijn 'ouders' toe... maar net wanneer hij er is... klinkt er een dreigende hinnik naar hem toe! Ook hoort hij het zinnetje 'Ga even weg!'. Ga weg? Moet Indy even weg? Maar hij heeft nog zo'n dorst! Zo'n vreselijke dorst! Nu weerklinkt er ook een lagere hinnik naar Indy... maar nu van 'moeder' Saskia! Ook al in de trant van 'Weggaan'. Met een wat treurige 'Uhuhuhhh...' geeft hij maar gehoor aan de hinnikjes. Gelijk keert hij zich weer om en drentelt dan maar weer terug naar een ander plekje van het weiland waar hij een paar seconden later die twee nare paarden maar toekijkt. Die het blijkbaar erg druk hebben met elkaar. Maar waarom doen ze nu toch zo plots afstandelijk tegenover die arme, arme Indy?

Veel tijd om dit af te vragen heeft hij niet, want algauw ziet hij al iemand anders het weiland betreden. Het is zowaar de bazin van de paarden: Trudy. Jawel: naast een nieuw thuis heeft Maurits nu ook een nieuw bazinnetje!

Vlug vergeet Indy al zijn zorgen en op een drafje drentelt hij al op Trudy af die het jonge veulentje al op haar af ziet komen! Meteen gaat ze door haar knieën en klopt dan op haar benen om dat kleintje naar haar toe te lokken. En het lukt nog ook. Terwijl zijn ouders mysterieuze zaken doen heeft Indy wel wat anders aan zijn koppie. Zoals pret maken met Trudy! Toch ziet het ‘vrouwtje’ dat Indy niet in zijn gewone doen is. Al dravende ziet ze dat het veulen wat sipjes uit zijn oogjes kijkt. Er is iets met hem,denkt Trudy en kijkt dan naar de grotere paarden die nu ver in een hoekje van het weiland staan. En waarom staan ze daar?

"Een momentje, Indy...",troost Trudy het veulentje waarna ze gelijk naar de twee paarden loopt die nog van niets weten. Die staan nog altijd in de verste linkerhoek van het grote groene weiland. Maar na een paar seconden kijken de twee toch achterom om te zien wie eraan komt gelopen. Gelijk kan Trudy aan de twee dieren zien dat haar aanwezigheid niet gewenst is: meteen gaan de oortjes van alletwee twee paarden in de nek en wordt er naar de vrouw erg vals gekeken! Met het oogwit duidelijk zichtbaar! Even loopt ze toch door tot aan het hoofd van Saskia en probeert het paard rustig op d'r gemak te stellen door zachtjes over haar zwarte neus te aaien. "Hee. Wat is er toch met jullie? Waarom laat jij je kleintje toch in de steek?",vraagt Trudy zachtjes maar Saskia kan alleen maar haar bazinnetje vreemd aankijken met haar zwarte oogjes. Ook zwaait ze wat met haar staart in het rond. "Oh, kon je toch maar praten, hè?",verzucht Trudy zachtjes en nu verschijnt ook Maurits ten tonele die van een afstandje alles heeft kunnen zien.

Rustig loopt hij op de vrouw af... en legt dan plots z'n hoofd op haar linkerschouder, maar doet dit zó dat ze net niet uit evenwicht raakt. "Wat is er toch met jullie? Waarom laat jij je veulentje in de steek?",vraagt Trudy zachtjes maar Saskia kan alleen maar haar bazinnetje vreemd aankijken met haar zwarte kraaloogjes. Ook zwaait ze nog steeds met haar staart in het rond. [...]

??? (STUK MIST!!!) ??? DISKFOUT BIJ HET OPSLAAN??? HIER HOORT NOG EEN STUK TUSSEN!!! (onbekend stuk!)

[...] En al helemaal niet waarom die twee eventjes zo vijandig deden tegenover Trudy. Hij kan er met z'n hoofdje niet bij. Even later komt ook eindelijk weer Saskia... mét op haar rug Trudy... die blijkbaar zin had in een ritje. Als ze zich weer heeft herenigd met Maurits stijgt Trudy maar af, zodat de inmiddels dorstige Indy wat lekkere melk kan gaan drinken bij zijn moeder. Wijs kijkt Maurits maar toe hoe de kleine lekker een paar seconden later slobbert aan één van de spenen van Saskia. Even kijkt ze naar Maurits... die in gedachten verzonken lijkt te zijn: dromerig kijkt hij voor zich uit. Als het kleintje zo staat te slobberen weet Saskia ook niets te doen. Even kijkt ze met een bezorgde blik naar Maurits, kijkt hem even aan... maar dan besluit ze bij d'r eigen om ook maar wat te gaan grazen. Nog wat zacht snuivende lijkt Maurits zelf wat verder te denken (aan wat dan ook) en tuurt dan ook wat naar Saskia die nu druk bezig is met gras eten. Maar na wat verder grazen merkt Saskia op, dat Maurits nog steeds geen hap gras op heeft...

Na ruim 9 minuten grazen (en proberen om Indy niet te storen in zijn slaapje!!!) slikt ze alle resterende grassprietjes door en loopt dan naar Maurits, die ze gelijk een voorzichtige knauw geeft in z’n nek. Meteen werkt dit: met een luide hinnik wordt hij verjaagd uit zijn gedachtenwereldje en kijkt gelijk naar links waar hij al een bekende Friese merrie ziet staan: Saskia, z’n allerbeste vriendin! Die hem al vragende toekijkt, en Maurits kan de vraag van haar al zowat ruiken: ‘Wat is er met je aan de hand?’... Met een zeer diepe zucht geeft hij de geheimzinnigheid maar op. “>Zucht<... Goed... Ik... ik mis iemand...”,zegt Maurits opeens, als Saskia plots haar oortjes spitst.
Eindelijk! Dus dáárom...
“Wie... mis je dan? Iemand van vroeger?”,vraagt Saskia zachtjes als ze steeds dichter bij Maurits gaat staan om hem te troosten.
“Tja... ja...”,is het antwoord, “maar... waarom kan ik niet op die naam komen?”
“Joh... je komt er vanzelf op... deed je daarom zo geheimzinnig?”,vraagt Saskia als ze ziet hoe haar grote Friese vriend door de knieën zakt en in het zachte groene gras gaat liggen. Maar het enigste antwoord wat ze nu krijgt is een grote geeuw van een zeker groot zwart Fries paard dat in slaap dreigt te vallen. En dat op zo'n mooie zomerse dag als vandaag! "Wat blijf je toch een grote slaapkop, hè Maurits?",hinnikt Saskia zachtjes en rustig gaat ze toch maar naast haar grote zwarte vriendje liggen die steeds meer en meer in slaap dreigt te vallen op deze warme zomerdag.

Rustig kijkt ze al liggende naar die kleine mooie oogjes van hem die nu echt dichtvallen als twee zware rolluiken. "Zo. Die slaapt...",zegt Saskia zachtjes tegen zichzelf en probeert wat voor haar uit te grazen in het zachte gras. Indy, die nog een beetje verward is van het voorval van daarnet, struint een beetje naderbij en gaat dan maar weer bij zijn liggende moeder wat lekkere melk drinken. Even kijkt hij tijdens het drinken naar Maurits die nu in dromenland is: zijn achterbenen kennen haast geen rust. Vele malen maakt hij onrustige trapbewegingen! En dan vooral met het rechterachterbeen. Kalmpjesaan stopt hij een paar tellen later maar met drinken en fluistert dan zachtjes naar Saskia die heerlijk in de zon ligt te doezelen: "M... Maurits dr... droomt..." Gelijk kijkt Saskia rustig op en ziet dat Indy het zowaar bij het rechte eind heeft. Nog altijd trapt Maurits met de achterbenen. Het is wél een grappig gezicht! Achjéé... die droomt!,denkt Saskia en fluistert dan naar Indy dat hij hem maar even met rust moet laten. Dat vindt hij een goed idee en naarstig kijkt hij in het rond wat hij dan kan gaan doen. Heel erg lang hoeft hij niet te zoeken, want wie staat er zowaar bij het hek? Jawel! Het is Trudy die ook van het mooie weer aan het genieten is.

Op een drafje gaat hij gelijk naar haar toe en begroet, als hij eenmaal bij het hek is, haar met een zacht hinnikje. Net alsof hij tegen haar zeggen wil: 'Hé, ben jij er ook?' "Hé kleine! Liggen je pappie en je mammie lekker te luieren in de wei? Stelletje luilakken, hè?",zegt Trudy zachtjes en geeft het veulentje en zachte aai over zijn zwarte nekje. Tevreden geeft Indy het meisje een zachte knauw terug. Gelukkig heeft hij nog onvolgroeide tandjes dus het doet geen pijn bij haar.
Ze weet gelukkig dat dit maar een zachte begroeting was van hem.
Maar net wanneer ze weer een aai over de bol van het veulen wil geven... geeft het veulen haar plots een grote lik over de volle lengte van haar arm! "Nou zég! Blééééhhh! Heel m'n arm onder het veulenkwijl!",zegt Trudy een beetje plagende en kijkt Indy achter het hek haar raar aan. Zou ze nou bóós op me zijn? Ik wilde alleen maar aardig zijn...,lijkt Indy te denken, die lik was aardig bedoeld! Maar als het meisje het veulentje een grote kriebel door de manen geeft weet hij dat het nog altijd koek en ei is tussen hem en Trudy! Gelukkig maar!

Toch vraagt Indy zich af waarom dat meisje hier is. En wat houdt ze toch al die tijd in haar linkerhand verborgen achter haar rug? Zou het iets lekkers zijn? Hij ziet wel iets bungelen. Iets... dat blauw is... Nieuwsgierig probeert Indy achter de rug om te kijken naar dat gekke ding... maar het gaat niet. Een lat van het hek staat hinderlijk in de weg. Trudy ziet hoe zenuwachtig Indy staat te doen en lacht dan zachtjes tegen het jonge dier. "Gekkie toch... ik heb alleen maar even een veulenhoofdstel voor je meegenomen, hoor.",lacht ze zachtjes, "Kom maar even hier, dan doe ik het wel even om bij je." Een... een hóófdstel??? Voor MIJ???,denkt Indy plots en verschrikt neemt hij zowaar een paar stapjes achteruit. Neeneenee, ze... ze mag mijn hoofd... NIET...,denkt Indy nog... maar dan maakt hij vlug dat hij wegkomt bij het hek. Verschrikt galoppeert hij ervandoor, veilig het weiland weer in!

"Héé, kom nou terug!",roept Trudy het kleine veulentje nog na, maar het mag niets baten. Indy negeert gewoon het geroep van het meisje en gaat dan rustig in een andere, onbereikbare hoek van het weiland op zijn dooie gemak in het gras liggen.

Even kijkt Trudy goed naar het veulentje in de verte... en het lijkt zowaar zelfs dat hij haar staat toe te lachen? Net alsof hij zeggen wil: Hier kan je me toch niet pakken? Wat een dondersteen is het toch! Uitdagend staat Indy daar in dat ongrijpbare hoekje van het weilandje haar toe te hinniken, zo goed hij maar kan! Hoofdschuddende kijkt Trudy maar naar het veulentje, die zijn dag wel heeft: lekker het bazinnetje pesten!

Maar zó gauw geeft Trudy zich niet gewonnen: rustig kruipt ze onder het hek door met hoofdstel en al, en loopt dan rustig op de kleine af in het weiland. Oh oh! Daar heeft Indy niet op gerekend!
Vlug kijkt het veulentje schichtig naar die mevrouw die op hem af komt gelopen en zet het weer op een draven. Op naar een ánder plekje... een veiliger plekje! "En hup, daar gáát hij weer...",zegt Trudy tegen zichzelf en slaakt dan een ontmoedigende zucht.

Terwijl ze maar weer naar de kleine sloft kijken Saskia en Maurits tijdens het grazen naar wat Trudy aan het doen is. Toch wel nieuwsgierig geworden naar wat ze aan het doen is, blijft Maurits met opgeheven hoofd kijken. Naast hem staat Saskia lekker verder te grazen en kan hij horen hoe ze steeds het korte gras losscheurt van het groene weiland. Ik zal haar maar even helpen,denkt Maurits als hij ziet hoe Trudy steeds meer moeite heeft met het vangen van het veulentje. Steeds maar weer gaat hij ervandoor!

Eventjes slikt Maurits zijn grasmaaltje maar even door en al licht dartelende draaft hij maar richting het veulen die zijn 'pa' al aan ziet komen bij een andere boom. Ook Trudy ziet de kleine in de donkere schaduw van de boom in het gras liggen. Net wanneer Indy andermaal wil vluchten voor die enge mevrouw... hoort hij me daar toch een lage boze hinnik... die voor Indy bedoeld is! Die lage hinnik - die van Maurits was - doet Indy rillen van angst! En niet zo'n beetje ook! Een tikje nerveus geworden van angst zakt Indy maar weer door zijn veel te lange benen en ploft dan maar weer in het gras, al hopende dat er niets ernstigs met hem staat te gebeuren.

Steeds dichter en dichter ziet het nu erg angstige veulen die enge mevrouw op hem af komen... én dan heb je ook nog Maurits die vanuit zijn ooghoeken zijn kleintje in de gaten houdt...

Rustig gaat Trudy een paar seconden later vlak naast Indy zitten in het gras... maar bij hem zijn allang de oortjes naar achteren geslagen.
Indy is er niet blij mee.
Helemaal niet blij!
Toch probeert hij wel vriendelijk over te komen en zachtjes over de hand van Trudy te likken met zijn kleine tongetje. "Je denkt dat ik je wat aandoe, is het niet?",fluistert ze zo zachtjes mogelijk naar de nog maar net een halfjaar oude veulen, die nu ook heel erg rustig met zijn staartje op het zachte groene gras slaat. Ze heeft het hoofdstel maar naast zich in het gras gelegd. Nog wat dromerig kijkt Indy toch maar heel even naar dat vreemde ding, dat toch niet zo gevaarlijk eruit ziet als wat hij eerst dacht dat het was.

Het bijt niet, het eet je niet op, je wordt er zelfs niet ziek van... sterker nog... als Indy zo naar zijn 'ouders' kijkt in het veld, ziet hij dat zij óók hoofdstellen omhebben! En allebei zijn ze bruin van kleur! "Waar kijk je naar, Indy? Kijk je naar Maurits en Sas'?",vraagt Trudy zachtjes. Als antwoord laat Indy maar een heel zacht brommetje horen, en tuurt hij maar achterom... naar dat veulenhoofdstelletje... naar waar hij ook een zacht hinnikje laat horen. "Heb... heb jij je bedacht?",vraagt Trudy als ze een zachte aai geeft over het hoofdje van het veulen, dat zeker van z'n zaak blijkt te zijn.

Heel eventjes snuift en zucht hij een beetje naar haar, en ziet dan hoe die - nu erg lieve! - mevrouw het mooie hoofdstel om het hoofdje van het veulentje doet. Vlug stelt ze het goed aan de zijkanten en onwennig schudt Indy met zijn hoofd, waar nu een hoofdstelletje omzit. "Nou, kijk 'es aan. Het staat niet slecht bij je!",lacht Trudy naar Indy die maar wát trots is op zijn hoofdstel! Zachtjes hinnikt Indy terug en zwaait hij gemoedelijk met zijn kleine donzige staartje. "Jij bent er wel trots op, of heb ik het mis?",giechelt Trudy zachtjes en kruipt wat dichter in het gras tegen Indy aan, die het helemaal niet zo erg vindt.

Rustig aait ze zachtjes over de gladde robe die nu glanst in het zonlicht. "Wat ben je toch ook soms een enorme lieverd, hè?",zegt Trudy zachtjes en tot haar lichte schrik geeft het veulentje haar een lik over d'r wang heen. "Jeetje, Indy toch! Waarom die lik?",zegt Trudy verbaasd maar Indy kijkt haar alleen maar aan; alsof hij water ziet branden. Nouja... hij zal er wel een reden voor hebben gehad,denkt Trudy als ze het kwijl weer van haar wang afveegt.

GEHEEL VERBETERD MET ALINEA'S

Laatst bijgewerkt door CoonArt op 15-06-07 17:49, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 17:47

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 17:47

Eerlijk gezegd vindt ik dit een stuk leesbaarder geworden in plaats van die woordenbrij! Okee, het is nog niet helemaal je-van-het maar het is een begin!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-06-07 19:07

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 15-06-07 19:07

A -- Sommige zinnen zijn aangepast;
B -- ALINEAS!!! (was ook hard nodig, anderslasjeallesachterelkaarendatisergirritantvoordelezer!)
C -- Onderste deel is verwijderd!

**Geplaatst**: 17-06-07 00:35

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst: 17-06-07 00:35

Hmm, ik moet zeggen dat ik (liefhebber van paardenverhalen, vooral kinderboeken) dit totaal niet fijn vind om te lezen, en ook erg saai vind. Dit wilt niet zeggen dat het geen goed verhaal is, maar zoals eerder is verteld is dit iets te moeilijk voor kinderen, en te makkelijk voor ouderen. Het leest niet lekker weg, en ook ik vind dat het taalgebruik op een wat hoger niveau mag.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-06-07 08:13

Re: [verhaal] Het vervloekte medaillon (klein stukje!!!)

Geplaatst door de TopicStarter : 17-06-07 08:13

Dus ik moet mijn schrijfstijl hoognodig aanpassen?! Tips of suggesties anyone?

Nomineer dit bericht ×