Bokt.nl

Citaat:

“ Hé, daar hebben we Maya!”
Er klinkt zacht gegrinnik.
Maya parkeert haar fiets in de stalling en loopt gauw weg, terwijl ze haar nog wat dingen na roepen. Zo gaat het al vanaf haar eerste schooldag op deze school, veel anders had ze ook niet verwacht.
Met betraande ogen loopt ze de klas in, ze hoopt, dat niemand er iets van ziet, vooral Josja niet, dan weet de hele school het meteen.
“ kijk, de nieuwste mode sokken in sandalen met een boerenrok”
Bijna barst Maya weer in tranen uit, ze heeft geen vrienden, en haar moeder vind modetijdschriften te uiterlijk gericht, in de leuke winkels en de stad mag ze ook nooit iets kopen. En probeert ze er wel een keer redelijk uit te zien, dan is er wel weer iets anders fout.
Als ze nou vrienden had, denkt ze, dan zouden die mij tenminste een keer kunnen helpen, tips geven. En wie weet een meiden avond, die heeft ze nog nooit gehad. Op haar verjaardag feestjes is ook nooit iemand te bekennen geweest. En was er wel iemand, dan was het tante Marte, ook niet echt iemand waar je blij van wordt.
En zo zit ze ook op school, zonder iemand erbij, altijd alleen. Wensend, hopend, dat er ooit eens iemand zal komen die haar zou mogen.
Er wordt op de deur geklopt, Maya schrikt op uit haar sombere gedachten. Meneer Maaskant opent de deur en er loopt een meisje binnen, iemand die ze nog niet heeft gezien. Ze is heel knap, blonde haren, en een gaaf rokje, zwart truitje, en schattige hakjes met skelet kopjes en strikjes bij de neus. Ze heeft net gelakte nagels, en een prachtige glimlach. Deze komt duidelijk bij Josja’s groepje of die van de gothics.
Meneer Maaskant vraagt het meisje naar haar naam, “ik heet Tara Elsvoort meneer” zegt ze met een lichte blos op haar wangen, verlegen kijkt ze naar beneneden. Maar waarom zou ze? Vraagt Maya zich af, als je er zo uit ziet, heb je nergens zorgen om te maken, vind Maya.
“nou Tara, neem maar een plaatsje daar, naast Maya” zegt meneer Maaskant, waarna hij mompelt “dat is tenslotte de enige plek die nog vrij is..”
Tara komt zachtjes naar Maya toegelopen “hallo, ehm, Maya was het toch?” “ja, zo heet ik, leuk dat je naast me komt zitten Tara” fluisteren ze.
Ze horen Josja giechelen, “hoe lang zal die nieuwe het uithouden naast Frankenstein?” “één dag hoogstens twee” zegt Tamara, “nee hoor” roept frank daarna, “eerder één uur” ze barsten in lachen uit.
Maaskant roept de klas weer op orde “genoeg lol gehad jongens, neem je boeken voor je, en gedraag je eens redelijk. Ook als er een nieuweling in de klas komt!”
Zenuwachtig kijkt tara om zich heen, “wat is er aan de hand?” vraagt Maya, “mijn boeken ik ben ze vergeten!” fluistert ze zenuwachtig. “meid, je mag gewoon met mij mee kijken hoor, voor mij hoef je niet bang te zijn, al word ik het monster van Frankenstein genoemd” dankbaar kijkt Tara haar aan.

Wanneer de bel eindelijk gaat na een vermoeiend uur Nederlands, loopt Tara achter Maya aan. Terwijl de andere meiden haar proberen mee te lokken door gemene blikken te werpen naar Maya. Tara negeert het.
“waarom loop je niet met hun mee Tara? Niemand vind mij aardig, je verdient beter dan ik..”
“waarom denk je dat Maya, ik hoef niet met van die arrogante kinderen om te gaan, wat zij duidelijk zijn. Waarom doen ze zo tegen jou?”
“ik ben niet modebewust, ik hou van lezen, en ik zie er uit als een nerd, terwijl ik niet met het nerden clubje omga, in hun ogen ben ik raar, maar in mijn gedachten schuilt wel wat meer dat een meisje met een schotse rok, een lelijk wit truitje, sokken in sandalen en een Harry potter bril, geloof me”
“ach, ik kan me best in je inleven hoor, maar dat is een lang verhaal, laten we maar gewoon iets leuks gaan doen na school, dan kun je me de stad laten zien” zegt Tara dan. Maya valt haast achterover van verbazing. Hoe kan zo iemand dit met haar willen doen? Is dit een grap? Dat kan eigenlijk niet.
“ja best hoor, maar misschien dat we hem beter samen kunnen verkennen, ik kom eigenlijk nooit in de stad, ik heb, zoals je hebt gemerkt, geen vrienden, en nooit gehad eigenlijk”
“is goed, en als je wilt, kunnen we eerst naar mijn huis gaan Maya, dan geef ik je een manicure, en zal ik je een make-over geven, als je dat wilt althans!”
“Wauw! Nooit verwacht dat ik iemand zou ontmoeten, die de eerste dag al zoiets met me zou willen doen. Heftig!”
Maya vraagt zich af wat haar moeder van haar make-over zal vinden als ze thuis komt, maar daar zal ze zich niets van aantrekken.

Terwijl Tara en Maya het over dingen hebben waar Maya het nog nooit over heeft kunnen hebben, gaat de bel, al veel te snel.
Wiskunde, van mevrouw Punter.
“bereid je voor Tara, op je ergste nachtmerrie…”
De klas komt luidruchtig het lokaal binnengestormd.
Een kleine magere vrouw van rond de 50 staat achter haar bureau.
Tara schat haar 1.40 m. groot, iets groter misschien.
De klas schrikt op als er een hoge strenge stem door de klas schreeuwt,
“stil of eruit!ik geef met plezier een strafmiddag cadeau”
Tara fluistert in Maya’s oor, “die is zeker met het verkeerde been uit bed gestapt”
Maya kijkt Tara geschrokken aan.
“als ik zeg stilte geldt dat ook voor die schone blonde naast Maya! Je naam?”
“ehh, Tara mevrouw, sorry mevrouw..” stamelt Tara.
“nou Tara” zegt mevrouw Punter spottend “nog een keer en je mag je melden, denk maar niet dat ik je zachter behandel omdat je een nieuweling bent, ik wil je dit uur zien zweten en ploegen anders mag je, je alsnog melden morgenochtend!”
Tara kijkt geschrokken naar Maya.
“en nee, Maya kan daar, ook als mijn beste leerlinge, niets tegen doen…”

Als de bel gaat terwijl iedereen stil zit te werken, haalt iedereen opgelucht adem. Verlost uit de klauwen van punter.
Nog één uur van meneer van Donck, die door zijn leerlingen Stein mag worden genoemd.
Bekend als de leukste leraar van school.
Iedereen gaat zachtjes kletsend op zijn stoel zitten terwijl Stein zich voorstelt aan Tara.
“ik zie dat je Maya hebt ontmoet? Leuke meid hoor!”
“dat was me inderdaad ook opgevallen meneer”
Zegt Tara waarna ze braaf op haar plek gaat zitten. Wachtend tot Maya terug is van het toilet.
Als iemand op de stoel naast haar komt zitten, draait ze zich opgewonden om, denkend dat het Maya is. Jammer maar helaas, het is Josja
“wat doe jij nou hier?” Zegt Tara
“ach, even bij kletsen met de schone blondine, hoe kom je erbij om met Maya om te gaan? die debiele tr*t.. je verdient beter. Iemand zoals ik staat beter aan je zijde.”
“ja, of Niet! Ik hoef niet met mensen om te gaan die zich oh zoveel beter voelen dan anderen, terwijl ze eigenlijk oh zoveel minder zijn…”
Tara ziet dat Josja’s bloed begint te koken.
“denk maar niet dat je van me af bent” sist ze.
Als Maya het klaslokaal binnen komt gelopen, ziet ze Josja weg lopen.
“wat moest dat kind hier?” vraagt ze aan Tara.
“mij vertellen hoeveel beter ze is dan jij, maar dat wisten we natuurlijk al.” Zegt Tara sarcastisch, en ze knipoogt overdreven naar Maya.
Maya ziet dat Josja haar boos aankijkt. Ze ruikt problemen.
Als de bel gaat terwijl ze leuke muziek aan het luisteren zijn, blijven de kinderen rustig in het lokaal zitten, gezellig nakletsen. Behalve Josja, die boos in zichzelf zit te praten.
Zenuwachtig kijkt Maya naar Josja, Tara ziet het en zegt,
“maak je geen zorgen, er zal je niets gebeuren hoor”
“ik betwijfel het” zegt Maya.

Maya en Tara fietsen samen naar huis. Ze kletsen over vanalles.
Maya voelt zich gelukkiger dan ooit.
Als ze thuis zijn, blinddoekt Tara haar.
“Ik ga je haar knippen en er wat highlights in verven, je zult wel zien hoe je eruit ziet na deze make-over”
“maar ik ken je nog geen dag, hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?”
Zegt Maya zenuwachtig en twijfelend.
“vind je mij er leuk uit zien, en wil je een nieuwe steil die mooi bij je past?”
“ja!”
Antwoordt Maya.
“vertrouw me dan maar”
Tara begint Maya’s haar te wassen, en als er dan eindelijk een pluk haar op de grond valt. Vliegt de tijd voorbij.
Tara opent een doosje waar haarverf in zit, professioneel gaat ze aan de slag.
Tara ritst de rok van Maya open, Maya die nogsteeds geblinddoekt is, geeft een gil.
“niks engs hoor”
“dan is het goed” zucht Maya opgelucht.
Ook de schaar gaat in de rok van Maya, kantjes en lintjes worden nauwkeurig aangebracht.
Tara trekt een leuk zwart topje uit de kast. En een modieuze bril uit haar brillendoosje.
Tot slot neemt ze Maya’s ouderwetse hakken onder handen, ze brengt kantjes aan en spuit een laagje rode lak aan op de hakken.
De franse manicure is binnen no time gereed, en als Maya van haar blinddoek ontdaan wordt kijkt ze met open mond in de spiegel.
Is zij dit?
“nou Maya, laten we de stad gaan onderzoeken, de jongens zullen voor je in de rij staan!”
De meiden springen op hun fiets.

Eenmaal aangekomen in de stad lopen ze meteen door naar de H&M, waar ze met volgeladen tassen weer uit komen, na twee uur.
En nadat ze de rest van de stad hebben onderzocht, gaan ze, na zes uur shoppen, pauzeren bij de snackbar.
“nou dat was een geslaagde shopdag Maya”
“ja, je hebt me echt helemaal op de hoogte gebracht, echt te gek!”
Ze gaan met hun aardbeien milkshakes aan een tafeltje zitten.
“voor het eerst in mijn leven voel ik me volwassen” zeg Maya,
“en heb ik iets kunnen doen met die 500 euro die ik al een jaar op mijn bank heb staan”
Ze schieten allebei in de lach.

Eenmaal op straat aangekomen lopen ze zorgeloos en moe terug naar hun fiets.
Plotseling voelt Maya een klap in haar rug, waarna een steek in haar zij volgt.
Langzaam wordt het zwart voor haar ogen…