Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-06-07 22:42

[VER] Kort verhaal: Met andere ogen.

Geplaatst door de TopicStarter : 11-06-07 22:42

Een vluchtig schrijfsel.
Geen hoogstandje, vind ik zelf.
Maar ik moest gewoon even wat anders schrijven dan gedichten.

Lees & barst los!

NB: Ja mijn stijl is kort. Veel punten. Gehaast. Sorry (:

----------------------------------------------------

Met andere ogen.

Part 1.
Ja, je leest het goed, lief dagboek. Ik heb weer aan haar durven denken. Het is weliswaar een tijd die ik vergeten dacht te zijn. Een tijd die het verre, onbereikbare verleden vormde. Een eiland in de Stille Oceaan; een zwijgende aanwezigheid die door geen schip of vliegtuig bereikt wilde worden. Maar vandaag trok de mist weg. Ik zag haar duidelijk voor me. Nee, niet in die periode na het hele gebeuren. Ik zag haar gezicht zoals het was geweest. Ongehavend, stralend, puntgaaf en met als middelpunt die ogen.
Ja, dat was het geweest. Die ogen. Het was gek; ik zag ze weer. Niet in mijn visioen, nee, maar in levende lijven. Tegenwoordig behoren ze iemand anders toe.
Ik maakte mijn wandeling met Pebbels zoals ik elke dag doe. Hij wilde naar het park dus dat gebeurde. Volgens de buurvrouw verwen ik hem teveel. Ze zegt bovendien dat hij dik is. Waar bemoeit ze zich eigenlijk mee? Verder best een aardige vrouw. Maar goed, dat terzijde.
We liepen dus in dat park, Pebbels en ik, zie ik daar ineens een vrouw zitten. Nouja, vrouw. Het was meer een meisje. Met van die open roze sandalen, bungelend aan haar voeten. Haar benen nonchalant over de leuning geslagen. In eerst instantie niets raars, zou je zeggen. We waren haar ook al bijna gepasseerd toen ze haar blik opsloeg. Ik keek toevallig opzij en zocht naar een prullenbak om mijn lege pakje sigaretten in te gooien, toen ik haar blik ving. Die ogen. En toen besefte ik het pas. De glimmende glans die haar ogen gehad hadden, die ondoordringende blik. Het was alsof het nu pas tot me doordrong wat het betekende. Het was niks mysterieus, niet spannend en niks raars. Het was het verlangen. Hetzelfde verlangen dat de ogen van het meisje ook gevangen hield. Ik had het niet gezien. Tot dat moment. Pas na een tijdje besefte ik dat ik stil was blijven staan en voelde de vragende blik van het meisje op mij rusten.
Snel ben ik doorgelopen. Ik durfde niet meer achterom te kijken.
Een paar honderd meter verder keek ik op. Ik zag nog net een glimp van de roze sandaal de hoek om schieten, richting winkelstraat.
Haar ogen hadden de mijne geopend. Eindelijk weet ik wat haar dwars zat. Dat moment van herkenning. Het voelt goed, het geeft rust. Maar het blijft raar. Al die jaren bij de psycholoog hebben niks opgelost, maar een zo’n meisje op straat kan alles veranderen.
Ik ben haar eeuwig dankbaar. Ik kan verder.

Part 2.
‘Er is iets gestolen.’
‘Nee, vanmiddag al..
‘Of ik de politie gebeld heb? Nee. Ik was het van plan, maar wie belt er nu naar de politie om zoiets kleins.’
‘Ja, gewoon een kadetje, niks meer. Ze liep er zo de winkel mee uit; alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.’
‘Nee, ik heb haar niet zo goed gezien.’
‘Oke schat, tot straks!’

Verward legde hij de hoorn op de haak. Al tientallen jaren was hij eigenaar van deze bakkerszaak, maar nog nooit had hij zoiets raars meegemaakt. Een meisje dat op klaarlichte dag naar de grote mand broodjes liep, er een pakte en zonder op te kijken naar buiten liep.
Hij had gelogen. Hij had geen enkele intentie gehad de politie te bellen. In tegendeel. Nieuwsgierig had hij het meisje in zich op genomen. Haar rode haar was dof en vloekte bij haar roze sandalen. De rest van haar kleren was het opmerken niet waard. Een zwerver? Een wees? Hij wist het niet.
Toen ze door de deur verdwenen was, liep hij naar het raam en keek toe hoe ze de straat doorkruiste. De mensen buiten schenen haar niet op te merken.
Hij had gedacht dat ze zou gaan zitten om het broodje op te eten, maar ze liep gestaag door. Bij een oud vrouwtje dat op de stoep zat, bleef ze even staan. Ze zei wat en liep vervolgens vastberaden door.
Met een vreemd tevreden gevoel zag hij haar de hoek om slaan en uit zijn blikveld verdwijnen.
Leunend op de vensterbank bleef hij naar de hoek van de straat turen en dacht na over zijn leven. Wanneer had hij voor het laatst iets gedaan dat de moeite van het vertellen waard was? Wat was de laatste keer in zijn leven, dat hij impulsief gehandeld had? Wanneer had hij eigenlijk iets gedaan dat niet mocht?
Hij zuchtte, keek op en zag de rij voor de kassa staan. Snel en behendig hielp hij de klanten, opgewekt als altijd, maar met een rare gedachten in zijn achterhoofd.

Die gedachten zou het einde betekenen van de bakkerij. Voor een keer besloot hij zijn dromen achterna te gaan en niet te blijven hangen in de sleur van zijn leven. Hij emigreerde samen met zijn vrouw naar Canada en begon een Bed & Breakfast. Zijn droom, die na al die tijden werkelijkheid werd.
Ze had hem wakker geschud en had zijn ogen geopend.

Part 3:
Ze schrok op toen ze de twee roze sandalen voor zich zag. Vanonder haar te lang gegroeide pony keek ze omhoog en zag het bekende gezicht. Een flauwe, tandloze glimlach lichtte haar gezicht een aantal seconden op, waarna het weer verstarde.
Haar ogen schoten in het rond, op zoek naar de handen van het meisje en hetgeen dat ze nu meegebracht had. Haar handen zaten echter goed verstopt achter haar rug. Ze richtte haar vragende blik weer omhoog.
‘Niks..’
De fluisterende stem van het meisje deed haar schrikken. Het was voor het eerst dat ze wat zei. Haar stem was anders dan ze had gedacht. Lager, zwaarder. Hij leek van ver te komen.
‘Dit broodje ...’ en het meisje stak een smalle hand uit, met smoezelige nagels aan de lange vingers die stevig om het kadetje geklemd waren, ‘ is voor mij. Je krijgt het niet meer. Voortaan ga je er zelf maar voor werken. Desnoods steel je het. Het is tijd dat je voor jezelf gaat zorgen in plaats van afhankelijk te zijn van anderen. Mij heb je niet meer nodig.’
De stem van het meisje was vastberaden, zelfverzekerd haast. Om haar woorden kracht bij te zetten bewoog ze het broodje wild heen en weer. Ze was steeds harder gaan praten.
Even dacht ze dat het roodharige meisje een grapje maakte. Toen ze echter, zonder het broodje te hebben gegeven, wegliep, wist ze dat ze geen grapje maakte. Ze zou het niet meer geven. Nooit meer. Haar dagelijkse voedseltoevoer was afgesloten. Voortaan moest ze er zelf voor gaan zorgen.
Wat onvast stond ze op, krabde even verdwaasd in haar lange vieze haren en liet haar ogen rusten op het uitzendbureau aan de overkant. Wat had ze te verliezen? Toen schudde ze haar hoofd. Dat was niks. Dat was voor mensen die er fatsoenlijk uitzagen.
Moedloos liet ze haar blik over de overige gebouwen glijden. De bioscoop, de opticien, de slager, de bakker, de ap... wacht eens. Zag ze die bakker niet haar kant op kijken? Wat zou er zijn?

De volgende dag besloot ze naar de bakker toe te gaan. Hij nam haar aan als kassahulp en liet, toen hij naar het buitenland vertrok, de bakkerij aan haar na.
Nu had ze weer oog voor de toekomst.

Part 4:
‘Nee, nee, het was een jong meisje’
Verwoed schudde het kleine meisje haar hoofd en keek haar moeder met grote ogen aan.
‘En zij had ze ook! Dus nu mag ik zo ook he?’
Ze moet een jaar of tien geweest zijn. We hadden wel vaker zulke meisjes in de winkel. Meisjes die op schoenen wilden lopen die niet geschikt waren voor hun generatie. Schoenen met hakken, schoenen met een oud model, schoenen die vele maten te groot waren. Maar dit meisje was anders. Verzot op roze, dus wilde ze ook roze schoenen. Echter, de enige roze schoenen in onze winkel waren voor speciaal gemaakt voor oude vrouwen.
Roze sandalen met grote gespen, waardoor de makkelijk aan en uit konden. Bovendien waren ze voorzien van een dikke zool en extra stevig leer, waardoor veel stevigheid geboden werd. Niet geschikt om mee te spelen. Niet geschikt om lekker op te rennen.

‘WEL. IK WIL ZE’
Het meisje begon nu te schreeuwen en de tranen vlogen over haar wangen. De moeder bleef verbazingwekkend kalm.
‘Lieverd, die schoenen zijn niet geschikt voor jou. Kom, we kunnen naar een andere winkel. Daar hebben ze vast andere roze schoenen’
Het meisje had de schoenen nu echter dicht tegen zich aangeklemd en schudde haar hoofd.
‘Nee. Ik wil ze.’
‘Liefje, ze vloeken bovendien ook bij je rode haar’
De moeder begon steeds wanhopiger te worden. Ik had echt geleerd dat ik me niet mocht bemoeien met ruzies. Dat zou niks oplossen.
‘Nietes, dat meisje had ook rood haar. En deze schoenen. En en en.. ik wil ze oohook! Jij weet er niks van!’
Ze stond nu op het punt de schoenen naar haar moeders hoofd te gooien, als ze ze niet kreeg.
De moeder brak, overtuigd door de argumenten van het meisje, gaf toe en kocht de schoenen voor haar.
Zo zorgde het meisje er voor dat dit meisje haar ogen weer kon drogen. De tranen waren niet meer nodig.

Part 5:
En daar stond ze. Het water voor haar lag er rustig bij. Op sommige dagen beukte het wild tegen de pilaren van de steiger. Vandaag was er echter geen golfje te bekennen. Het leek een dikke, glooiende deken van een donkere stof. Zacht en uitnodigend.

Even aarzelde ze nog. Ze was bang voor de kou, bang voor de angst die nog komen zou. Haar emoties werden echter gauw weer verdreven door iets wat haar al haar hele leven achtervolgde. De dichte mist voor haar ogen.
Van jongs af aan was ze beperkt in haar zicht en de laatste jaren was het alleen maar erger geworden. Tegenwoordig kon ze geen halve meter ver meer zien. Het beeld bleef constant wazig. Haar ogen diende haar niet, deden niet wat ze wilde.
Ze wilde de geluiden zien, de geur aanschouwen en smaak bekijken. Ze wilde de heldere kleuren om zich heen kunnen zien, de mensen, de dieren, de natuur. Maar niemand kon haar meer helpen. Ze was opgegeven. Haar ogen hadden gefaald.
Dus het was tijd. Tijd om zichzelf uit deze duisternis te verlossen.

Ze hoopte dat er iets zou komen. Iets zichtbaars, wat ook zij kon zien. Dus zette ze de stap.
Haar duistere ogen vulden zich met tranen, in een wanhopige poging het zicht toch nog te verbeteren. Ze wilde het zien. Een laatste blik.

Het water verroerde zich amper toen haar lichaam het raakt. Eerst haar roze sandalen. Toen haar kuiten en haar bovenbenen.
Dieper en dieper zakte ze weg, tot ook het laatste topje rood haar onder het wateroppervlakte verdween.
Even waren wat golfjes te zien. Toen werd het water weer kalm.
Niemand had haar zien verdwijnen.

Het meisje dat zoveel mensen had geholpen.
Het meisje dat zoveel ogen had geopend.
Zoveel paar ogen ... behalve haar eigen.

**Geplaatst**: 13-06-07 16:44

Re: [VER] Kort verhaal: Met andere ogen.

Geplaatst: 13-06-07 16:44

Origineel plot, sterk personage, leuke details. Doe zo verder!

Kleine opmerking: je taalgebruik zit af en toe niet helemaal juist, dat komt wel naargelang je meer schrijft en ervaring op doet!

Nomineer dit bericht ×