Bokt.nl

Citaat:

Misschien wordt het eens tijd dat ik jullie mijn kant van het verhaal laat horen. Velen onder jullie hebben reeds gehoord over mijn ‘heldendaden’. Geloof me, die verhalen zijn overdreven. Ik ben verre van de held uit jullie mythes en sagen. Ik ben slechts een elf, even gewoon als jullie mensen. En mijn eeuwig leven? Het loopt stilaan op zijn einde.
Ik mag dan misschien nog steeds de jeugdige aanblik hebben van een mens in de fleur van zijn leven, maar geloof me; ik ben heel wat ouder. Ik ben de tel al kwijtgeraakt, maar weet nog goed hoeveel generaties mensen ik heb zien voorbijgaan. Als jullie werkelijk een getal voor ogen willen houden - ik weet dat jullie mensen daar zo dol op zijn - zou ik zeggen dat ik mijn zeshonderdste levensjaar nader. Tenminste als ik dat getal nog niet heb overschreden. Mijn goudblonde haren die altijd zo straalden, beginnen stilaan dof te worden en mijn amethist kleurige ogen worden donker en grauw. Ik zal het niet zo lang meer rekken in deze wereld, maar hopelijk zal ik nog genoeg tijd hebben om jullie mijn verhaal te vertellen.

Ik zou natuurlijk onmiddellijk kunnen beginnen met het moment dat ik eropuit trok, op zoek naar dat mythische wezen uit de legendes van mijn volk. Ik vrees dat als ik dat zou doen, jullie misschien heel wat nuttige achtergrond informatie zullen mislopen. Dus start ik beter bij het begin… De dag dat ik op deze wereld terecht kwam.

Het was een grimmige morgen. De zon was nog steeds verscholen achter de horizon hoewel de eerste stralen reeds zichtbaar begonnen te worden. De huizen lagen er stil en verlaten bij en de nacht kroop nog door de straten. Grassen en ander onkruid vonden hun weg tussen de straatstenen en hier en daar lag een hoop stenen die waarschijnlijk ooit nog een huis waren geweest. De ruines waren slechts een schaduw van de majestueuze stad die er ooit gestaan had. De vrolijk motieven die vroeger het straatbeeld opvrolijkten waren afgesleten. Beelden hadden niet langer een gezicht en fijne bladerpatronen waren vergaan in strepen en krassen die niet langer een betekenis hadden.
Eeuwen geleden was deze stad vol leven geweest… zingende elfen, spelende kinderen, dieren die hun weg vonden van het ene huis naar het andere... lang vergane glorie. Er was niet langer een reden tot zingen of spelen. Velden bleven leeg, bossen stierven af en honger sloeg toe. Niemand had geweten wat de oorzaak was. Het enige dat men zeker wist, was dat de bron niet langer drinkbaar water deed opborrelen en de elfen dwong om dag na dag, kilometers af te leggen naar de grote rivier om toch dat broodnodige water te bemachtigen. Voor velen was de keuze simpel geweest en ze waren vertrokken naar betere oorden. Anderen daarentegen, die zich iets koppiger bleven vastklampen aan hun herinneringen en gewoonten, bleven. Honderden jaren van honger en armoede gingen voorbij, en velen stierven door verzwakking.

Net toen de eerste stralen van de zon de stad bereikten, steeg geschreeuw en gejammer op uit een van de weinige woningen die nog bewoonbaar waren. Het krijsen van de elfenvrouw ging door merg en been terwijl ze steeds maar opnieuw datzelfde woord bleef herhalen: ‘Veron’. Andere stemmen begonnen te weeklagen van pure machteloosheid.
Binnen was het huis donker en kil, slechts verlicht door enkele kaarsen en een haardvuur dat op zijn einde liep. Donkere, versleten doeken sloten de ramen af en hielden het grauwe morgenlicht buiten. Aan de rand van het centrale vertrek, stond een groepje vrouwen, gebogen over een bed. Enkelen van hen stonden met tranen in hun ogen terwijl anderen druk bezig waren de schreeuwende vrouw te kalmeren. Overal lag bloed, witte lakens waren rood gekleurd en de geur van geronnen bloed was doordringender dan die van het smeulend hout in de open haard. De vrouw op het bed was lijkbleek en haar haren kleefden tegen haar gezicht door het zweet.
“VERON!… Veron… breng me Veron…” Het gekrijs vervaagde tot een gefluister toen de vrouw langzaam maar zeker het bewustzijn begon te verliezen.
De oudste elf die zich in het groepje bevond slaakte een diepe zucht, terwijl ze probeerde de stortvloed van bloed op te deppen. Het was decennia geleden dat ze nog een bevalling als deze had meegemaakt. Een ding was zeker. De moeder zou het niet halen. En het lot van het ongeboren kind was onzeker. De zwangere vrouw was op het einde van haar krachten en de wanhoop nabij, roepend om de man die er niet meer was.
“Litsetaure,” de oude vrouw boog zich naar voren: ”Kun je nog een laatste maal je krachten verzamelen, Litsetaure? Het hoofdje is er bijna…”
De adem van Litsetaure stokte en ze worstelde om voldoende zuurstof bijeen te krijgen. Ze keek de oude vrouw aan en verzamelde haar laatste krachten. Een laatste maal ademde ze uit, schreeuwend om haar geliefde die nooit meer zou komen terwijl ze de vrucht uit haar perste en bezweek. Een volle minuut werd het vertrek omhuld door een dempende stilte. Tot opeens, al leek het van mijlen ver te komen, een piepklein stemmetje zijn intrede deed in de wereld en het kind in de armen van de oude vrouw begon te schreien.

De oude vrouw slaakte een zucht terwijl ze zich ontfermde over het kleine elfje, wetende dat de toekomst van de pasgeborene nog steeds onzeker was. Wie zou er voor zorgen, wie zou het eten geven? Beide ouders waren al vertrokken naar de eeuwige velden en de meeste inwoners van deze stad hadden niet eens genoeg voedsel om zichzelf in leven te houden. Haar gerimpelde hand streek zachtjes over het hoofdje van de jonge telg. De lange elfen oren waren nog opgerold en zouden zich pas ontvouwen als het kind een jaar oud was. De amethist kleurige ogen straalden van geluk, onwetend welke doem het te wachten stond.
De oude vrouw worp nog een laatste blik op het dode lichaam van Litsetaure, draaide zich om en liep het huis uit. De anderen zouden er wel voor zorgen dat de moeder van het kind goed terecht kwam.

Terwijl de eerste zonnestralen de dag begonnen te verwarmen en de komst van de nieuwe lente aankondigden, liep de vroedvrouw in de richting van haar huis. Ze zou zich de eerste dagen over het kind ontfermen, tot ze de gepaste pleegouders vond. Hopelijk kon ze de familie van het kleintje vinden.
Die laatste lag ondertussen vrolijk te kirren en te woelen in haar armen en ze had hoe langer hoe meer moeite om het kind stevig vast te houden. Toen ze kind wat draaide in haar armen om er beter grip op te krijgen, kon ze nog net een gil onderdrukken.
“Nee maar…”
Ze concentreerde zich wat beter op de schouder van het kind en op het vreemde merkteken dat zich daar bevond.
Het kwam niet zo vaak voor dat een elf geboren werd met een moedervlek, zeker niet met een tekening die de omvang had van een ganzenei. Dit alles verontruste de oude vrouw echter niet, nee, het was eerder de vorm die haar intrigeerde. Zelf een wezen met een gebrek aan fantasie zou er meteen het wezen in herkennen uit de aloude legendes. Het elegante hoofd van hun meest betrouwbare rijdier, de sik van hun blatende geiten en een hoorn die zo scherp was als een naald. Er was geen twijfel mogelijk. De moedervlek leek meer dan sprekend op het hoofd van de machtige eenhoorn.


Zo kwam het dat ik al van bij de geboorte een wees was. Ik groeide op in het huis van de oude vroedvrouw. Ik had er slechts enkele dagen mogen blijven, tot men familie gevonden werd, maar ik bleef er jaren. Men familie, als ik die nog had, had geen enkel spoor nagelaten van hun huidige verblijfplaats. De elfen die werden ingehuurd om hen op te sporen, kwamen telkens met lege handen thuis, tot de zoektocht uiteindelijk werd opgegeven. Vreemd genoeg was Allayla, de oude vroedvrouw, de enige die in staat leek om voor me te zorgen. Het leven was hard in de oude stad en vele van ons hadden reeds de dood gevonden. Maar toch, het bleef onze thuis en we weigerden betere oorden op te zoeken. De valse hoop dat alles beter zou worden was nog steeds alom tegenwoordig.
En misschien had dat ook wel iets met mijn aanwezigheid te maken…

Legendes, mythes en sagen waren niet vreemd voor het elfenvolk. Zeker niet als het ging over heldendaden uit barre tijden. Hoe zou het jonge elfenkind het ooit kunnen begrijpen dat ze binnenkort zou gedwongen worden om deel te maken van één van die legendes? Zoals ze daar stond, leek het een normaal elfenkind, midden in de tienerjaren. Ze stond te roeren in de reusachtige ketel die op het vuur stond, proberend het kokende water te veranderen in groentesoep. Haar kleren waren ietwat gerafeld door het vele dragen en het lange goudblonde haar was misschien lange tijd niet geborsteld, maar het blonk nog steeds als een spiegel. Ze had een mouwloze tunica aan, met een riem om haar middel die het ding op zijn plaats moest houden. Een alledaags zicht in de stervende stad. Slechts één ding was anders dan bij gewone elfenkinderen… en dat was hetgeen dat nog net te zien was op haar schouder, half verborgen door haar kleren en blonde lokken. Het hoofd van de eenhoorn…
Velen zagen de moedervlek als een teken van betere tijden, maar voor het kind zou het een vloek zijn.
Als ze door de stad liep, op weg naar de één of andere plaats, werd ze bekeken alsof ze een geschenk uit de hemel was. Velen liepen naar haar toe om haar aan te raken of om een geschenk te geven. Enkelen hadden zelfs het lef om een pluk van haar haren uit te trekken, in de hoop dat het hun geluk zou brengen. Tijdens haar nog jonge leven had ze zichzelf er dan ook in getraind om hen zo veel mogelijk uit de weg te gaan. Ze wilde niet aanbeden worden, ze wilden geen geschenken krijgen. Ze wou slechts het kind zijn dat ze was. Spelen met de anderen, zingend en huppelend door de straten. Maar dat lot leek niet voor haar weggelegd te zijn.
“Irianna? Irianna Nacil!”
Het meisje draaide haar hoofd om bij het horen van haar naam. Allayla stond in de deuropening, een reusachtige glimlach sierde haar gezicht. Ze had groenten gevonden, groenten voor in de soep. Het gezicht van Irianna klaarde nu ook op en ze liep naar de oude vrouw om haar de last uit handen te nemen.
“Waar heb je deze gevonden, Alla?” Ze zag de glimlach van de oude vrouw vervagen toen het langzaam tot haar begon door te dringen. “Je hebt ze gekregen, is het niet?” Toen ze de oude vrouw zag knikken, kon ze zichzelf nog net genoeg beheersen om het waardevolle voedsel niet op de grond te smijten. Waarom wilden ze niet inzien dat ze slechts een kind was zoals alle anderen? Ze was niet voorbestemd om de stad nieuw leven in te blazen. Waarom konden ze dat niet inzien?
“Irianna, kleine lieve Irianna…” De oude vrouw trok het kind tegen zich aan. “Laat ze toch hun waanideeën, het houd ons in leven.”
Het meisje rukte zich los en liep naar de andere kant van het vertrek. “Ze hebben het mis! De legendes spreken niet over een elf met een merkteken, slechts over een eenhoorn die het water zuivert! Waarom zien ze me dan als één of ander monster met een missie? Ik kan niet voorbestemd zijn om de eenhoorn te vinden, Alla, want er is geen sprake van iemand zoals ik…”