Geplaatst hierbij het eerste deel van mijn droom om ooit eens een boek te schrijven(en net zo rijk te worden als j.k rowling hahaha
).Ben benieuwd wat jullie ervan vinden; alle reacties zijn meer dan welkom!
Lees en geniet
Zachtjes schommelde ze heen en weer in haar tuinstoel waar één poot van miste.
Ze zat in de deuropening van haar huisje naar het bos te kijken; het regende.
Ze hield van de regen.
Van de geur van nat gras en van het warme, vochtige asfalt dat lag te dampen.
Het was augustus en over een paar dagen woonde ze hier precies een jaar.
Ze stak een sigaret op en nam een slokje van haar drinken wat naast haar in de deuropening stond.
Een jaar alweer, het leek gisteren dat ze met haar matras over straat liep te sjouwen en naar het asiel ging om een poes op te halen.
Die was inmiddels dood, overreden op diezelfde dampende straat.
Inmiddels lagen er alweer twee nieuwe poezen in het raam naar buiten te kijken, achter glas; uit angst dat de tragedie zich zou herhalen.
Ze zuchtte en probeerde haar gedachten te dwingen het jaar her te beleven.
Op de één of andere manier was ze getraind in selectief dingen onthouden, soms herinnerde ze zich vlagen waarvan ze zich afvroeg of ze daar echt bij was geweest.
Een irritante eigenschap maar soms noodzakelijk om te overleven.
Ze ging terug in de brei van gedachtes die ze de afgelopen jaren gekend had.
Ze waren haar zo vertrouwd geworden als haar roze pantoffels die naast haar bed stonden; evenals de emoties, de tranen en het gelach.
Ja, toen ze daar zo zat te kijken naar de regen die viel bedacht ze zich wat voor een leven ze eigenlijk heeft.
Een vriendinnetje kwam aan fietsen, liet haar fiets natregenen in de voortuin en schudde haar haren uit.
‘Wat een poedersuiker’ zei ze.
Ze keek op, lachte en zei: ‘Ja, maar wel mooi’.
‘Laten we naar binnen gaan’ zei ze maar eigenlijk had ze willen zeggen : ‘Trek je bikini aan en laten we samen door de regen gaan dansen’.
Eenmaal op de bank met een nieuwe sigaret kwamen de verhalen over vriendjes,werk,ouders en paarden los.
Ze luisterde met driekwart oor, praatte mee en uitte haar verontwaardiging als dat verlangd werd.
Tegelijkertijd werd ze overspoeld door gevoelens, jalousie; háár ouders waren nooit mee gegaan naar haar paard, meisje wordt toch eens groot; de wereld is niet zo leuk.
Maar aan de andere kant, waarom zou je groot worden als je het je waarschijnlijk nog 15 jaar kunt permitteren om kind te zijn, thuis te wonen en een warm en knus hol te hebben.
Ze drukte de jalousie aan de kant en richtte al haar aandacht op een verhaal over liefde, lust en het ontdekken hiervan en vooral met wie.
Ze begon te lachen en overdacht hoe dat bij haar gegaan was.
Waar ze kon helpen hielp ze en ze zei in vertrouwen: ‘Doe niets tegen je zin; en al helemaal niet meer ergens in een auto. Jij bent de koningin, je verdient op zijn minst een hemelbed en condooms met malibu-cola smaak!’
Na hier uitvoerig over gediscussieerd te hebben ging het vriendinnetje weer richting huis, klagend over haar natte zadel en stiekem blij als haar volgende ‘slachtoffer’ überhaupt een auto had.