Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-05-07 17:17

[VERH] Kleine Sophia en de Tispelwuur

Geplaatst door de TopicStarter : 23-05-07 17:17

Sophia was een klein vrolijk meisje dat niets liever deed dan buiten spelen in het hoge gras. Of tikkertje doen met de buurjongens, of stoepkrijten met Annelies van de overkant, of pootjebaden in het beekje achter het huis, of de wereld om zich heen vergeten met haar neus in een spannend boek. Ze was dol op pannenkoeken voor het ontbijt, maar ook gek op cornflakes en op brood. Haar lievelingskleur was paars, maar eigenlijk vond ze blauw en groen minstens zo mooi. Sophia droeg graag lange broeken, want dat was handig met buiten spelen, maar net zo lief trok ze haar mooiste jurk aan om de zon haar benen te laten zien. Ze hield van de ochtend, als de vogels wakker werden en de wereld langzaam ontwaakte, maar ze hield ook van de avond, wanneer alles lag te rusten en de maan opkwam om haar grote bleke gezicht in de vijver te bekijken. Eigenlijk was er niets op de wereld waar Sophia niet van hield, behalve één ding: grote mensen wilden altijd dat ze zou kiezen waar ze nou het meest van hield. Zij vonden dat je maar één lievelingskleur kon hebben, en je kon niet van de ochtend én de avond houden, of van katten én honden. En Sophia wilde helemaal niet kiezen.

‘Maar Sophia’, zeiden de grote mensen dan ‘als je later groot bent dan zul je elke dag moeten kiezen. Je zult moeten kiezen wat voor beroep je wil, en je zult een echtgenoot moeten kiezen, grote mensen kunnen niet zomaar doen wat ze graag willen. Grote mensen hebben verantwoordelijkheden!’.

Dat vond Sophia maar onzin. Ze zag namelijk heel goed dat al die grote mensen heel gewichtig deden over hun keuzes, maar dat ze daardoor nooit tijd hadden om te rennen in het hoge gras, of de maan gedag te zeggen, of met blote voeten door de beek te lopen. Wat verantwoordelijkheden precies waren was haar niet helemaal duidelijk, maar ze wist wel dat het iets was waar ze heel ongelukkig van zou worden. Sophia was vastbesloten nooit verantwoordelijkheden te nemen, wat ze haar ook probeerden wijs te maken.

Op een zekere dag was Sophia weer eens aan het zwerven over de velden. De zon scheen, het was heerlijk warm en de goudgele korenaren wiegden in de zachte nazomerbries. Huppelend en zingend dwaalde ze steeds verder af van huis, totdat ze aan de rand van een appelboomgaard kwam en merkte dat ze niet meer wist waar ze was. Maar Sophia werd niet bang, ze wist immers dat de zon en de aarde voor haar zouden zorgen. Ze plukte een goudgele appel en ging zitten in de verkoelende schaduw van een grote appelboom. Terwijl ze haar benen strekte in het zachte gras nam ze een grote hap van de sappige appel en leunde met haar hoofd tegen de stam van de boom. Nu pas merkte ze hoe vermoeid ze was… Ze sloot haar ogen terwijl de wind met haar haren speelde, en zo viel Sophia in slaap.

Ze werd wakker doordat ze meende dat iemand haar naam riep. ‘Sophia, joehoe, word eens wakker!’ Verbaasd keek Sophia om zich heen. Er was niemand te zien. Misschien had ze het zich verbeeld, of zat ze gewoon te dromen, dacht ze. Maar nee hoor, daar was die stem weer. ‘Sophia, hier ben ik, hierboven!’ Sophia keek omhoog en van schrik tuimelde ze bijna omver. Daar in de appelboom, op een lage tak, zat een vogel. Een heel bijzondere vogel was het. Hij leek op een raaf, alleen was hij een stuk groter en had hij een strooien hoed op. Dat was op zich nog niet zo bijzonder, het meest speciale aan deze vogel was natuurlijk dat hij kon praten! ‘Wie ben jij?’ vroeg Sophia toen ze haar tong weer had gevonden. ‘Ik ben de Tispelwuur’ zei de vogel opgewekt en krabde zich eens met zijn snavel onder zijn linkervleugel. ‘En jij bent Sophia.’ ‘Hoe weet je dat? En wat is een Tispelwuur?’ vroeg Sophia verbaasd. ‘Ik weet alles’ zei de Tispelwuur, ‘en de Tispelwuur, dat ben ik. Niet een Tispelwuur, de Tispelwuur. Er is maar één ik.’ Dat was Sophia een beetje te makkelijk. ‘Dat is niet eerlijk’ zei ze, ‘jij weet alles en ik weet niet eens wat een Tispelwuur is. Hoe komt het dat je kan praten?’ ‘Daar heb jij voor gezorgd’ zei de Tispelwuur, en hij knipoogde naar haar. Nu snapte Sophia er nog minder van. ‘Hoe kan ik er nou voor zorgen dat een vogel kan praten?’ riep ze half verbaasd, half verontwaardigd. ‘Geen vogel, Tispelwuur. En jij, lieve Sophia, kan alles. Kijk eens om je heen, alles wat je ziet heb jij gemaakt. Denk je dat het toeval is dat hier een boomgaard staat, net op het moment dat jij ontdekt dat je verdwaald bent en honger hebt?’ Sophia was stil. Eigenlijk had ze daar niet zo bij nagedacht, ze was er gewoon steeds vanuit gegaan dat de aarde wel voor haar zou zorgen. En nu zou ze die boomgaard ineens zelf gemaakt hebben? ‘Niet zelf gemaakt natuurlijk’ zei de Tispelwuur, alsof hij Sophia’s gedachten kon lezen, ‘maar zonder jou was deze boomgaard hier nu niet geweest.’ Sophia vond het nog altijd maar een raar verhaal. ‘Is deze boomgaard dan speciaal voor mij geplant?’ vroeg ze. ‘Niet helemaal’ zei de Tispelwuur, ‘maar zo zou je het wel kunnen zien. Iedere keer als jij iets nodig hebt en erop vertrouwt dat er voor je gezorgd wordt, zul je precies datgene krijgen waar je op dat moment behoefte aan hebt.’ Sophia dacht na. Ze dacht aan die keer dat ze bijna was uitgegleden op een glibberig bospad na een regenbui, en hoe er ineens een laaghangende tak bleek te zijn die haar houvast bood. Ze dacht aan die keer dat de grote jongens uit de stad haar achterna zaten om haar te plagen, en hoe toen de grote herdershond van boer Riemstra hen voor haar wegjoeg. ‘Maar dat is toch gewoon toeval?’ vroeg ze zich hardop af. ‘Toeval bestaat niet’ zei de Tispelwuur. ‘Maar als jij het graag toeval wil noemen dan is dat geen probleem.’

Sophia stond op. Het duizelde haar een beetje. ‘Ik heb dorst’ zei ze, en ze had de woorden nog niet uitgesproken of ze hoorde het geluid van een klaterend beekje. Ze volgde de muziek van het stromende water en kwam zo bij een heldere stroom. Terwijl ze gulzig van het koele water dronk, kwam de Tispelwuur naast haar zitten op de grond. ‘Zie je nu?’ zei hij en hij hield zijn kop scheef terwijl hij haar aankeek. ‘Omdat jij erop vertrouwt dat de aarde voor je zorgt, doet ze dat ook.’ Sophia moest toegeven dat het allemaal wel erg toevallig was.

Sophia en de Tispelwuur brachten samen de hele middag door bij de boomgaard. Als ze genoeg hadden van de schaduw onder de bomen dan liepen ze (nou ja, Sophia liep, de Tispelwuur vloog natuurlijk) een eindje het veld in om heerlijk in de zon te zitten, en als Sophia honger kreeg deed ze zich te goed aan zo’n heerlijke appel van de boom waar ze tegenaan had liggen slapen.

‘Ik wilde dat het altijd zo kon blijven’ zuchtte Sophia. De Tispelwuur fladderde uit de boom waarin hij had gezeten naar beneden en streek neer op haar knie. ‘Kan dat dan niet?’ vroeg hij. ‘De grote mensen zeggen altijd dat ik later verantwoordelijkheden moet nemen. Ik weet helemaal niet wat dat zijn maar volgens mij is er niks aan!’. Sophia werd alweer bijna boos bij de gedachte aan de volwassenen en hun praatjes. ‘Sophia, laat me je iets vertellen over grote mensen’ zei de Tispelwuur en hij hipte op de grond. ‘Ooit waren ze net zo jong als jij en ze hielden net zoveel van buitenspelen en pannenkoeken als dat jij doet. Maar er waren vervelende grote mensen die ze steeds maar weer vertelden dat ze zich verantwoordelijk moesten gedragen. En zo werden die jonge kinderen net zulke vervelende grote mensen als die volwassenen die ze zelf zo vervelend vonden. Maar ergens diep van binnen zit er nog altijd dat kind dat door het gras wil rennen en verstoppertje met de zon wil spelen. Ze luisteren alleen nooit naar dat kind, omdat ze vinden dat ze verantwoordelijkheden hebben’. ‘Maar wat zijn dat dan?’ vroeg Sophia, nu bijna wanhopig. ‘De verantwoordelijkheden waar ze het over hebben zijn verplichtingen die ze zelf op zich hebben genomen omdat ze denken dat dat zo hoort. Ze hebben een huis, en een baan, en een gezin om voor te zorgen. En ze zijn gaan geloven dat die dingen het allerbelangrijkst zijn in het leven.’ ‘Maar waarom dan?’ vroeg Sophia. ‘Omdat ze zo niet hoeven te kijken naar de dingen die ze eigenlijk echt belangrijk vinden. Mensen zijn bang Sophia, bang voor nieuwe dingen, bang om keuzes te maken en daarom doen ze net of ze dat niet kúnnen, vanwege al die verantwoordelijkheden.’ ‘Maar waarom willen ze dan dat ik ook bang word?’ Sophia begreep er nog niet veel van. ‘Omdat ze dan niet hoeven te zien dat jij die dingen doet die zij eigenlijk ook wel heel graag zouden willen doen, als ze niet zo bang waren’ zei de Tispelwuur. ‘Is het dan verkeerd om een baan te hebben, en een huis, en een gezin? Papa en mama hebben ook een baan en een huis en een gezin’ zei Sophia aarzelend. Ze wist niet zeker of ze dit wel zo leuk vond om te horen. ‘Nee, dat is niet verkeerd’ zei de Tispelwuur. ‘Niets is verkeerd. Elke keuze die je maakt is goed, omdat het je eigen keuze is. Jouw papa en mama zijn heel blij met hun gezin, met jou en je broer, en ze zijn blij dat ze een baan hebben zodat ze jullie eten en kleren kunnen geven, en een dak boven jullie hoofd. Maar grote mensen die vergeten dat er ook nog andere dingen zijn dan dat, die gaan geloven dat ze niets meer te kiezen hebben. En dan worden die verantwoordelijkheden ineens een stuk minder leuk.’ ‘Ik geloof dat ik het snap’ zei Sophia. ‘Het maakt niet uit wat je doet, als je het maar zelf kiest.’ ‘Juist’ zei de Tispelwuur opgetogen en hij klapte in zijn vleugels. ‘En dat is pas echt verantwoordelijkheid, als je iets durft te kiezen zonder je te laten leiden door je angst voor wat je niet kent’.

Sophia en de Tispelwuur hadden zo lang zitten praten dat ze helemaal niet gemerkt hadden dat het al bijna donker was geworden. ‘Oh jee’ zei Sophia verschrikt, ‘ik moet naar huis, mama zal ongerust zijn!’ Gelukkig was ze niet bang in het donker, en terwijl de Tispelwuur rondjes boven haar hoofd vloog om te vertellen welke kant ze op moest liep ze vlug dwars door de velden terug naar huis.

Bij de beek achter het huis stopte ze, en de Tispelwuur streek neer op een rots. ‘Zie ik je nog eens terug, lieve Tispelwuur?’ vroeg Sophia, een beetje buiten adem van het harde lopen. ‘Niet zoals jij denkt, Sophia’ zei de Tispelwuur. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg Sophia. ‘Ik ben er altijd al geweest en ik zal er ook altijd zijn. Jij hebt me immers bedacht! Ik heb je helemaal niets nieuws verteld, ik heb je alleen maar ergens aan herinnerd.’ En met die woorden sloeg de Tispelwuur zijn vleugels uit en steeg op, de nacht tegemoet.

**Geplaatst**: 25-05-07 09:36

Re: [VERH] Kleine Sophia en de Tispelwuur

Geplaatst: 25-05-07 09:36

Ik vind het een erg mooi verhaal!
Je ziet in je hoofd precies wat er gebeurd en dat is niet bij elk verhaal zo!

Gr. nena.

**Geplaatst**: 26-05-07 14:00

Re: [VERH] Kleine Sophia en de Tispelwuur

Geplaatst: 26-05-07 14:00

Heel mooi Justy Lachen

Het laat de pure onschuld van een kind zien, En dat vind ik heel leuk om te lezen Lachen

Nomineer dit bericht ×