Een hele tijd geleden geschreven.
Tips welkom
Zo klein en onschuldig
op de wereld kwam ze aan,
een eerste kennismaking-
met het komen en gaan.
Zo simpel wat het leven was
zoveel vragen zijn herrezen
een herinnering met een lach
de toekomst vol met vrezen.
De keuzes die ze maken moet
kiezen uit het kwaad
geen antwoord op al haar vragen
en ze merkt- dat ze er alleen voor staat
Met de jaren werd ze ouder
vrienden die komen en gaan
de pijn, ze heeft het gevoeld
nooit hebben zij erbij stil gestaan
De kilte in haar hart
door hem die het gebroken heeft
zonder het zelf te weten
werd ze langzaam op geleefd.
Het punt van komen en gaan
de laatste weg bewandelt
en ze denkt- 'heel mijn leven
op de richel van de afgrond gewankeld'
En wanneer het leven stopt
ze daar dan niet meer is
heeft men het gevoel-
'Het is zo leeg, als je iemand mist.
Nooit spraken zij met haar
er was geen arm voor haar verdriet
en nu het verdriet om een vriendin
-Die te jong, haar leven verliet.
groetjes Lara