Ik had vanochtend ook al even gekeken. Ik vind het een lastig portret, dus nu nog maar eens.
Ik vind het altijd erg moeilijk om neer te zetten wat ik precies 'voel' bij een tekening. Bij wat Berdien schrijft kan ik me erg goed vinden. Maar van mij ook een poging dus. 
Ten eerste: het 'hele plaatje' vind ik prachtig, vooral hoe je met licht en schaduw werkt.
Het kleurgebruik is inderdaad prachtig. Het groen-rood is haast spookachtig. De rode schaduwaanzet lijkt bijna bloed op je handen.
De handen zijn trouwens prachtig, vooral de (voor ons) rechter is mooi uitgewerkt, met name de vingers vind ik heel knap, maar ook de arm. De linker is minder uitgewerkt, maar vervaagd in de schaduw. Ook de nek is 'vaag'. Dat doet er alletwee niet toe, de ogen trekken alle aandacht. Ook vind ik dit mooier dan het hyperrealistische wat je op een paar computerwerken hier wel eens hebt gepost. 
De blik lijkt moe, maar is ontzettend helder en indringend eigenlijk. En ik vind je eigenlijk heel rustig kijken, alle spieren in het gezicht zijn verder ontspannen, het is een heel open blik.
Dat lijkt de tegenstelling wel een beetje: het moede/gefrustreerde/ik-lust-je-rauw (kannibalen-tanden?) versus doortastendheid/kalmte. Het hoofd hangt ook niet volledig in de handen, maar wordt deels ook zelf gedragen.
Maar dit zal een erg persoonlijk portret zijn. Ben erg benieuwd wat je er voor jezelf in hebt gestopt.