Bokt.nl

Citaat:

Story - Het dochtertje van meneer E. Motie

Er was eens.. lang, lang geleden en in een ver, ver land, een politieagent. Hij heette Edward Motie, en was een alleenstaande vader van een dochtertje van 14 jaar oud, Eva. Zij woonden in een dorpje tussen de heuvels, waar eigenlijk erg weinig gebeurde, genaamd Zonnedal. Op een dag zat Eva in haar eentje in de tuin te zitten, en zoals gewoonlijk verveelde ze zich weer. De zon scheen en de wind waaide door haar blonde haren, ze zat een beetje naar de zonnebloemen te kijken, die zachtjes heen en weer bewogen. Plotseling begon de grootste van de 6 bloemen tegen haar te praten ! “Hoi Eva ! Waar kijk je naar ?” vroeg ze. Eva schrok zich een hoedje en wilde wegrennen, maar de zonnebloem zei: “Wacht! Ik doe je niets, ik vroeg alleen waar je naar keek!” Eva bleef staan en vroeg: “Maar zonnebloemen kunnen toch helemaal niet praten?” De zonnebloem lachte en zei: “Jawel, alleen we doen het nooit wanneer er mensen bij zijn. Want die laten ons dan nooit meer met rust, en zonnebloemen houden wel van rust. Mijn naam is trouwens Sunny, aangenaam.” Ze stak een groot blad naar voren alsof ze Eva een hand wilde geven. “Ga je mijn hand niet schudden, Eva?” vroeg ze. Voorzichtig pakte Eva het puntje van het blad vast en schudde zachtjes op en neer. “Ik ben Eva,” stamelde ze, “maar dat wist je natuurlijk al.” Sunny knikte en vroeg: “Je verveelt je hé ? Je verveelt je vaak.” “Ja dat klopt,” zei Eva, “mijn vader is er bijna nooit en ik heb geen flauw idee wat ik zou moeten gaan doen. Maar nu verveel ik me niet ! Dit is wel leuk!”

Sunny keek een beetje bedenkelijk en momelde: “Die Edward toch, hij zou zich moeten schamen.” Maar toen ging ze vrolijk verder: “Heb je zin om even met mij mee te reizen naar de wereld van de zonnebloemen ?” Eva had geen flauw idee wat ze moest verwachten, maar riep gelijk: “Ja, graag !” Onmiddelijk begon de wereld om haar heen te draaien, en zag ze allemaal kleuren, rood, geel, blauw, groen en oranje om zich heen flitsen. Ze werd er duizelig van.

Na een paar seconden viel ze neer op een zachte grond, die grond was rood van kleur. Ze stond op, klopte haar knieën af en keek om zich heen. Alles was hier rood ! Ze was in een soort van kamer terechtgekomen, waar álles rood was. Ze kreeg er pijn van aan haar ogen. Sunny stond naast haar en zei: “Wij zonnebloemen zijn heel erg emotioneel ingesteld, in ons huis zijn allemaal kamers, die een emotie uitbeelden. Dat vinden we fijn.” Eva dacht bij zichzelf, wat zou het nou voor een zin hebben om kamers dan één kleur te maken? En wat voor emotie zou rood zijn? Sunny liep voor haar uit, en toen Eva haar voet optilde greep een vreselijke woede haar ineens. Oh ze werd hélemaal chagrijnig. “Jeetje Sunny, waarom neem je me nu weer mee híér naartoe!? Hier is niets leuks aan, stomme bloem die je bent!” Ze schrok van zichzelf, ze was zo boos ineens ! Sunny schreeuwde terug: “joh, stel je niet zo aan, ik word helemaal gek van je!” Eva sloeg haar armen over elkaar en snauwde: “Ik wil hier weg !” Ze keek Sunny boos aan, en Sunny deed precies hetzelfde terug. Snel rende ze naar de eerste de beste deur die ze zag, en opende die. De kamer daarachter was zó fel blauw, dat ze na al dat rood haar ogen dichtkneep en even duizelig werd. Ongeduldig duwde Sunny haar de kamer en in sloot de deur achter zich. Onmiddelijk maakte Eva's woede plaats voor een heel heftig verdriet. Ze voelde tranen achter haar ogen opwellen, en begon te snikken. Achter zich hoorde ze Sunny ook huilen, en ze begon een beetje rond te lopen in de kamer. Ze was zo verdrietig om zichzelf, ze verveelde zich altijd en ze was altijd alleen, waarom zij? En waarom had ze net zo tegen Sunny gescholden, ze was best een lieve zonnebloem! De tranen liepen over haar wangen en toen ze zich omdraaide zag ze dat Sunny in een hoekje was gaan zitten. Haar bloemblaadjes hingen slap en ze huilde tranen met tuiten. “Kom meisje, we gaan naar de volgende kamer,” fluisterde Eva met een van tranen doorstikte stem. Sunny stond op en liep met gebogen schouders naar de volgende deur. Ze trok de deur open en een fel geel licht bescheen naar gezicht vol met pitjes. Zodra ze een wortel over de drempel zette, sprongen haar blaadjes weer rechtop en begon ze te lachen van blijdschap, “Dit is de goede kamer!” riep ze. Snel rende Eva ook over de drempel, en ze voelde zich meteen helemaal vrolijk en gelukkig ! Ze vloog achter Sunny aan en knuffelde haar met de woorden: “Dit is inderdaad de goede kamer!” Ze lachte en danste en was helemaal vrolijk. Samen huppelden ze de kamer door, en maakten vrolijke dansjes. Ze lachten en vertelden elkaar leuke dingen. Hier voelde Eva zich fijn ! Dit huis was leuk ! De kamers met emoties.. alle rommelige kleuren door elkaar.. Ze wilde hier wel eeuwig blijven! “Snap je nu dat zonnebloemen geel zijn?” vraagt Sunny vrolijk.

De zonnebloem verstarde ineens. Stond doodstil en zei niets meer. Eva schrok er een beetje van en lachte: “Wat is er Sun?” Toen hoorde ze iets. Ze spitste haar oren en luisterde aandachtig. Het was haar vaders stem ! Hij riep: “Eva, waar zit je ! Ik ben thuis!”
De wereld om haar heen begon weer te draaien, de felle kleuren schoten weer om haar heen en een paar seconden later zat ze weer in de achtertuin, midden tussen de zonnebloemen. Ze zag nog snel een knipoog van Sunny, voordat haar vader de tuin in kwam. “Zit je nu tussen de zonnebloemen? Raar kind ben je toch.” Eva lachte in zichzelf, en schonk haar vader een verzoenende glimlach. Hij moest eens weten. “Eva, ik was daarnet in de verfwinkel, om een kleur uit te zoeken voor de nieuwe keuken, en ik heb wat kleurtjes behang meegenomen zodat we samen kunnen kiezen. En wees niet bang, ik heb geen geel meegenomen, ik weet dat je dat een stomme kleur vindt.” Hij knipoogde erbij. Hij pakte zijn tas uit de gang, en haalde er een rood stuk behang uit, een blauwe en een paars-grijzige kleur. Eva begon heel hard te lachen, en zei: “Nee pap, alsjeblieft geen rood en al helemáál geen blauw. Ik wil een gele keuken.”

Citaat:

Elementen van deze drie kunstenaars, gebruikt in mijn werkstuk.

Mondriaan – Van Mondriaan heb ik die vlakken gebruikt, met rood, geel, blauw en zwart/wit. Dat is iets waarvan iedereen zodra ze het zien zegt: “Hee dat is van Mondriaan!” Lekker herkenbaar dus. Ik heb gekozen om dat element te gebruiken omdat ik iets met emoties wilde doen, en ik de kleuren blauw, rood en geel daarbij in gedachten had. Ik ben toen op het idee gekomen om de vlakken van Mondriaan te gebruiken, aangezien die vlakken leuk in te delen zijn, en ik dan die kleuren kan gebruiken ! In het verhaal gaat het om de rode, de blauwe en de gele kamer, die allemaal een emotie vervullen. Als Eva en Sunny in de rode kamer zijn worden ze woedend, in de blauwe kamer worden ze verdrietig en in de gele kamer heel blij. Ik heb “Eva” uitgebeeld door een blonde vriendin van me, die vaker model staat voor me, te vragen hier ook model voor te staan. Ik heb met de 3 kleuren gewerkt als achtergrond, en zo met haar de emoties uitgebeeld. Doordat het vlakken zijn, in de stijl van Mondriaan, beeld het ook de kamers uit.

Pollock – De lijst om het Mondriaan stuk heen heb ik in de stijl van Jackson Pollock geschilderd. Ook dit is lekker herkenbaar voor iedereen die enigszins wat van kunst afweet. Ik heb de lijst zo gedaan, omdat de lijst de overgang van de echte wereld naar de kleuren-kamers-emotie-wereld verbeeld. Als Eva naar die wereld toegaat, en er weer uitgaat, wordt ze omgeven door felle kleurenflitsen enzovoorts. Daarom past het wel bij het werkstuk, en heeft het ook een rol in het verhaal. Het stuk van Mondriaan is zeg maar het stuk van het verhaal dat Sunny en Eva in de wereld van Sunny zijn, in de kamers met de kleuren en de emoties. En de lijst eromheen is dus de overgang, het ronddraaien en felle kleurenflitsen enzovoorts.

Van Gogh – Van Van Gogh heb ik zijn schilderij gekozen met die zonnebloemen, omdat dat een heel bekend schilderij is, en er in het verhaal ook zonnebloemen voorkomen. Aangezien de zonnebloem samen met Eva de hoofdrol in het verhaal speelt, en Eva al duidelijk weergegeven wordt en zij niet, heb ik gekozen om ook met zonnebloemen iets te doen.