Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-05-07 16:17

[VER] Vergeelde gordijnen

Geplaatst door de TopicStarter : 02-05-07 16:17

Vergeelde gordijnen

Een snerpend geluid klonk op vanuit het kleine wekkertje naast haar bed. De vergeelde gordijnen waren niet geheel gesloten en een klein priemend zonnestraaltje drong binnen in het vertrek. Haar hand maaide met een klap de wekkerradio van het nachtkastje af, waardoor het ineens angstvallig stil werd. Ze draaide zich om zodat ze op haar rug lag en staarde naar de vochtplekken op het plafond. De penetrante ochtendlucht in haar kamer benauwde haar, maar iets weerhield haar ervan op te staan en de ramen te openen.
Zwijgend luisterde ze naar het kabaal van de stilte en sloot haar ogen. Haar hoofd was een chaos, zoals altijd. Maar het mocht niet, niet vandaag. Nog een paar minuten, dacht ze. Ze zuchtte. De wekker gaf inmiddels 7 uur aan. Ze sloeg het laken van zich af en stapte uit bed. Uit de oude linnenkast die vroeger van haar oma was geweest, pakte ze een spijkerbroek en een T-shirt die ze snel aantrok. De tas die ze mee zou nemen, had ze de avond ervoor al klaargezet. Het was belangrijk dat alles goed opgeborgen zou zijn zodat er niets mis zou gaan, vertelde Brian haar gisteravond, toen de laatste plannen en afspraken werden gemaakt. “Het is ook erg belangrijk, Lotte, dat je gewoon cool blijft. Gewoon relaxed, no big deal. De rugzak houd je op je rug en als er iemand is die vragen gaat stellen, vertel je maar dat je naar je vriendje gaat of zo. En als er onderweg problems zijn, laat het maar even weten.” Hierna had ze opgehangen.
Ze pakte de tas op, controleerde de inhoud nog eenmaal zoals ze de avond ervoor ook al deed en verliet haar kleine flatje. Een ontbijt kreeg ze niet weg deze ochtend, maar dat gaf niet. Als alles goed zou verlopen, was ze binnen. In een vlot tempo liep ze naar de bushalte, schuin tegenover de flat. Ze groette een oude man, die op het bankje zat te wachten. Vanuit de verte zag ze de bus al aankomen. Ze opende haar portemonnee en haalde daaruit een strippenkaart tevoorschijn. De deuren van de bus openden en vriendelijk liet Lotte de oude man voorgaan en stapte vervolgens zelf in. Ze nam plaats op een bank net achter de chauffeur en zette de grote rugzak naast zich neer. De chauffeur keek vriendelijk om. ‘Gaan we op reis, jongedame?’ vroeg hij haar belangstellend. Ze kleurde wat en een ongemakkelijk gevoel bekroop haar. ‘Ja, ik ga naar mijn vriendje in Amerika,’ vertelde ze hem. ‘Ik heb hem al zo lang niet gezien! We gaan kamperen.’ Ze glimlachte wat naar de chauffeur, die haar via de achteruitkijkspiegel aankeek. ‘Nou, alvast veel plezier dan!’
Lotte staarde uit het raam bewoog haar voet bij elke boom die ze voorbij reden, alsof ze eroverheen sprong. Nog even en het echte avontuur zou gaan beginnen. Ze opende een van de vakken van haar tas en viste daar vast haar paspoort uit. Het ticket had ze er voor het gemak bij in gedaan. Een paar minuten later reed de bus het terrein van Schiphol op. Lotte bedankte de chauffeur en stapte uit. ‘Bedankt, hoor!’ riep ze en de chauffeur stak zijn hand op.
Het ze grote tas op haar rug zette ze koers naar de vertrekhal en de incheckbalie. Het was best druk, zag ze. De vakantietijd zat er alweer aan te komen en dan heb je altijd mensen die voor de drukte uit gaan. De hal was ruim en licht en ze voelde zich ineens heel klein tussen al die mensen. De incheckbalie werd aangegeven door middel van borden. Met haar tas begaf ze zich naar een van de balies. De rugzak was te groot voor handbagage, vertelde de vrouw achter de balie haar. “Loop maar even mee, dan wordt uw tas even gewogen. En ik zal uw tas ook meteen even door de scan laten halen zodat deze kan worden ingeladen.” Lotte voelde de adrenaline door haar bloed stromen en probeerde zo normaal mogelijk achter de vrouw aan te lopen. Het is nu of nooit, dacht ze. Het moest lukken! De vrouw gaf de tas aan een medewerker, die de tas vervolgens door de scan haalde. “Blijft u hier maar even wachten, mevrouw,” zei de medewerker. Met de tas liep hij weg en ging een eindje verderop een kamertje binnen. Lotte stond tegen de muur geleund en keek de ruimte in waar haar tas zojuist in verdwenen was. Ze raakte in paniek. Waarom nam hij haar tas mee? Hij kan toch niets gevonden hebben? Alles zat immers zo goed ingepakt! De man kwam weer naar buiten, gevolgd door 2 mannen in uniform. ‘Mevrouw, wilt u met ons meelopen? We hebben een ontdekking gedaan in uw tas.’ Lottes hart sloeg over en ze keek de man aan. Ze bedacht zich geen moment, draaide zich in een ruk om en zette het op een lopen richting de uitgang. De geüniformeerde mannen zetten de achtervolging in. Alles was verpest, besefte ze. Er restte haar nog maar 1 ding; rennen tot ze erbij neer zou vallen. Terug naar de flat met de vochtplekken, de vergeelde gordijnen, de penetrante ochtendgeur en het kabaal van de stilte zou oorverdovend zijn, als nooit tevoren…

**Geplaatst**: 02-05-07 19:00

Re: [VER] Vergeelde gordijnen

Geplaatst: 02-05-07 19:00

mooi geschreven, het houdt me ook in spanning tot het laatste woord. Ook omschrijf je alles heel goed, ik kan me de flat bij wijze van spreken al voor ogen halen. Komt er ook nog een volgend deel?

Citaat:
Het ze grote tas op haar rug zette ze koers naar de vertrekhal en de incheckbalie.

Hier zit denk ik wel een klein foutje in.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-05-07 19:06

Re: [VER] Vergeelde gordijnen

Geplaatst door de TopicStarter : 02-05-07 19:06

Haha dank je reininglover, beetje scheve en kromme zin Nagelbijten / Gniffelen

Ook bedankt voor je commentaar! Zeg nooit nooit, maar ik denk niet dat er een vervolg komt. Dan haal je de spanning weg vind ik en dan gaat de kracht van het verhaal verloren ben ik bang. Dan wordt de hele situatie uitgemolken en daar houd ik niet van Tong uitsteken

Nomineer dit bericht ×