Bokt.nl

Citaat:

Hey dagboek,

Je kent me wel. Ik ben dat meisje met die kraai. Iedereen kent mij wel.. ik ga me niet voorstellen. Je komt er wel achter wie ik ben.
Over mijn tamme kraai; ik had hem gevonden nadat hij was gepakt door een kat. En ik heb hem verzorgd en tam gemaakt. Nero, zo heet’ie. En ik neem hem overal mee naartoe. Ik heb een armbandje met een riempje eraan. Daar zit die aan vast.
Genoeg over mijn kraai.. meer over vandaag zal ik maar zeggen. Het was dus zegmaar een saaie schooldag. Wiskunde. Echt te makkelijk. Al mijn huiswerk af gemaakt. Ga ik even kletsen met het meisje naast me. Flipt die gast totáál uit. Omdat ik niet moet kletsen. Nouja eigenlijk is het meer dat hij het niet uit kan staan dat ik in het zwart ben. Mijn kleren zegmaar. Hij vindt het gewoon eng denk ik. Met mijn kraai. Maarja, pech! Genoeg over wiskunde! Dat ik de klas uit werd gezet door die gast, is ook niet veel bijzonders kan me d’r niet druk om maken. Gebeurt toch bijna iedere dag wel. Haha.
Whoops, springt mijn kat hier ineens op tafel. Mijn mooie zwarte poesje. Miauw miauw, spin spin. Nu moet hij toch echt weg. Anders kan ik niet in mijn dierbare dagboekje schrijven. Die heb ik hard nodig.. Mijn vriendin is pas verhuist. Naar een of ander onbekend land. Dadelijk heb ik helemaal niemand meer op school. 
Oh er wordt geroepen.. “Music, eten!” (Music, zo heet ik.. hoe verzinnen ze het!)

Doeg doeg, groetjes Japanese goth-girl

“Múúúúsic! Eten!” “ ja mam, ik kom al” Music stormt de trap af. Al hijgend gaat ze aan tafel zitten. “ jam, mijn lievelings eten. Dat hebben we al lang niet gehad he? Zelf gemaakte pizza’s” zegt Music terwijl ze haar mond volpropt me pizza. “ ook smakelijk eten Music…”
Na het toetje stormt Music weer naar boven, de trap op. De deur dicht. En ze trekt zich weer terug op haar kamer. Misschien gaat ze iets in haar dagboek schrijven. Ze ziet nog wel. Nero begint vrolijk te krassen. “ja, fijn hé, het baasje is terug. Wil jij ook eten?” Nero begint blij met zijn vleugels te slaan als ze opstaat om voer te pakken. Terwijl hij zijn voer op eet, kijkt hij met zijn grote zwarte ogen naar Music. Naar haar mysterieuze zwarte kleren waarmee ze iedere dag weer opvalt. Trots ziet Music dat nero haar aankijkt. Ze gaat rustig op bed liggen. Terwijl ze langzaam in slaap valt, en droomt. Van een wereld, alleen van haar…


Hey hey,

Next day, eindelijk een vrijdag. Dus nu is het weekend. We hadden muziek. We hebben een hele relaxte leraar. Helemaal fan van mij, ja ik heet Music. Niet leuk. Mijn kraai loopt op dit moment door mijn verf heen, want ik ben aan het schilderen; Zwart, te verwachten.


Drie keer raden waar
Hij gaat staan.. ja op mijn dagboek !

Nouja. Laat maar, het geeft wel iets persoonlijks, zal ik maar zeggen..

Kus kus, Japanese girlie

Ze slaat haar dagboek dicht, en gaat achter haar drumstel zitten. Het geluid van een krassende vulpen op ongebruikt glad papier, gevuld te worden met inkt, krijgt ze altijd inspiratie. Meestal gaat ze schilderen. Nu gaat ze muziek maken.
Terwijl ze onbezorgd aan het slaan is. Hoort ze geklop op de deur. Haar moeder nodigt haar uit om een tosti te eten. “ achja, als het echt moet” denkt ze.
Al kauwend bespreekt ze de dag met haar moeder. Zo’n warme hap, doet haar wel goed. En ze heeft ook niet zoveel contact met haar ouders. Waarom zou ze ook, tenslotte is er vaak niks nuttigs te vertellen, in ieder geval. Niet tegen hun. “ Music, dat hebben we lang niet meer gedaan hé. Samen een tosti eten, op vrijdag middag” Music mompelt met volle mond iets onverstaanbaars terug. “ argghhum, ehh, ja mam. Gezellig, ik had vandaag weer muziek. Je weet wel. Van Sjoerd. Het is echt heerlijk. Ik ga auditie doen voor de schoolband mam! Zingen en gitaar, is het niet geweldig?” “ ja, dat is heel fijn om te horen. Ik heb al zo lang niks meer van je gehoord, wat school betreft. Wat fijn dat je zo opgewonden bent. Je creatieve geest, mag ook wel weer spreken. En, je was zo opgewonden over die meneer.. Sjoerd ehh?” “ Maas mam, Sjoerd Maas weet je nog?” “ oh ja, wil je anders nog een tosti, je bent zo mager, heb je geen honger” “mam, begin je daar nou weer over? Ik vreet me vol, iedere dag. Dat weet je toch! Ik kom gewoon niet aan!” kreunt Music, “maar Japanese-Music, het lijkt zo, nouja laat ook maar. Vandaag hadden we op het werk voorlichting over boulimia, dan maak ik me zo ongerust” “ ehh, ja mam. Ik ben niet dom ofzo, ik heb echt geen eetprobleem hoor. ik denk wel aan mijn lichaam” “Music..” “ en nu heb ik inderdaad geen honger meer!” schreeuwt Music. Terwijl ze een reep chocolade mee pakt.


Hi,

Zaterdag 3 uur, en ik ga zo naar de stad.. leuke spulletjes kopen in grappige nieuwe winkeltjes. Lekker zwart. Zwart is echt mooi. Net als mijn kraai.. die gaat ook mee naar de stad. Die gaat altijd mee.
Nu ben ik weg. Een vriendin (nieuw meisje van mijn school  net zag ik haar in het bos tegenover ons huis. Ze zat op een kleedje te schrijven en te schilderen. Toen ik haar herkende zei ik hoi en zijn we aan de praat geraakt  ) . Ze is echt relaxt, ze heeft heel mooi haar. Zwart, steil, en aan de zijkant in twee zwarte knotjes gedragen, met een wit blonde pony. Maargoed, toen dachten we dat we maar eens naar de stad zouden gaan. Omdat we wel dezelfde smaak hadden en het wel met elkaar konden vinden.
Nu moet ik gaan want ze belt aan. Even mijn kraaien bandje omdoen en dan ben ik weg.

Kus kus, Japanese Music
“hey, Music. Wat zie je er prachtig uit. Ik heb zin om naar de stad te gaan. Kom op, spring achterop zou ik zeggen!” Music springt achterop. En Nero springt op Maeve’s schouder, Music lacht, “ schrik je nou? Het is Nero maar hoor, haha” “het voelt zo grappig, tenslotte heb ík nog nooit een kraai op mijn schouder gehad..!” “ wen er maar vast aan, volgens mij vind Nero je wel leuk.” Lachend fietsen de meiden verder. Af en toe een slinger als ze weer melig zijn.
Maeve parkeert haar fiets in de stad. Een zwarte oma fiets, met goude letters, en op sommige plekken bespoten met gouden blokjes. Music bewondert de fiets. Maeve zet hem op slot. Samen lopen ze de stad in. Sommige mensen schrikken als ze de twee meiden in het zwart zien lopen, wijken voor hun uit. Anderen, kijken bewonderend naar hen. Ik ook. Terwijl ik ongemerkt achter hen aanloop. Zij weten niet, dat ik er ben. Niemand kan mij zien, ik ben de verteller van hun verhaal.
Ze lijken net twee feeën, bewonderend mooi, maar eng, en mysterieus. Terwijl ze piercing shop binnen lopen. Alsof het niets is laat Japanese-Music een piercing zetten. In haar lip, niet in het midden maar een stukje naar links. Een zilveren verstoring in haar vuurrode lippen. Maeve laat er ook een zetten, een mini diamantje op haar linker neus vleugel. Ze lopen al pratend weer weg. De verkoopster kijk ze gefascineerd na.

In een diepgaand gesprek, stappen de meiden op de fiets. Ze hebben nog geen idee waar ze een gaan, ze zien wel.