Bokt.nl

Citaat:

Haastig rende hij door de lange brede gangen van het kasteel, de grote herdershond rende angstig naast hem. Ze jankte zachtjes. ‘rustig maar meisje’ kalmeerde hij haar. Hoefgetrappel kwam dichter en dichter bij en hij besefte dat rennen geen zin had. Op het einde van de gang waar de donkere nacht zichtbaar was door het raam, lichtte een bliksemflits de gang enkele seconden akelig op, daarna was enkel het schemerlicht van de toortsen in gouden houders nog zichtbaar, de fluweelrode mat in het midden van de gang leek nog zwaarder en mistroostiger dan ooit, Het stenen ridder beeld waar hij langs stond gaf een moedige indruk. ‘jij hebt makkelijk moedig zijn….’ Dacht hij bitter. Hij rechtte zijn schouders en draaide zich zo trots mogelijk om. Wetende dat het slechts uiterlijke schijn was waar de heer zo doorheen zou kijken. Een zwarte onheilspellende hengst kwam steeds korter. Het harnas op zijn hoofd deed hem lijken op een duivelspaard, zijn hoeven roffelden over de stenen vloer en het geluid weerkaatste tegen de holle grijze bakstenen die zo typisch waren voor dit oude kasteel. Die enkele seconden leken eeuwen te duren.
‘Kom dan, kom me dan halen!’ Schreeuwde hij woest. De trouwe herdershond keek angstig omhoog naar haar baas en legde zich aan zijn voeten met haar oren plat in haar nek en haar hoofd in het zware tapijt gedrukt. De schittering van de lans verscheen in zijn ooghoeken vastgehouden door een krachtige hand verborgen in een leren handschoen, de donkere heer met het zware harnas waarover een diepzwarte keep hing zijn gezicht was verborgen door de helm die hij droeg, Zelfs zijn ogen waren niet zichtbaar.
‘Durf je me niet eens aan te kijken?’ Vroeg hij uitdagend terwijl hij de zenuwen die door zijn lijf gierde onder controle probeerde te houden, neen het waren geen zenuwen, het was angst, pure angst!
‘Doe niet zo stoer William…’ bulderde de zware stem. De grote hengst steigerde een paar meter voor hem terwijl de heer zijn vizier omhoog klikte. Twee rode ogen werden zichtbaar en hij nam de lans nog steviger in zijn handen. William spreidde zijn armen naar achter en stak zijn borst naar voor. Het paard maakte een woeste sprong naar voren en de lans drong door het lijf van de moedige ridder. De prachtig afgewerkte blauwe kleding kreeg meteen een dieprode kleur. Hij hapte naar adem terwijl hij op zijn knieën viel. Graaide wanhopig met zijn armen in het rond en viel op zijn zij. De hond kermde angstig terwijl ze een zijgang invluchtte. Ze sloeg rechts af en rende als een gek terug naar de ruimte die naast het portaal lag, net als elke ruimte waren ook in deze ruimte veel ramen gelegen in diepe nissen, de ramen hadden een spitse boog en waren in vier vlakken verdeeld. In de ruimte stond in de hoek het dichtste bij het portaal een plant, in een rechte hoek stonden banken. De hond kroop dicht bij de plantenbak.
‘Rustig maar Myra’ suste William.
De hond spitste haar oren en zag de enigszins doorzichtige verschijning van haar baas. ‘Ik moet me haasten’ fluisterde hij. Ze werden opgeschrikt door een dringend en hard geklop op de deur. De heer wandelde statig naar de deur en opende deze, zijn zwarte duivelspaard was in rook opgegaan…

‘Waar is hij?’ Kraakte een demonische stem
‘vermoord mijn heer…’ hij wierp een blik door de gang naar de plek waar het lijk lag.
‘Stervend’ bulderde de onzichtbare figuur. ‘Ik voel zijn aanwezigheid nog! Hij gaat naar Catharina!’ riep hij woest.
‘Hij zal zich moeten haasten heer…U weet dat de doden altijd word teruggeroepen naar de plek waar hij vermoord is…Catharina komt zelden in deze gangen.’ Antwoordde hij vals.
‘Goed gedaan Lord kerian…’ beloonde hij de heer.

‘Komop!’ Siste hij naar de hond terwijl hij de gang overstak en samen met de hond een ruime kamer binnen ging.
Een zwartharige slanke jonge vrouw in zwartpaars floeren kleed stond voor haar kast en duwde een voor een de kledingstukken op zij. De rok was dieppaars terwijl het bovenstuk van het kleed donkerzwart was, afgewerkt met een gouden randje. De paarse pofmouwen gingen over in zwarte nauw aansluitende langere mouwen die eindigde in een punt gericht naar haar middelvinger.
‘Catharina?’
‘William?!!’ Geschrokken draaide ze zich om en deed een stap achteruit waardoor ze in de kast belandde.
‘Catharina, ik heb niet veel tijd…De heer, mijn leven…’
‘Oh William nee…’ ze wandelde naar hem toe en probeerde haar hand op zijn wang te leggen, merkte dat ze geen vlees raakte maar hield haar hand zo dat het leek alsof hij tegen zijn wang lag. Hij sloot zijn ogen en stelde zich voor hoe deze aanraking zou voelen.
‘Catharina, ik ben vermoord in de gangen van dit kasteel, daar zal ik weldra, als al het leven uit mijn lichaam gegleden is, naar toe geroepen worden…Zorg goed voor Myra, voor Raidar…Wreek je niet op de heer, het zal niet lukken, hij wordt te fel beschermt…’
‘Dat weet ik…Myra is veilig en Raidar zal mijn paard worden, hij zal niet meer in de hitte van de strijd komen…Dat beloof ik!’
‘Ik moet gaan nu Catharina, ik houd van je…’
‘Ik ook van jou…’ haar stem stierf weg en de gedaante vervaagde tot hij volledig weg was. De herdershond huilde hartverscheurend terwijl het licht van de volle maan door het hoge venster viel…..

Citaat:

Zuchtend kleedde de jonkvrouw zich om naar een witte japon die los om haar lichaam viel. Ze kamde rustig door haar zwart glanzende haar en vlocht het losjes in.
‘Waar sliep je toen je nog bij William woonde?’ vroeg ze lusteloos aan de herdershond die zich al rijkelijk in het bed geïnstalleerd had. ‘Oh…Daar dus, laat je nog wat plek over voor mij?’
De hond piepte even zachtjes en legde een poot over haar snuit. ‘Zo, een hond met humor’ grinnikte ze terwijl ze op stond en bij de hond ging zitten. Het wit van haar nachtjapon stak fel af tegen de oud roze bedsprei die over het grote bed lag. ‘Jij hebt het ook niet makkelijk hé meid’ Ze aaide zachtjes met haar slanke handen over de zachte haren van de hond toen er beleefd geklopt werd.
‘Catharina?’ vroeg de stem van de heer vriendelijk. ‘Mag ik binnen komen?’
‘Wacht!’ riep ze terwijl ze haastig naar haar kamerjas grabbelde. ‘Kom maar!’
De deur schoof zachtjes open en de heer liet zijn ogen over de donkerblauwe kamerjas glijden. ‘Al omgekleed?’ vroeg hij verbaast. ‘Ja, ik wilde op tijd gaan slapen vandaag vader…Is er iets?’
Zijn ogen doorzochten de kamer en bleven hangen op de hond. ‘Ja, haar’ sprak hij kalm. Ze volgde zijn blik richting de hond en sprong meteen naar haar toe, legde haar arm beschermend om de hond haar nek en keek strijdvaardig naar de heer. ‘Neen. Myra blijft bij mij!’
‘Catharina, een herdershond hoort toch niet bij een jonkvrouw…Jij hebt een dameshond nodig!’ ‘Myra zal me in elk geval beschermen, dat moet je van een poedel niet verwachten!’ Ze trok de hond nog dichter naar zich toe en verstevigde haar greep toen de heer in een tweetal stappen vlak bij hun stond. Hij liet zijn leren handschoen over haar hoofd glijden en zuchtte. ‘Wil je echt deze hond?’ ‘Ja! En als u het niet erg vind, ik wil echt gaan slapen…’ ze gebaarde de hond om achter haar bed te gaan zitten en wandelde elegant naar de deur, opende deze en keek haar vader met een alleszeggende blik aan. Hij stond op, keek beledigt en rechtte zijn rug. ‘Goed’ besloot hij kordaat en wandelde trots de deur uit. De twee puntoren en één oog van de herdershond staken boven het bed uit. ‘Ben jij altijd zo moedig?’ vroeg ze sarcastisch toen ze weer op het bed zat en zachtjes op een plekje naast haar klopte. Met een voorzichtige sprong ging de hond weer naast haar liggen met het hoofd op haar benen. Ze liet zich op haar rug vallen en sloot haar ogen. Een eenzame traan rolde over haar wangen terwijl ze dacht aan haar William…

De zon wierp een voorzichtige straal door het hoge raam waarvan de gordijnen de avond er voor niet dicht gedaan waren. De slanke vrouw ontwaakte uit een diepe droomloze slaap en voelde zich hopeloos verloren. De hond had zich langs haar aan de kant van de deur gelegd. ‘Zo stoere, jij enig idee hoe laat het is?’ vroeg ze verward. De hond piepte zachtjes terwijl ze haar nieuwe baasje nieuwsgierig aan keek. ‘Jij wilt vast en zeker alleen maar gaan wandelen?’ Bij het woord ‘wandelen’ sprong de hond van het bed en ging ze afwachtend aan de deur zitten. ‘Dat dacht ik al’. Met een zucht gooide ze haar benen over de bedrand en schoof ze haar smalle voeten in de sloffen die langs haar bed gezet waren door het dienstmeisje. Ze wandelde naar haar kaptafel en trok het lintje uit haar haar. Kamde het zodat het weer spontaan over haar schouders viel en kleedde zich vervolgens om. Ze trok haar zwarte laarzen aan onder een donkerrode floeren jurk met witte onderrok. Het bovenstuk was een zwart korset waar de donkerrode floeren stof zichtbaar was op de plek waar het korset open stond omdat ze het nooit strak genoeg dicht bond. De mouwen waren nauw aan sluitend aan haar boven armen maar liepen wijd uit naar haar onderarm. Ze nam de zwarte leren handschoenen uit haar kledingskast en trok zwarte keep van het haakje af. ‘Kom meid!’ lokte ze de hond terwijl ze langs de smalle kamerdeur de draai trap afwandelde. De muren waren hier van onregelmatige grijze stenen. Om de zoveel treden hing er een toorts die de donkere gang zonder vensters –op de kleine schietgaatjes helemaal boven in na- te verlichten. Myra liep twijfelachtig achter haar aan en was zichtbaar opgelucht toen de volgende deur naar een veel lichtere ruimte leidde. ‘Goedemorgen Vrouwe Catharina ‘ begroette het dienstmeisje haar.
‘Goedemorgen Darinka. Heb je al ontbijt klaar?’ ‘Ja, zeker mevrouw, Ik vermoedde wel dat u er op zo’n mooie dag vroeg op uit zou gaan. Moet ik al een paard laten zadelen?’ ‘Je mag vragen of ze Raidar alvast borstelen’ ‘Raidar? Maar dat is ridder William zijn paard?’ ‘Niet meer’ Er gleed een triestige trek over haar gezicht maar ze slikte de tranen weg. Het dienstmeisje had echter wel gezien dat ze er niet over door moest gaan. Ze deed gehoorzaam wat haar gevraagd was en zette ontbijt op tafel. ‘bedankt’ knikte Catharina. Haar vader vond dat ze dienstmeisjes ook als dienstmeisjes moest behandelen. Maar Catharina zelf geloofde niet in onderdrukking. Ze vond niet dat haar vader en zij boven de andere dorpelingen stonden enkel omdat haar vader zich door moorden en gruwel onderscheiden had van hen. Ze gehoorzaamde hem enkel omdat ze bang waren voor hem. Zuchtend hapte ze nog eens van haar brood terwijl Myra ongeduldig aan de buitendeur zat. ‘Ja, ja. Ik kom al!’ Opgelucht dat ze een uitvlucht had om het brood niet helemaal op te eten liet ze de helft staan. Ze dronk snel wat van haar glas melk. Sloeg haar keep om haar schouders en wandelde samen met de hond de frisse ochtend in. Ondanks dat de zon scheen was de temperatuur zeker niet aangenaam te noemen. De koude hing als een deken over het land waar de zon op geen enkele manier door zou raken met zijn warme stralen. Ze zuchtte terwijl ze de zware poort van de stal opende. ‘Goedemorgen Miss’ begroette de staljongen Dekan haar. ‘Goedemorgen Dekan, is Raidar geborsteld?’ ‘Natuurlijk Miss, Ik ben het niet gewoon van u dat u op Raidar rijd.’ ‘Ik zou al vast aan het idee wennen als ik jou was’ antwoordde ze wat bozer dan bedoelt. Ze liep met snelle passen naar de stal waar het tuig van het prachtige paard al klaar lag. ‘Dag prachtige vent…’ begroette ze het dier terwijl ze zachtjes over het paard zijn manen streek. ‘Dus jij bent het moedige dier dat mijn William uit al die vreselijke oorlogen redde?’ Met respect opende ze de stal en sloop ze zachtjes bij hem om hem te leren kennen. ‘Klaar om een goed leven zonder oorlogen te leiden?’ Ze aaide zachtjes over zijn hals en ging over zijn hele lichaam. Het dier stond rustig en volgde met zijn oren haar bewegingen. De stoere donkerbruine –bijna zwarte- hengst liet zich rustig optomen en naar buiten leiden. Ze stapte op en net toen ze het dier vooruit wilde laten gaan kwam Dekan aan lopen. ‘Miss, goed dat u er nog bent. U bent uw hoed vergeten! Op een paard als Raidar hebt u bescherming van de hoed nodig!’ kwam er opgelucht uit. ‘Oh nee hoor, ik heb net met Raidar afgesproken dat hij zich netjes gaat gedragen’ lachte ze. ‘Oh oké…’ Ze spoorde het paard aan en draafde vlot weg. ‘He miss! Dat kan helemaal niet!’ riep hij haar nog na toen het eindelijk door gedrongen was. ‘Goed uitgedacht sloompie’ siste ze terwijl ze de teugels van het sterke paard onder zich iets meer naar zich toe nam.

‘Waar is die meid nu weer naar toe?!’ schreeuwde de heer terwijl hij de stallen binnen stapte. ‘En waar is Raidar?!’ vroeg hij meteen daarna. ‘Heer, met alle respect, maar is het niet duidelijk waar ze naar toe is als Raidar, de hond, Catharina én Raidar’s tuig verdwenen zijn?’
‘Het is dat ze de dochter van haar moeder is…’ siste hij. ‘Wat is ze van plan met die hengst? Hij is sterk genoeg om haar een ongeluk aan te doen, kan ze dan niet een paard als Damon nemen?!’ ‘Ik vermoed dat de dame zich beter voelt bij krachtige, grote dieren’ grinnikte Dekan, denkend aan de grote hond die heel de tijd bij haar had gelopen.
‘Als ze Raidar ook nog gaat opeisen…En ze heeft nog geen eigen paard, dus ik kan het haar niet weigeren. Die jonge hengst zal haar vast ideaal lijken, maar het is mijn beste paard! Dekselse meid!’ vloekte hij. ‘Heer, William reed altijd op Raidar…’ begon Dekan. De heer keek hem bedachtzaam aan. ‘Denk niet dat William nog veel paarden zal rijden.’ Hij draaide zich in gedachten verzonken om en wandelde veel rustiger als hij binnen gekomen was de stal uit. Dekan werd voor de 2de keer die dag verbaast achter gelaten.