Geplaatst 
Ik ga alleen door als er veel lezers zijn..(en als ik er nog zin in heb natuurlijk
)Veel leesplezier! (hoop ik)
Tips zijn zeer welkom
Citaat:Ik wil het uitschreeuwen, maar toch ook niet. Snel kruip ik in een hoek en hou mijn handen boven mijn hoofd. Ik verwacht nog een paar klappen, maar het enige wat volgt is een deur die dicht wordt gegooid. Nog een paar seconden blijf ik zo zitten. Zacht gesnik, ik kijk op en zie mijn zusje. Langzaam en zo stil mogelijk beweeg ik me naar haar toe, bang dat het opnieuw zal gebeuren als ik teveel geluid maak. Ik leg een hand op haar rug, geschrokken kijkt ze op. Langzaam maakt de angstige blik in haar ogen plaats voor opluchting. Voorzichtig gaat ze tegen mij aan liggen.
Schichtig doe ik mijn ogen open en maak mezelf klein, maar er gebeurd niets. “Er is niets aan de hand, rustig maar” Ik kijk met grote ogen naar mijn zusje, daarna kijk ik om me heen. Ik zie een deur uit zijn scharnieren, mijn zusje gewond, stoelen, papier en mappen verspreid door de kamer. Dan weet ik weer wat er is gebeurd, ik zucht en sta op. Zo stil mogelijk loop ik naar de deur, ik stap erover heen en loop naar de trap. Ik kijk even of mijn zusje mij volgt en loop dan weer verder. Ik kijk naar beneden. Snel maak ik een beslissing en voordat ik me bedenk, want eigenlijk durf ik niet, loop ik naar beneden. Daar zak ik door mijn knieën en sla met mijn vuist hard op de grond. Ineengekropen leun ik tegen de muur. De kamer is rood van het bloed, overal rood. Spetters op de muren, de meubels en op het tapijt. Nu loopt ook mijn zusje naar beneden. Ook zij schrikt zich te pletter, toch troost ze me. Dankbaar kijk ik haar aan en begin nu haar te troosten. Zo zitten we even, dan sta ik op en loop naar de tuin. Daar ga ik op mijn rug liggen en kijk naar de opkomende zon, ik vraag me af waar hij is. Dan besef ik, tot mijn schrik, dat het me eigenlijk niet zo veel uitmaakt. Ik ben zelfs enigszins blij, op een vreemde aparte manier dan. Ik zit wat te plukken aan het gras en speel met een touwtje van mijn trui. Ik kijk even waar mijn zusje is, gelukkig, ze zit een stukje verderop op de schommel. Ik afgrijs het idee naar binnen te gaan, maar ik heb enorme honger. Ik kijk of ik wat geld bij me heb, 8 euro. “Heb je zin om wat te eten?” Ik vraag het aan mijn zusje die me raar aankijkt. Ik kijk even op mijn horloge en zeg dat het 7 uur is. “De snackbar op de hoek moet nu wel open zijn, en als je daar geen trek in hebt kunnen we ook ergens anders heen.” Nog steeds kijkt ze me raar en verbaast aan. Toch staat ze op en loopt naar de heg, met een klein sprongetje gaat ze er overeen. “Kom je nog?” Een klein glimlachje verschijnt op haar gezicht, ik moet denken aan vroeger. Toen alles nog leuk en onbezorgd was. Even betrekt mijn gezicht, maar dat weet ik snel weg te werken en ook ik spring over de heg. Ik weet zelfs een klein glimlachje te vormen…
“Twee patatjes met pindasaus, een groentekroket en een bakje bitterballen” Ik kijk even om me heen, steek mijn hand op naar een jongen die binnen komt lopen en krijg mijn patatje in mijn hand gedrukt. Het is lekker rustig, dat kan ik wel gebruiken. We gaan aan een tafeltje bij het raam zitten en beginnen aan ons patatje. We bespreken wat we gaan doen als we thuis komen, maar dat onderwerp wordt snel vervangen door wat anders. Hier hebben we allebei geen zin in. Dat kan dadelijk ook nog wel, we praten wat over vroeger en maken wat grapjes om de gespannen sfeer te onderdrukken. Ja onderdrukken, niet vervangen door een leuke sfeer, dat lukt toch niet. Nadat we ons patatje op hebben gegeten gaan we even achter de spelcomputer zitten en doen een spelletje zoek de verschillen. Het is wel grappig en we komen best ver. Daarna bedanken we de man achter de bar en lopen naar huis. Ondertussen bespreken we wat we eerst gaan doen. Uiteindelijk beslissen we dat we eerst mam gaan zoeken dan bekijken hoe ze eraan toe is en evt. de politie bellen. Ook al doen we dat liever niet.
We springen weer over de heg en lopen zo onopvallend mogelijk naar de deur, daar blijven we even staan om te luistern of hij er weer is. “Rennen” zeg ik niet al te hard, we springen wéér terug over de heg en verstoppen ons in een steegje in de buurt, van daaruit kunnen we mooi het huis bekijken en ondertussen de politie bellen. 112… 112…“Kom op, Doe het!” Mijn zusje kijkt om, ik kijk haar bezorgd aan. We moeten nu bellen, anders gaat het niet goed komen. Het eerste wat me te binnen schiet is, “winkel!” Snel ren ik naar de schoenenwinkel op de hoek. Aan de kassa dring ik voor en vraag of ze een telefoon hebben waar ik mee mag bellen voor een noodgeval. De caissière kijkt me verdwaasd aan. “Nou?” Uiteindelijk zegt hij ja en snel toets ik 112 in op de telefoon. Hij gaat 3 keer over en er wordt opgenomen, ik zeg zo zacht mogelijk (niet iedereen hoeft te weten wat er aan de hand is bij ons thuis) wat er aan de hand is en de politie zegt snel te komen. Ik hoor wat ongeloof en onzekerheid in haar stem, maar ze zegt te komen en dat wij ondertussen niets moeten ondernemen. Dat zou te gevaarlijk zijn, we besluiten maar te luisteren en verstoppen ons snel weer in het steegje. Van daaruit bekijken we het huis, van de buitenkant is er jammer genoeg niet veel te zien. Wat eigenlijk ook wel fijn is, niemand in de buurt weet wat er in ons gezin aan de hand is. Dat houden we ook graag zo. Na een paar minuten verschijnt er een politieauto voor ons huis, snel lopen we ernaartoe. Aan onze blikken weten ze dat het allemaal waar is wat we hadden gezegd, snel lopen een paar politiemannen het huis in en lopen een paar anderen om het huis heen. Wij gaan op het bankje in de tuin zitten, van de politie mogen we niet naar binnen. Wel moeten we hier blijven, want als ze hem te pakken hebben moeten we mee naar het politiebureau en nog wat vragen beantwoorden. Ook krijgen we daar te horen wat er vervolgens met ons moet gebeuren.
“Hoe lang is dit al aan de gang?” Even denk ik na en kijk daarna naar mijn zusje. Ik zou het werkelijk niet weten, in ieder geval al heel erg lang. Alleen deze keer was het erger. “Het begon zo’n 7 jaar geleden, toen onze oma overleed. Eerst was het allemaal nog niet zo erg, maar sinds een jaar of 2 is het steeds erger geworden.” Ik kijk mijn zusje aan en knik voorzichtig. Ik weet het ook weer. Er borrelen allemaal herinneringen omhoog, vooral vervelende herinneringen. Een traan loopt over mijn wang. De politie stelt nog een paar vragen en daarna worden we even bekeken door een zuster. We hebben gelukkig niets ergs, alleen behoorlijk wat blauwe plekken en een aantal wondjes. Dan mogen we uiteindelijk uitrusten, we worden naar een saaie witgrijze kamer gebracht. Er staat een bed in, een computer en een telefoon. Als we tv willen kijken moet dat in de centrale kamer, daar komen allerlei mensen. Andere mensen die ook problemen hebben, sommigen hebben dezelfde problemen als wij. Anderen juist weer heel andere. Je wordt er niet bepaald vrolijk van, dus we kijken even kort het nieuws en we gaan daarna weer snel terug naar onze kamer. We halen een aantal herinneringen op. Veel fijne, maar vooral vervelende. Die zijn jammer genoeg in ons geheugen gegrift. De leuke tijd lijkt zo ver weg, zo lang geleden. Even is het stil, ik denk dat ze, mijn zusje, ook denkt aan wat er met ons gaat gebeuren.
Er wordt geklopt op onze deur: “wakker worden, over een kwartiertje komt er iemand die jullie nog wat vragen komt stellen.” Ik draai me om en open mijn ogen, er kijkt een zuster door een kiertje van de deur. Een voorzichtige glimlach verschijnt op haar gezicht. Dan doet ze de deur weer dicht. Ik gooi de dekens van me af en stap in mijn sloffen. Zo zachtjes mogelijk loop ik naar de badkamer, daar plens ik wat water in mijn gezicht en kleed me snel om. Dan loop ik naar mijn zusje om haar wakker te maken, ’s ochtends is ze altijd enorm snel en ze houdt van lang slapen. Dus had ik haar maar even door laten slapen. Ik start de computer op en bekijk nog wat dingen op het internet. Dan wordt de deur open gedaan en komt er een vrouw binnen van rond de dertig jaar. Ze vraagt of wij de 2 meisjes met het familieprobleem zijn. Mijn gezicht betrekt, familieprobleem. Wat een stom woord. “ja” antwoord ik. De vrouw gaat tegenover me zitten en stelt een aantal vragen, als mijn zusje binnenkomt kijkt ze even op en vraagt haar om er ook bij te komen zitten.
Ik zal vanavond nog wat schrijven, hopelijk zijn/komen er nog meer lezers 
