[VER] Conversaties met monsters
Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
Pagina 1 van de 1
- Gaby
- Berichten: 3467
- Geregistreerd: 30-06-01
[VER] Conversaties met monsters
Geplaatst door de TopicStarter : 25-03-07 13:24
Als Nicolas niet dood was gegaan, had Edward in zijn stamkroeg hebben gezeten en niet hier. Maar Edward ontweek bewust zijn stamkroeg, want hij had Nicolas daar voor het eerst ontmoet.
Edward had veel te veel gedronken besefte Julia toen Edward besloot dat gedeelde lol dubbele lol was en overgaf in haar schoot. Zelf had Julia een vreemd soort ontzag voor hersenscellen. Ze deed niet aan hersencel - vernietigende verslavingen. Desondanks vond Julia niks leuker dan op internet al het laatste nieuws over verslavingen lezen.
Ze trok Edward overeind. Het was nacht, maar haar horloge was gesneuveld toen zij het even afdeed om vervolgens te struikelen. Haar horloge bleek niet bestand tegen de idioot die er op ging stampen. Blijkbaar was hij helemaal in zijn eigen wereldje, want hij gaf Julia nog een mep en dat was voor haar het teken geweest naar huis te gaan. Helaas wilde Edward dus niet meekomen. Edward mompelde iets onverstaanbaars en leek compleet van de wereld, terwijl Julia hem voorttrok.
“ We hebben morgen een repetitie, Eddy. Als we beiden weer niet komen opdagen, worden we eruit gekickt en ik heb het juist zo naar mijn zin. “
Ze wist dat ze maar zat te zwetsen. Eddy keek op en liet met een dromerige glimlach zijn autosleutels vallen – in een putje. Julia stortte zich op haar knieën, maar ze kon het putje niet open krijgen.
“ Reservesleutels? “ vroeg ze. Edward schudde zijn hoofd.
“ Mobiele telefoon?”. Edward zei iets,en Julia ving iets op met “ gejat. “ Haar eigen mobiele telefoon was thuis in de oplader. Ze stond op.
“ Kom mee. “ zei ze en ze ondersteunde Edward, terwijl ze naar zijn huis liepen.
Edward’s moeder stond te wachten. Oeps. Eddy’s moeder leek haar niet iemand die het erg leuk vond als haar tienerzoon van zestien zich vol liet lopen.
“ Sorry. Het was een beetje heftig feestje en we raakten elkaar, de mobiele telefoon en de autosleutels kwijt. “ Edward’s moeder keek haar aan. In ogen schijnt altijd veel te lezen te zijn, maar Julia had die nacht moeite met het ontcijferen van die boodschap. In haar ogen leek mevrouw McKellen gewoonweg moe.
Julia besloot de autosleutels te laten liggen tot morgen, want er zou toch niemand in dat putje kunnen komen. Autosleutels … Julia fronste en stond stokstijf stil. Maar ze waren toch lopend naar het feest gegaan? Julia werd lijkbleek. Welke sleutels had Edward in vredesnaam laten vallen ?! Hij had haar sleutels in bewaring gehad… Julia rende naar huis toe. Haar oren werden ijskoud en ze wilde eigenlijk stoppen met rennen. Stoppen deed ze echter pas toen ze thuis was. Daar voelde ze in haar zakken. Opeens wist ze wat voor sleutels ze miste. Huissleutels.
Haar vader had het klimmen in bomen aangemoedigd. Technisch gezien was Mark haar vader niet. Ze was door hem geadopteerd toen ze vier was. Hij was single geweest. Dankzij zijn inspanningen kon ze nu bijna blind in de boom die naast het huis stond klimmen. Ze kroop door het openstaande raam naar binnen. Mark sliep al. Julia liep naar de keuken voor een glas melk.
Ze schonk net de melk in een glas toen ze gekraak hoorde. Van schrik liet ze het melkpak op haar voet vallen. Helaas was het melkpak nog open en haar voet werd dus nat. Julia stond doodstil en probeerde zich te focussen, al lukte dat niet erg, omdat het tochtte en haar voet erg koud werd. Ze maakte een lap nat, bukte zich en probeerde tegelijkertijd te dweilen en te luisteren. Haar handen werden ijskoud van het water en haar nek deed pijn omdat ze omhoog keek, terwijl ze met handen en knieën de vloer raakte. Net toen ze klaar was met dweilen, hoorde ze hard gekraak van boven komen.
Julia kon zich niet herinneren ooit zo rustig naar boven te zijn gelopen. Elke stap leek een kwartier te duren. Ze hield haar adem in. Haar hart klopte in haar keel en ze wist dat haar fantasie waarschijnlijk een loopje met haar nam, maar ondanks dat kwam ze niet van het nare gevoel in haar buik af. Het leek wel alsof er een bal van prikkelende energie in haar buik wentelde.
Toen ze boven aan de trap stond, hoorde ze gepiep als van een deur. Julia liet zich op dramatische wijze op haar knieën vallen. Er volgde gekraak. Zo te horen was het achter haar en dit keer duurde het langer dan dat het de keren daarvoor had geduurd.
Julia begon op handen en voeten over de vloer te kruipen. Haar ademhaling was oppervlakkig en, naar zij zelf hoopte, nauwelijks hoorbaar. De klok in de hal gaf aan dat het drie uur was. Het tochtte en ze voelde de koude op haar polsen. Het parket zelf was ook ijskoud. In slakkengang kroop ze naar haar kamer. Julia schoot omhoog. Ze deed de deur open en het licht aan.
Ze liet alle lucht die ze in haar longen had verzameld ontsnappen. Alle spullen stonden nog precies hoe ze moesten staan. Haar gordijnen waren dicht, haar raam was open. Op haar bed lag Holly, haar kat. Er was kortom niks abnormaals aan haar kamer te zien. Julia kleedde zich om en nam daar de tijd voor.
“ Ik haal me dingen in mijn hoofd, hè Hols? “ Holly keek ondertussen naar de hoek van haar kamer waarin een kast stond. Vreemd gedrag voor een kat. Ze stapte haar bed in en knipte het licht uit, terwijl ze naar de hoek bleef kijken.
In de hoek lichtte twee rode ogen op.
Julia’s mond viel open. Haar spieren verkrampten naar haar idee helemaal, maar desondanks slaagde ze erin haar bedlampje aan te knippen.
In de hoek zat een zwartachtig silhouet met rode ogen. Ze kon de vorm van de zwarte massa niet bepalen. Daar was haar nachtlampje niet sterk genoeg voor. Er was voornamelijk een boel schaduwen te zien. Julia durfde niet uit bed te stappen.
Het was opvallend dat het … Ding (monster?) nooit hoefde te knipperen met zijn ogen. Julia deed een graai naar de stapel boeken op haar nachtkastje. Ze bleef naar de rode ogen kijken. Ze greep een boek en keek naar de titel. Het was een horrorverhaal. Dat nu gaan lezen was nou niet echt een goed idee. Ze griste een ander boek van haar kastje, terwijl ze het andere boek liet vallen. Julia deed het boek open en checkte de rode ogen er nog waren. Jep, still there.
Toen ze dat gedaan had, begon ze hardop voor te lezen uit het boek.
Eens per vijf pagina’s controleerde ze of de rode ogen nog in de hoek waren. Ze bleven haar de hele nacht aankijken. De positie van de ogen leek nooit te veranderen. Rond bladzijde vijftig begon Julia haar geestelijke gezondheid in twijfel te trekken.
“ En ze stapte … Julia, doe niet zo stom. Daar IS niks. “ Er volgde gekraak en ze meende te zien dat het wezen (was het wel een wezen? Welk bezit nu rode ogen?) met zijn (Wat als het nu een vrouwelijk exemplaar was?) ogen knipperde. “ Oké, oké, ik ga al verder! Zij stapte de bus uit … “
“ Heb je het nou niet koud daar?” vroeg ze nadat ze pagina honderdenvijf had gelezen. De respons van het wezen kwam in de vorm van naar achteren kruipen. “ Kijk uit dat je mijn kast niet molt” zei ze, voordat ze verder ging met lezen.
Toen ze om vijf uur in slaap viel (met het boek liggend op haar buik), waren de rode ogen er nog steeds.
Julia schrok wakker van het geluid van haar wekker. Het was tien uur. Ze rekte zich uit, knipte het licht aan en draaide haar hoofd naar de hoek. Er waren lange, rode vegen te zien op de vloer, die bij nadere inspectie wat weg hadden van bloed. Bloed. Op een houten vloer. Die vloer was dus compleet verpest. Julia verliet haar kamer om een pot koffie te zetten, die ze meenam naar haar kamer. Ze haalde twee mokken tevoorschijn uit haar boekenkast. Een mok met koffie zette ze op de grond neer. Misschien lustte het wezen wel koffie.
Haar eigen mok koffie nuttigde ze nippend bij het raam. De kinderen van de buren speelden in de tuin. Ze keek naar buiten en roerde tussen slokken door in haar koffie tot hij koud was.
Zodra ze haar koffiemok had leeggedronken, ging ze naar beneden. Het licht knipte ze uit.
“ Zal ik ontbijt maken? “ vroeg Julia aan haar vader.
“ Nee, bedankt. “ Hij hoestte. “Geen trek.” Hij keek naar de koffiepot die ze vasthield.
“ Koffie op de vroege morgen? Maag van staal?”
“ Zo iets.” zei ze met een glimlach, terwijl ze een glas water voor haar vader inschonkr. Ze wilde naar de deur lopen, maar veranderde halverwege van gedachte. Haar jas lag nog boven.
Boven pakte ze haar jas. Ze trok de gordijnen met een ruk open en draaide haar hoofd naar de hoek met de koffiemok.
De mok was leeg. Naast de koffiemok lag een briefje met haar onbekende hanenpoten.
“ Kun je de volgende keer suiker in de koffie doen? Alvast bedankt. De klemtoon van “ Conscience” ligt trouwens op “con”, niet op “science”. En nee, het is niet koud in die hoek.“
Julia glimlachte en stopte het briefje in haar zak.
“ Vergeet niet extra suikerklontjes te kopen! “ schreef ze op een post-it die ze op haar spiegel plakte. Ze deed haar jas aan en liep de kamer uit.
Dit is de eerste keer dat ik een 'spannend' stuk (althans, het moest een beetje spannend zijn) op Bokt neerzet en ik zou graag horen hoe ik het verhaal nog beter en spannender krijg. Ook zou ik graag weten wat jullie leuk of minder leuk aan het verhaal vonden.
Dit verhaal is afgerond, maar ik heb een idee voor een langere verhaallijn, dus ik kan er een stuk aan schrijven, maar ik weet nog niet of ik dat doe.
- Ayasha
- Blogger
-
- Berichten: 60531
- Geregistreerd: 24-02-04
Re: [VER] Conversaties met monsters
Geplaatst: 25-03-07 19:51
- Gaby
- Berichten: 3467
- Geregistreerd: 30-06-01
Re: [VER] Conversaties met monsters
Geplaatst door de TopicStarter : 26-03-07 17:01
Julia was net bezig haar huissleutels uit het putje te vissen. Het putje zat vol modder en ze probeerde er niet al te hard over te denken wat er nog meer in het putje zou kunnen hebben gezeten. Ze had het koud, want om goed in het putje te kunnen komen zonder haar jas vies te maken, had ze haar jas moeten uittrekken. Het was buiten zo’n tien graden en er stond op haar armen kippenvel.
Julia zag hoe een lange jongen van haar leeftijd de straat overstak. Ze leunde op haar rechter elleboog (haar linkerelleboog zat nog steeds in het putje) en ze bekeek de jongen met halfgesloten ogen. Hij kwam haar bekend voor. Misschien ging hij naar dezelfde school als waar zij naar toe ging? De jongen had een koptelefoon op. Elke stap die hij zette, bevatte een zekere gratie. Het was zo’n jongen die een blikje kattenvoer van een hoge plank zou pakken, als een oud dametje daarom zou vragen. Of liever gezegd, als ze dat zou durven te vragen, want de jongen leek op een kruising tussen een zwerver en een Goth.
Ze keek vanuit haar ooghoek naar rechts. Er kwam een erg geïnteresseerde hond, bij het putje staan die er met zijn snufferd boven ging hangen. Julia wilde de hond net wegduwen, toen ze het geluid van gierende remmen hoorde. Ze keek op. Haar arm bevroor in de pose waarin hij zich bevond.
De zwarte auto kwam van links en reed zeker tien kilometer te hard. Het was de enige auto in de straat die in de straat reed, dus waarom het gebeurde? Julia wist het niet. Wat ze wel wist, was dat wanneer er iets erg gebeurd in je leven dat die gebeurtenis niet in slowmotion wordt afgespeeld. Het was eigenlijk zo over. Naar Julia’s idee duurde het slechts twee seconden.
De jongen lag op de straat in een pose die haar deed denken aan modern ballet. Het was net alsof hij poseerde voor een foto. Er leek geen bloed te zijn. Hij had enkel schaafwonden, voor zover zij kon zien. Julia liet de sleutels die ze eindelijk gevonden had terug in het putje vallen. Opeens leek de hele straat gevuld met mensen. Sommige mensen stonden op het put een paniekaanval te krijgen en minstens twee mensen waren aan het bellen. Waarschijnlijk 112. Ze liep over haar jas heen en met trage passen op de jongen af. Iemand riep iets tegen haar, maar ze kon niet registreren wat. Ze knielde bij de jongen en raakte zijn hoofd aan. Hij voelde heel koud aan. Iemand probeerde haar weg te trekken. Hij of zij stopte toen de jongen zijn ogen opensloeg.
Julia vroeg zich af of het normaal is om te glimlachen als je een ongeluk hebt gehad. Dat was wat de jongen namelijk deed, nadat hij eerst zijn ogen open had gesperd. Het moest iets van doen hebben met het feit dat hij een jongen was, besloot ze. Jongens zou ze nooit voor de volle honderd procent snappen. De jongen zei iets, maar ze verstond enkel iets van “Enkel“. Ze wierp een blik op het lichaamsdeel. Die zag er perfect uit.
“ De ambulance komt eraan”. hoorde ze iemand schuin boven haar zeggen. Julia stond voorzichtig op. Ambulance? Wegwezen. Ze haatte alles wat met het ziekenhuis te maken had. Ze sloop weg en passeerde daarbij twee jonge vrouwen
“Is hij op zijn hoofd gevallen?” vroeg de ene vrouw aan de andere. “Ik zou zweren dat hij ‘engel’ zei.“ Julia glimlachte. Ze mijmerde. Zou je nou echt het witte licht met bijhorende engelen zien als je iets verschrikkelijks overkomen was?
Julia stond al bij de deur van Amanda’s huis toen ze zich realiseerde dat haar huissleutels nog steeds in een meurend putje lagen. En haar jas was ook vies. Niet dat ze erg veel tijd om hier over na te denken, want voordat ze ook maar kon aankloppen, had Amanda de deur open gedaan. “Waar. Was. Je?” gromde ze.
“Er was een ongeluk gebeurd”. zei Julia, terwijl ze naar binnen stapte en naar de keuken liep om haar handen te wassen.
“Wat? Waar?”
“Twee straten verderop”. zei Julia, terwijl ze haar handen afdroogde.
“Alien verongelukt?“ zei Amanda. Ze wees naar Julia’s handen.
“Nieuwe hobby”. Julia liep naar boven. Amanda volgde in haar kielzog.
“Ik zei toch dat je moest gaan tuinieren. Niks ontspant meer dan dat. “ Amanda opende de deur van haar kamer zodra ze op de overloop stonden. “Behalve toneel spelen dan. “ Een ei vloog door de deuropening. Julia stak gedachteloos haar rechterhand uit.
Ze bekeek even later de stukken eischil die, vermengd met eiwit, in haar hand lagen. Het eigeel liep inmiddels al langs haar onderarm. Op de gele muur was wonderbaarlijk genoeg ook ei terecht gekomen. Het leek net experimentele – kunst – in - wording.
“ Jonathan dacht dat het wel leuk zou zijn om tijdens het stuk met eieren te jongleren. “ zei Amanda, vlak voordat ze een ei in haar haren kreeg. Ze vloekte en wreef met haar hand door haar haren.
“ Eieren zijn gezond voor je haar. “ zei Julia, terwijl ze in haar rechterhand het reeds overleden ei hield en stukjes schil, die ze uit Amanda’s haar viste, erbij legde met de gedachte later een familiegraf voor de gebroeders Schil te creëren.
“Gezond? Dat zijn spruitjes ook”. zei ze met de toon waarop een dierenactivist ‘nertsenfokkerij’ zou zeggen. Julia trok haar mee naar de badkamer. Daar legde ze het kledderboeltje van eischillen op de wastafel.
“ Heb je Edward al gezien?” vroeg Julia. Ze masseerde het ei in Amanda’s haar. “ Nee, zit stil, eieren helpen echt. Ze zorgen voor volle haar. Of was dat nu bier?”. Ze negeerde de kokhalsgeluiden die Amanda maakte.
“Hij belde vlak voordat jij kwam. Zei dat hij om half twaalf komt. Hij klonk nogal brak. Heeft hij iets gesnoven of zo?”.
“ Niet dat ik weet. Hij weet best dat Nicolas …” Julia hield op met praten, Amanda stopte met de beweging waar ze mee bezig was.
“ Sorry” zei Julia en ze beet op haar lip. Ze vervloekte zichzelf. Ze had het bijna gezegd. Stom. Ze wist toch dat Amanda van streek raakte, zodra ze iets over harddrugs hoorde? Sinds Nicolas het had gebruikt …
Amanda draaide de kraan open en boog haar hoofd om onder de kraan te gaan hangen. Julia trok haar onder de kraan uit.
“ Je moet koud water gebruiken, anders loop je straks met een omelet op je hoofd rond”. Ze morrelde aan de kraan. Amanda spoelde haar haren uit. Julia ging kijken hoe het met Jonathan ging.
Amanda had een gigantische blauw met gele kamer.
Jonathan stond er middenin, omringd door eieren alsof hij een god was die zij aanbaden. Julia bukte en pakte er eentje op.
“Plastic?” zei ze met opgetrokken wenkbrauw en bekeek het ei zoals een diamantkenner een diamant bestudeerd. Jonathan grijnsde.
“ Die eieren waren niet mijn idee”. zei hij. Hij wees naar de hoek van de kamer, waar Kayleigh bezig was eieren te beschilderen. Julia liep naar haar toe.
“ In een paasachtige stemming?” Kayleigh schudde haar hoofd.
“ Dit is om de monsters weg te houden “. zei ze en smeerde een lik geel op het ei.
“Hebben die toevallig rode ogen?” Julia probeerde nonchalant te lijken. Kayleigh staarde haar aan.
“De monsters … in mijn hoofd. “ zei ze. “Innerlijke demonen.”
“Oh”.
“Wat bedoel je met rode ogen?” Kayleigh leunde tegen de muur.
“Niks. Gewoon een droom die ik had. “ Een droom waarvoor ze straks suikerklontjes zou gaan kopen.“ Waar is de rest?”
“Ze oefenen boven. Ze doen iets ingewikkeld met Varkikoe. Het wordt pantomime. Denk ik.“Julia knipperde met haar ogen.
“Wat zei je?”
“Varkikoe”. Kayleigh keek haar aan alsof ze achterlijk was. “Dat is een varken dat eerst in een kip transformeert voordat het in een koe veranderd”. zei ze.
“ En waarom hebben wij een Varkikoe nodig als dit niet in het script staat?” vroeg Julia.
Kayleigh schoof een met eigeel bevlekte kopie van het script door. Daarin werd de Varkikoe inderdaad genoemd.
“Jij vond dat toch gister een leuk idee? “ Julia knikte wezenloos.
“Oh ja”. Varkikoe? Waar had ze dat vandaan? En wanneer had ze dat in het script gezet?
Amanda kwam de kamer binnen. Haar haar zag er niet voller uit, vond Julia. Het was voornamelijk nat.
“Julia, kun jij het script aanpassen? Nicolas snapt niks van de monoloog in de tweede scène. Wat betekent in godsnaam Caelum? ”
“Hemel.” Amanda draaide zich om.”Tsja, JIJ wilde graag Romeinen in het stuk.”
Dit werd een lange dag, vermoedde Julia.
Julia liep ’s avonds haar kamer binnen en wilde de gordijnen dichtdoen.
Door het raam zag ze een jongen op straat hangen. Hij leek verdacht veel op de jongen die was afgevoerd naar het ziekenhuis. Maar dat kon natuurlijk niet. Als je geschept bent door een auto, ben je meestal niet meteen na een onderzoekje in het ziekenhuis weer op de been, toch? Julia trok de gordijnen dicht. Het was nu stervensdonker in haar kamer. Misschien was het blauw verven van de wanden toch niet zo’n goed idee. Holly lag languit op bed.
Ze zette een beker met koffie op de grond en deed er een lepeltje en een klontje suiker in. Voor zichzelf vulde ze ook een mok.
“Geloof jij in engelen?” Holly keek op. Haar vriendin Jessica zou zeggen dat ze teveel thuis zat als ze dit zag.
“ Ik vraag me af hoe het met die jongen gaat. Ik zou me een beetje verantwoordelijk moeten voelen. Of zo“. Ze nam een slok koffie. “Ik bedoel, ik zag het allemaal gebeuren”.
Vanuit haar ooghoek zag ze hoe de mok met koffie zich naar achteren verplaatste. Even dacht Julia vingers te zien. Maar dat verbeeldde ze zich vast.
Ze plofte op het bed neer en pakte het boek waarin ze gisteravond in begonnen was. Ze staarde naar de hoek, en rode ogen staarden terug. Ze begon te lezen, maar ze had moeite om zich te concentreren. Ze nam regelmatig een slok koffie en een keer een nieuw boek van de stapel.
Toen ze bij bladzijde 95 van het nieuwe boek was, stopte ze.
“Geloof jij in engelen?” vroeg ze aan de rode ogen. De rode ogen staarden.
“Ik ben er nog niet uit.” Ze ademde diep uit. “Waarom denken zoveel mensen dat elk mens een beschermengel heeft? Wat moet die engel dan beschermen? Voordat je weet, lig je toch onder een auto”. Ze legde het boek weg en sloot haar ogen. Ze vroeg zich af waar het wezen met de rode ogen naartoe ging als het licht was.
Die ochtend scheen de zon. Het zou waarschijnlijk heerlijk warm worden… in de klas. Julia trok haar oudste kleren aan. Haar vader was al naar zijn werk en ze moest een luide geeuw onderdrukken toen ze koffie aan het zetten was.
Ze zette de mok met koffie neer in de hoek. De handeling begon al bijna op een ritueel te lijken. Ze geeuwde nog een keer en ging haar tanden poetsen in de badkamer.
Julia liep terug naar haar kamer en trof daar weer een briefje aan.
“Nee, ik geloof niet in beschermengelen. Mensen worden ook wel gered zonder dat soort dingen”.
Ze draaide het briefje om en schreef op de achterkant; “Hoe weten we dan of we gered worden? P.S. Houd jij van tomatensoep?”
Julia liep naar school, omdat ze onderweg haar sleutels uit het putje wilde vissen. Dat ging verbazend snel. Er reden diverse auto’s langs het putje, maar gelukkig stak er niemand over en niemand lette op haar. Ze liep naar de dichtstbijzijnde McDonalds. De counter medewerker keek vreemd op toen ze naar binnen liep. Ze glimlachte en liep door naar het toilet om haar arm te wassen.
Een half uur later stond Julia in het tekenlokaal, ondanks het feit dat haar eerste les Geschiedenis was. Het was heerlijk rustig. Op school was nog niemand. Correctie, bijna niemand. Ze wilde juist haar notitieblok pakken toen iemand op haar schouder tikte. Ze draaide haar hoofd een kwartslag. Jonathan stond haar met een pak melk in zijn hand..
“Gefascineerd door het wonder van de melk?” vroeg ze.
“Niet echt. Dit zijn de boodschappen van meneer Green.” Zei hij en wees op een grote tas, gevuld met allerlei spullen. Hij zette het pak melk neer op een muurtje. “Hij vroeg of ik ze in de koelkast wilde zetten en liep vervolgens weg”. Jonathan trok een gezicht.
“ Leraren zijn zo nu en dan gewoon vreemd.”
Julia wilde Jonathan wat vragen over de repetitie, maar kreeg daar de kans niet voor. Kayleigh sprong op het muurtje en stootte daarbij het pak melk om. Het kwam op Julia terecht, die net tegen die muur aanleunde.
Niet dat Julia erg veel aandacht aan deze gebeurtenis schonk. Aan de andere kant van het tekenlokaal stond de jongen die ze de vorige dag door de auto geschept zag worden. Hij keek haar aan met grote ogen, alsof hij niet kon geloven dat ze daar stond.
Ik heb meer kunnen schrijven dan ik had verwacht. Nu ik het verhaal ga uitbreiden, ga ik over een nieuwe titel nadenken, want de oude titel dekt de lading nu niet meer. Ik heb alleen nog geen flauw idee hoe ik het verhaal dan zou noemen.
- Ayasha
- Blogger
-
- Berichten: 60531
- Geregistreerd: 24-02-04
Re: [VER] Conversaties met monsters
Geplaatst: 26-03-07 18:12
Pagina 1 van de 1