Bokt.nl

Citaat:

Langzaam sloop ik door de grotten naast het meer. Af en toe wierp ik een blik op de muren die helemaal bedekt waren met mos en ander goor spul. Achter me hoorde ik geritsel. Vliegensvlug draaide ik me om, om vervolgens tot de ontdekking te komen dat het een muis was. Iets nerveus liep ik weer verder. Om de een of andere reden versnelde ik mijn pas, alsof er iets achter me aanzat. Hoe verder ik in de grot kwam, hoe donkerder het werd. Het mos groeide op dit punt niet meer. Ook hing er een muffe lucht, de lucht van iets wat dood was. Voorzichtig knipte ik de zaklamp aan en keek om me heen. Geschrokken sprong ik achteruit. Allemaal dode lijken zonder hoofd. De hoofden lagen ernaast. Voor me hoorde ik iets grommen. Gelijk scheen ik er met de zaklamp op. Het was een groot wezen. Het had twee hoofden, 4 armen, haren over zijn hele lijf, een staart en de bek van een hond. Het verbaasde me dat een ‘mens’ er zo uit kon zien. Verbijsterd stapte ik achteruit, maar ik werd omsingeld door nog een paar van dit soort wezens. Hard gilde ik toen een van de wezens op me sprong. Angstig begon ik nog harder te gillen, totdat ik in mijn nek gebeten werd..


Gillend ontwaakte ik uit mijn slaap. Gelijk greep ik naar mijn nek. Hij bloedde echt, er zat echt een hondenbeet in, een diepe hondenbeet. Nu gilde ik nog harder, kijkend naar de deur van mijn slaapkamer. Met een ruk ging hij open en stonden mijn vader en moeder in de deuropening. Het leek eeuwen te duren voordat het licht aangedaan werd. Ondertussen gilde ik nog steeds. ,,Rustig, rustig, het was maar een droom schat.’’ suste mijn vader me, terwijl hij naast me kwam zitten. Angstig keek ik hem aan. ,,Nee, dat was het niet. Ik bloed, in mijn nek. Een hondenbeet! In mijn droom werd ik gebeten door een soort van hond! Echt.’’ Trillend keek ik hem aan. De kraag van mijn pyama zat inmiddels al helemaal onder het bloed. Mijn moeder verstijfde en ging toen de kamer uit. ,,Ik wek je zus, Frank, bel het alarm nummer.’’ Gilde ze. Lucht halen werd met de minuut moeilijker. Niet begrijpend keek ik mijn vader aan, die haastig opstond en naar beneden denderde. De beelden van mijn droom flitste steeds weer door me heen. Het was een rare droom geweest, zeker nu ik echt aan het bloeden was. Ik schrok op toen mijn zus gillend in de deuropening stond. ,,Ik moest komen om je gerust te stellen.’’ Zei ze geschrokken toen ze haar blik op mijn pyama vestigde. Het bloeden van de wond leek niet te stoppen. Toen ze naast me was komen zitten, begon ik tegen haar aan te leunen. Recht zitten lukte niet meer, en liggen deed pijn. ,,Ik was in een grot. Ik werd aangevallen door enge wezens.’’ bibberde ik zachtjes tegen mijn zus. De wezens kon ik me nu niet meer echt voor de geest halen. Ik hoorde hoe de deur beneden open ging en vervolgens heel wat gestommel op de trap. ,,Ze zijn er Mariska, je gaat mee met de ambulance.’’ zei Tara schokkend, starend naar het tapijt. Al snel waren de mensen van de ambulance in mijn kamer. Nog voordat ik iets kon vragen of zeggen zakte ik weg. Ik was bewusteloos.

Langzaam opende ik mijn ogen toen ik gegil hoorde. Alles was wit, behalve de kleren van mijn ouders en mijn zus. Drie dokters stonden naast mijn bed. Ik lag in het ziekenhuis was het enige wat in me opkwam. Meteen toen ik weer een beetje bij zinnen was vroeg ik me af wie er had gegild. Of was het gegil in mijn hoofd geweest? ,,Wie gilde er zo?’’ trillend keek ik naar een van de dokters. Ik hoopte vurig dat ik dat niet in mijn hoofd hoorde. Misschien werd ik wel gek. Geschrokken sprong een van de dokters opzij. Hij was er duidelijk niet van bewust dat ik weer bij bewustzijn was. ,,Ehm, er gilde niemand meisje.’’ antwoordde hij daarna koeltjes. Ik zuchtte zachtjes terwijl ik naar mijn zus keek. Ze had dezelfde blik in haar ogen als ik waarschijnlijk moest hebben. ,,Je hebt een aardige wond in je nek gehad, maar er waren geen bacteriën o.i.d van een dier te vinden. Het had wel de vorm van een hondenbeet. Erg merkwaardig allemaal.’’ zei een gedempte stem in de hoek. ,,Maargoed, hij is nu gehecht. We willen je 2 weken hier houden, gewoon voor de zekerheid als er nog zoiets gebeurd.’’ vervolgde een andere stem. Voorzichtig knikte ik waarna de drie dokters zich weg maakte. Het was bizar wat gebeurd was, heel bizar. Hopelijk gebeurde dit soort dingen niet meer. Niet meer bij mij tenminste. ,,Kunnen jullie niet regelen dat ik eerder weg mag?’’ smekend keek ik mijn ouders aan. Ik kon gewoon niet zolang stil liggen en niks doen. ,,Jammer genoeg kan dat niet.’’ gromde mijn vader. Vervolgens stampte hij de kamer uit. Verbaasd keek ik hem na en staarde een tijdje naar de deur. ,,We moeten denk ik maar weer eens gaan.’’ zei mijn moeder waarna ze tegen de schouder van Tara duwde. Ik zag dat Tara met tegenzin wegliep, gevolgd door mijn moeder. Verslagen zuchtte ik waarna ik mijn ogen sloot. Opnieuw zakte ik weg. Maar nu was ik niet bewusteloos. Nee, ik sliep gewoon.

De twee weken die de dokters me voor hadden geschreven gingen langzaam voorbij. Een week nadat ik met de ambulance was meegenomen hadden ze de hechtingen eruit gehaald. Het was een best groot litteken, maar dat boeide me niet. De weken dat ik in het ziekenhuis had gelegen had ik mijn vader niet meer gezien. Ook peinsde ik vaak over het feit hoe ik aan de wond was gekomen. Alleen maar door een simpele droom. Iets wat normaliter voor ieder ander een nachtmerrie moest zijn.

Neuriend stond ik op uit mijn bed, waarna ik mijn dagelijkse kleding aantrok. Vandaag mocht ik eindelijk gaan, al hadden de dokters me op het hart gedrukt dat, als er weer iets raars gebeurde met mijn nek ik gelijk terug moest komen. Het leek alsof zij meer wisten dan dat ik wist, veel meer. Aan de andere kant weer niet. Terwijl ik mijn schoenen aantrok hoorde ik geklop op de deur. Vrolijk keek ik naar de deur die openvloog. Het was mijn zus die me zou komen halen, en niet mijn ouders. Iets verbaasd keek ik haar aan. ,,Vraag maar niks. Ik weet ook niet waarom ze mij stuurde.’’ verzuchtte ze verveeld. Ik knikte kort. Plots herinnerde me dat eraan dat ze een scooter had omdat ze 16 was. Ik was 2 jaar jonger jammergenoeg. ,,Ben je met je scooter?’’ vroeg ik vervolgens opgewekt, half grijnzend. Nu begon ook Tara te grijzen. ‘’Jazeker.’’ beantwoordde ze mijn vraag. Glimlachend knoopte ik mijn veter vast en pakte mijn rugzak. Een koffer had ik niet gekregen van mijn moeder. Ze had alles in een rugzak gedaan. Nouja, het was tenminste wat makkelijker dan een koffer. Neuriend liepen ik en mijn zus de kamer uit. ,,Ehm, weet je toevallig waarom pa zo snel wegstormde de dag dat ik hem vroeg of ik niet eerder naar huis kon?’’ vroeg ik twijfelend. Waarschijnlijk wist ze het niet, maarja. Ik kon het tenminste vragen. ,,Nee. Hij is de twee weken weg geweest. Hij kwam gisteren pas thuis, helemaal verwilderd en hij rook naar alcohol.’’ antwoordde ze kalm. Geschrokken keek ik haar aan, maar wendde daarna mijn blik weer af. Toen we eenmaal buiten waren gaf ze me een helm. Bij de scooter deed ik deze op en klom vervolgens achterop. Eindelijk startte de motor. Ik kon eindelijk weer naar huis.

,,Waarom was je die twee weken weg, Frank. Vertrouw je me soms niet meer?’’ brulde mijn moeder richting mijn vader. Zachtjes kneep ik in de hand van mijn zus, die naast me stond in de deuropening van de woonkamer. ,,Nee, ik vertrouw je wel nog. Maar ik kan het je gewoon niet zeggen, ja!’’ bulderde hij. Ze schenen maar niet te merken dat wij er stonden. Een hoop geruzie volgde waar ik en mijn zus maar bij geconfronteerd bleven. Plots zag ik mijn vader zijn hand heffen. ,,Nee’’ brulde ik geschrokken terwijl mijn grip op de hand van Tara versterkte. Eindelijk werden we opgemerkt. Geschrokken trok mijn vader zijn hand terug en staarde ons aan. Mijn moeder deed precies hetzelfde. ,,Hebben jullie alles gevolgd?’’ vroeg ze geschrokken. Voorzichtig knikte ik. Mijn vader kwam kwaad op ons aflopen en duwde ons opzij. Vervolgens maakte hij zich weer weg uit het huis. Verward keek ik naar mijn moeder. ,,Willen jullie iets eten?’’ vroeg ze van haar stuk gebracht. Ik schudde mijn hoofd van nee. Tara deed precies hetzelfde. Langzaam liepen we naar boven. ,,Tara?’’ vragend keek ik haar aan. ,,Maken ze vaker ruzie?’’ Ik wachtte op een antwoord, terwijl ik neerplofte op het bed van Tara. Ze zuchtte even, terwijl ze de deur achter zich sloot. ,,Nou?’’

Chann schreef:

Ben je trouwens met schrijven voor jezelf al veel verder of niet?

Citaat:

Ze zuchtte even, terwijl ze de deur achter zich sloot. ,,Nou?’’

Citaat:

Doordringend bleef ik haar aankijken toen ze geen antwoord gaf. ‘’Sinds jij in het ziekenhuis lag steeds vaker.’’ zei ze zachtjes. Ik zuchtte even. Dat was dus precies het gene wat ik al vermoed had. ,,En nu? Ze gaan toch niet scheiden?’’ Het idee alleen al dat mijn ouders uit elkaar zouden gaan zou ondraaglijk zijn. Tara haalde haar schouders op. ,,Ik denk niet dat het zo ver zal komen. Maar pa verbergt iets, en daar wilt ma achterkomen. En als ik eerlijk moet zijn wil ik het ook weten.´´ antwoordde ze. Plots hoorde ik beneden iets kapot vallen. Een heftige pijnscheut trok door mijn nek heen, op de plaats waar ik gebeten was. Het deed zo´n pijn dat het me moeite koste om recht te blijven staan, maar toch bleef ik staan. Met moeite liep ik naar beneden, gevolgd door Tara. ,,gaat het wel?’’ ,,Ja hoor’’ wuifde ik de vraag weg. Beneden aangekomen smeet ik de deur van de woonkamer open. Blijkbaar was mijn vader alweer terug en had hij alleen maar even buiten stana uitrazen. Plots zag ik dat hij bloed had in zijn nek en op de kast gevallen was. Angstig staarde ik naar mijn moeder en vervolgens naar mijn vader die langzaam opstond, het bloed uit zijn nek weg wreef. De pijnscheuten in mijn nek werden nu hij opstond ook stukken minder. Zou hij..? Nee, dat kon niet. Verward leunde ik tegen de muur aan. ,,Pa, hoe kwam je daar?’’ vroeg ik trillend. ,,Geen idee, ik viel oppeens over mijn eigen voeten.’’ Antwoordde hij verward en wuifde daarmee ook het hele onderwerp weg. ,,willen jullie echt niks eten?’’ Opnieuw schudden we onze hoofden, liepen weer naar boven, maar ditmaal sloeg ik mijn eigen kamer in. De pijn die ik gehad had zojuist was nu weer helemaal weg. Traag liet ik me op mijn bed ploffen, denkend aan het feit dat ik samen met mijn vader pijn had gevoeld, beide op dezelfde plaatsen. Ik had niet echt meer zin om wakker te blijven, ookal was het nog zo vroeg in de middag. Wist ik maar wat het allemaal betekende. Langzaam viel ik in slaap.

Ik keek om me heen toen ik een vrouw hoorde gillen. Welk pad moest ik nemen? Het linkse of het rechtste? De vrouw die ik hoorde bleef maar gillen, waardoor ik snel een keuze genomen had. Ik moest het linkse pad nemen. Vlug liep ik er door heen, met mijn zaklamp naarveus rond schijnend. Wat was er gaande? Waarom gilde er iemand zo hard? Bij mijn bestemming aangekomen schrok ik me rot. Dat was ikzelf, en ik werd gebeten door iets, iets heel engs. Bloed stroomde rond haar hals, míjn hals. Wat had dit te betekenen? Vanaf een afstandje keek ik toe naar het beest. Langzaam zag ik mezelf instorten, geen greintje leven meer in me. Ik was dood zoals het er daar naaruit zag. Traag liep ik verder, sprong af en toe opzij voor een beest, maar wist eigenlijk dat ze me toch niet konden zien.

,,Mariska’’ zei een stem. Ik voelde hoe ik door elkaar geschud werd. Langzaam knipperde ik met mijn ogen, maar ging toen gelijk recht op het bed zitten. Nu wist ik wie die gillende stem in mijn hoofd was geweest de eerste dag/nacht in het ziekenhuis. Dat was ikzelf geweest. Ik had mezelf zien sterven, alleen was ik nog levend, in het echte leven dan. Toch knaagde het enge gevoel aan me dat iemand me echt dood wilde hebben. Maar met welke reden, en waarom? ‘’Mariska, je moet naar school!’’ hoorde ik mijn vader zeggen. Gelijk schrok ik op uit mijn gedachten, duwde hem weg. Opeens voelde ik me niet meer veilig meer in zijn buurt. ,,Kun je niet afbellen?’’ kreunde ik. ,,Alleen om even bij te komen van het ziekenhuis?’’ Ik zag dat hij aarzelde, maar hij knikte uiteindelijk toch. Daarna maakte hij zich weg uit de kamer. Opgelucht haalde ik adem. Ik wist dat ik de hele avond over mijn droom zou zitten gaan denken, maar dat kon me echt niks schelen. Ik moest weten wat er gaande was en waarom.

Toen iedereen weggegaan was, stond ik op van mijn bed en sloop naar de werkkamer van mijn vader. Ik rammelde wat aan de deur, maar hij zat op slot. Wanhopig liep ik naar beneden, stampte woest tegen de muur en trok mijn jas aan. Omkleden hoefde ik me niet, ik had toch al sinds gistermiddag liggen slapen, en had nu nog dezelfde kleding aan. Niet bepaald fris, maarja. Het enige wat me nu nog bezig hield waren die rare dromen. ‘’Sisca, wandelen!’’ brulde ik door het hele huis. Langzaam sjokte mijn hond naar de gang, blafte een keer en ging toen naast me staan. Vlug klikte ik de riem aan de halsband vast, opende de deur en sloot hem weer. Sisca was oppeens heel druk geworden toen we in het park waren, blafte hard en trok aan de riem voor terug naar huis. ,,Doe nou eens rustig’’ zei ik moeizaam en tegelijkertijd opgefokt door haar. Nerveus keek ik om me heen, stond op en gaf Sisca haar zin, op een omgekeerde manier tenminste. We gingen weg ja, maar we gingen dan wel naar Mark, die was vast wel thuis op dit moment. Gehaast begon ik te rennen, gevolgd door sisca. Bij zijn huis hield ik de bel lang ingedrukt, tot hij zou opendoen. Sisca blafte wild, kraste met haar poten tegen de deur. Het feit dat Sisca met de seconde nerveuzer werd, klopte niet. Eindelijk werd de deur dicht gedaan, net op tijd. Niet ver van ons af waren de wezens zoals in de grot. Haastig sprong ik naar binnen, sloot de deur en drukte een knop in van Mark’s huis. Alle ramen en deuren gingen nu dicht met rolluiken ervoor. ,,Maris?’’ vroeg hij, wilde de hand terug op de knop duwen. ,,Nee, niet doen. Dat word onze dood’’ snikte ik, liet me tegen hem aanzakken. Verward keek hij me aan. Hard gestomp tegen de rolluiken en deuren volgde. Sisca piepte angstig, verschool zich onder een bank. Ik drukte opnieuw een knop in, die al het licht uitschakelde. De pijn in mijn nek begon weer op te zetten. Er was dus iets met mijn vader, of ik had het als de beesten in de buurt waren. Toen mark iets wilde zeggen hield ik pijnlijk mijn vinger voor mijn mond, dat hij stil moest zijn. Misschien gingen ze dan weg. En inderdaad, ik begon gelijk te krijgen. Het gestomp werd minder, veel minder en de pijn in mijn nek verdween ook weer. Toen ik merkte dat Mark me nog steeds vast had, keek ik hem even aan, sprong toen weg van hem. Hij wilde weer wat vragen, maar ik gebaarde dat hij stil moest blijven. ‘’Houd je klep, gewoon voor een uurtje oke?’’ vroeg ik onhoorbaar voor de wezens, trilde onwillekeurig en liet me op de bank neerzakken. Hij knikte even, hield zich verder stil. Sisca scheen het ook te hebben begrepen, want die gaf geen kik meer.

Een dik uur later ging het licht weer aan en de rolluiken open. Alle wezens waren weg zag ik tot mijn genoegen. Ik vroeg me af of het morgen misschien in de krant zou staan ofzo. Denkend keek ik Mark aan. ,,Dat waren dus dezelfde wezens als in mijn droom. Zij beten me,’’ verzuchtte ik. ,,En ik snap niet waarom ze me zo nodig dood willen hebben.’’ Zwijgend keek Mark me aan en zette de tv aan. Er was een korte nieuws flits. Denkend keek ik er heen. Het ging over de wezens van net. Ze hadden er ook beelden van. ,,Geloof je me nu?’’ Mark knikte kort, niet wetend wat hij er anders over zou moetten zeggen. Ik stond op en riep Sisca. Piepend kwam ze op me aflopen, nog niet bekomen van de schrik. Voorzichtig klikte ik de riem aan de halsband. ,,Nee’’ zei Mark resoluut. ,,Ik breng je! Ik wil niet dat je wat overkomt.’’ Verbaasd keek ik hem aan en knikte alleen maar. Hij trok zijn jas aan, deed de deur open van zijn garage en stapte in. Ik deed hetzelfde maar hield sisca op mijn schoot in de auto. Hard scheurde hij weg toen de garage deur open was. ,,Ik zet je af op school. Daar ben je vast veilig.’’ Ik schudde van nee. ,,Ik wil naar huis. Ik heb school vandaag afgezegd.’’ Ik hoorde hem zuchten, een zucht die ik herkende. Het betekende dat hij mij mijn zin zou geven.

Ik opende de deur van mijn huis, zwaaide even naar Mark en stapte daarna naar binnen. Sisca was weer haar vrolijke zelf en blafte. Etenstijd voor haar. Nerveus liep ik naar de keuken, voerde haar voerbak en plofte neer op het aanrecht. De dingen die gebeurde waren echt raar, veel te raar vond ik. Denkend staarde ik even naar de klok. Over een uur zou Tara terug komen, dat had ze me beloofd toen ze weg ging. Oppeens ging de telefoon. Vlug nam ik op. ,,help’’ murmelde een stem aan de andere kant.