dit is geschreven door een meisje dat kanker had, ze was een vriendin van een vriend van me..
Wanneer het niet meer gaat,
Is er iemand die ik zo erg haat,
Dat alles zo vervaagt,
Dat je je afvraagt.
Is er een leven,
Voor mij gegeven,
Zonder ik het wist?
Ik zit op een kist.
Daarin de herinneringen van mij,
Toen was ik nog blij,
Liet ik geen traan vallen,
Alleen maar voor diegenen die voor mij de vuisten ballen.
Mij beschermen en van me houden,
Daarom kan ik hun vertrouwen!
Laat ik hun niet in de steek,
Maar nu is het zo dat ik breek,
Laat alles gaan,
Voor die ene traan,
Die ene blik,
Voor de laatste snik.
En weg was IK,
Weg van de wereld nooit meer vrienden, liefde of wat dan ook,
Alleen maar het gestook,
Geen muur, geen jij,
Dus zeker geen mij,
Waarom ik jou deed vertrouwen,
Was omdat jij van mij deed houden,
Maar nu dat voorbij is,
Ben jij van mijn geheugen gewist.
Jij komt er nooit meer in,
In geen enkele zin,
Geen enkel woord, of gedachte,
Dat kun JIJ niet meer verwachten.
Vaarwel oude vriend,
Ik heb dit nooit verdient,
Ik ga dood,
Alles rood,
Door kanker dat kleine woordje,
Mijn leven hing aan een zijden koortje
Dat nu is aan het breken is,
alles wat ik wist.. is gewist
Ik zal je missen,
Jou zal ik toch maar niet van mijn geheugen wissen.. vaarwel