Geplaatst Citaat:Hoi ik ben Marie en ben 14 jaar. Ik zit sinds een paar weken op badminton. Ik vind het er vreselijk en is het me nog niet echt gelukt om vrienden te maken, niet dat ik er moeite voor wil doen ofzo. Als mensen me willen kennen komen ze maar zelf naar mij toe!”
"Wakker worden Marie! Je ontbijt is klaar! Schiet op anders kom je te laat op badminton!” Ik schrik wakker en zit gelijk rechtop in mijn bed. Met slaperige ogen loop ik naar mijn kast en haal er met tegenzin mijn badminton spullen uit, ik slenter naar beneden. Daar staat mijn moeder. “Mam mag ik het niet voor een keertje overslaan?” vraag ik. “Je vraagt het nou elke keer en elke keer is het nee dus deze keer ook. Ik betaal niet voor niets de vereniging. Het is de beste van het land.” snauwt mijn moeder. Met tegenzin en een vreselijk ochtenhumeur pak ik mijn boterham en vervolg mijn weg naar mijn wekelijkse ondergang.
Na een kwartiertje fietsen in de regen heb ik een humeur om op te schieten. Het wordt vast nog erger nu ik op de badminton aangekomen ben. Ik kijk in mijn tas en er verschijnt een gemeen lachje op mijn gezicht, ik ben het briefje voor de extra trainingen vergeten en vandaag was de laatste dag dat je het in kon leveren. Met een stiekem glimlachje loop ik naar de kleedkamer. Met een al iets verbeterd humeur begin ik mezelf om te kleden. Ik kijk om me heen en zie dat er niemand anders is. Ik ben redelijk snel klaar met het zoeken van mijn badminton schoenen en het aandoen ervan. Vijf minuten later loop ik de zaal in en er komt meteen een trainer op mij af. “Zo Marie waar kom jij zo laat vandaan?” vraagt hij met een boze toon in zijn stem. “ Sorry hoor daar kan ik toch ook niets aan doen, mijn moeder maakte me heel laat wakker, liep vreselijk te zeiken en het was ook nog eens pokkeweer buiten” zei ik kwaad, de trainer keek me vreselijk kwaad aan maar liet me maar even uitrazen.
Een halfuur later was mijn humeur weer een beetje opgeklaard en mijn training ook nog eens afgelopen (hoe toevallig vind je niet?). Met een wat vrolijker humeur liep ik naar de Jamin even verderop. De reden daarvan was omdat ik toch niemand heb om mee te spelen en ik mag toch niet eerder weg van mijn moeder. Toen ik weer uit de Jamin kwam zag ik, met een megalolly in mijn mond en een snelle blik het stuk van de badminton naar buiten lopen. Dat was dan nog het enige wat de badminton een beetje draagbaar maakte. Jammer genoeg zag hij mij niet staan. Met een rood hoofd loop ik naar mijn fiets. Een beetje onhandig zoek ik naar mijn fietssleutel.
Na drie of vier minuten heb ik hem eindelijk gevonden. Prutsend haal ik mijn fiets van het slot. Met tegenzin stap ik op en fiets naar huis. Ik heb dus echt geen zin om naar huis te gaan. “Op naar het hol van de leeuw” zuchtend fiets ik verder. Opeens moet ik weer denken aan die jongen. Ik let even niet op en bijna fiets ik tegen iemand aan. Ik schrik me dood en val alsnog van mijn fiets. “He gaat het?” vraagt iemand aan mij. “Niet echt” zeg ik terug. Ik kijk omhoog en schrik me dood. Het is … hem! “ Jij zit toch bij ons op badminton” zegt hij. “J..j…j…Ja” stotter ik. Hij kijkt me aan met die lieve puppy-ogen en lacht heel lief. Ik smelt er gewoon van! Met zijn lieve ogen, wie zou daar niet van smelten?!?! Hij strekt zijn arm uit en helpt me met opstaan. Ik was die arm dus nooit meer als je dat maar weet! “Hoe heet je eigelijk?” vraagt hij. “I..ik heet M.m.arie en jij?” probeer ik er al stotterend en met een knal rood tomaat hoofd uit mijn mond te krijgen. “Ik heet Daan” zegt hij zonder blikken of blozen. Ow wat is dat genant! Ik sta daar met mijn mond vol tanden tegenover de jongen die ik eigelijk al meteen opviel vanaf de eerste keer dat ik de badminton zaal binnenliep. Logisch dat zo iemand mij niet zou zien staan, ik bedoel wie kijkt er nou om naar een meisje met lang, vet en zwart haar? Ik ken niet veel mensen die daar mee om zouden willen gaan. En nou bleef Daan gewoon staan alsof ik net zo was als alle anderen. Maar diep in mijn hart wist ik dat ik nooit stoer zou worden. “Nou dan ga ik maar naar huis” zei ik. “Ok dan zie ik je volgende week weer” hoorde ik uit de mond van Daan komen.
Toen ik even later op de fiets zat moest ik denken aan wat Daan had gezegd. Hij zei dat hij me volgende week waar zou zien, dat zou betekenen dat hij nog een keer tegen me zou willen praten! Ik moest lachen bij de gedachte dat zo’n jongen als hij met een wijf als mij zou willen praten. Terwijl ik naar mijn muziek op mijn mp3 speler aan het luisteren was keek ik op mijn horloge. “poedersuiker het is nog lang geen half 1!! Mijn moeder vermoordt me als ik eerder thuis ben!” Ik besluit om nog maar even naar de stad te gaan ik heb toch genoeg geld bij me. Eerst maar naar de Mac. Ik sta in de rij en raad wie er voor me staat... Daan!!! Ik kan nog net een gilletje inslikken. Opeens ben ik aan de beurt en bestel snel een patatje en een hamburger, daarna zoek ik een tafeltje in de drukte. Ik kijk naar buiten terwijl ik aan mijn patatjes ben begonnen. Ik zie in de spiegeling van het raam dat er iemand naast me is komen zitten. “Het zal wel druk zijn en geen tafeltje meer vrij zijn anders zou niemand hier komen zitten” denk ik in mezelf. “Hoi Marie” hoor ik. Ik kijk om en kijk recht in de ogen van Daan! “Uh h..hooi, wat doe je hier, moet je niet op de badminton zijn?”zeg ik. “Neuh had geen zin meer om te spelen” zegt hij. “Waarom ben jij eigelijk niet meer op badminton?” vraagt hij. “Ow ik ga altijd eerder weg, ik vind het nogal saai en er is toch niemand die met mij wil spelen dus waarom zou ik dan blijven?” wow ik zeg gewoon een hele zin tegen hem zonder te stotteren! “Ja, het valt nogal op dat je altijd te laat komt, je training meestal mist en na een uurtje of minder zelfs alweer weg gaat. Heb je geen vriendinnen die badminton ook leuk vinden en die dan ook komen, dan heb je iemand om mee te spelen” komt er medelevend uit zijn mond. “Dat gaat een beetje moeilijk ik heb namelijk geen vriendinnen en ik kan me heel goed voorstellen dat dat zo is, ik bedoel kijk dan ik zie er niet uit!” komt er nogal boos uit. “Ik wil wel een deal met je sluiten...” zegt Daan. “Wat dan??” ik ben toch wel nieuwsgierig. “Als jij zorgt dat je op tijd bent, altijd traint en gewoon om half 1 weg gaat, wil ik wel een paar keer met je spelen tussen de tijden door dat we geen training hebben. Nou wat vind je er van? Goede deal of niet?” zegt hij zelfverzekerd.
Ik moet er even over nadenken. Op tijd komen, altijd trainen en ook nog eens pas om half 1 weg gaan! Dan is gewoon mijn hele zaterdag weg! Maar dan speel ik wel een paar keer met Daan, voor wie ik wel al aardig wat vlinders begin te voelen in mijn buik en omstreken. Ik kies er toch voor om het te doen. “Ok ik doe het, maar wel op 1 voorwaarde” zeg ik. “En die voorwaarde is?” vraagt Daan. “Dat ik niet verplicht ben dat elke week zo te doen want dat hou ik niet vol en je denkt toch zeker niet dat ik 52 zaterdag en laat verpesten door dat badminton” oeps dat badminton kwam er nogal dom uit maarja, hij mag best weten wat ik van die kaksport vind. Hockey is dan zelfs nog een mindere kaksport. Ik bedoel, HALLOO!!! Welke moeder verzint het nou om zijn kind op een sport zoals badminton te doen. Het is hardstikke simpel maar ik moet er wel mijn vrije zaterdag voor op geven! Ja doei!! “Ok afgesproken.” Hoor ik opeens. Ik schrik een beetje want ik zat ook zo in mijn gedachte, nog maar een week en dan moet ik alweer!! Maar aan de andere kant denk ik, dan speel ik met Daan en aangezien hij de beste en lekkerste van de club is zullen veel meiden wel jaloers zijn. En nou is het net zo dat ik het heel erg leuk vind om te zien als er mensen jaloers op me zijn. Dan zie je ze zo nakijken als je met Daan aan het spelen bent. Dan bak ik er natuurlijk niets van en legt hij mij de service uit, zijn hand om mijn middel *zucht*. Ik zie het al helemaal voor me, dat wij later trouwen en heel veel lieve en vooral mooie kindjes krijgen. Plots schrik ik op uit mijn gedachte omdat er iemand op mijn schouder slaat. “Ik ga er weer vandoor Marie, ik moet nog nieuwe badmintonschoenen hebben. Ik zie je volgende week” zegt Daan. “Uhh, ok tot volgende week” stamel ik. Jammer dat hij al zo vroeg weg moet maarja.
Ik besluit om ook nog even de stad in te gaan, ik moet nog een paar nieuwe kleren hebben.
Een paar uur later kom ik thuis. Mijn moeder komt al helemaal naar buiten gehold. ‘Marie waar was je nou, ik was helemaal ongerust’ schreeuwt ze uit. ‘Mam doe chill, ik was op de badminton’ zeg ik tegen haar. ‘Maar het is al 2 uur!!! Wat moet jij nou weer tot 2 uur op de badminton?’ Ik voel dat ik een beetje rood begint te worden en zeg maar dat ik met iemand aan het spelen was en nog geen zin had om naar huis te gaan. ‘Had dan even gebeld’ zegt ze, al wat minder boos. ‘Dat gaat ook zo lekker heah, als ik geen mobiel heb’ ... Als blikken konden doden... ‘Daar hebben we het al over gehad’. ‘Niet waar, jij wil het er gewoon niet over hebben. En dan ga je ook nog zeiken dat ik moet bellen als ik later thuiskom, nou dacht t ff niet heah!!!’ en ik ren het huis in naar boven.
De volgende ochtend word ik al vroeg wakker, het duurt even om te beseffen dat ik vandaag weer naar school moet. Vermoeid kijk ik hoe laat het is en strompel ik mijn bed uit. Langzaam loop ik naar mijn kast en trek ik er wat kleren uit. Ik pak mijn tas in en ga naar beneden om te eten. Beneden zie ik dat mijn moeder een briefje heeft neergelegd. “Ben al naar mijn werk, moet eerder beginnen. Ben vanavond rond 6 uur thuis, er ligt eten in de koelkast als je honger hebt. Kus Mam’. Daar hoef ik dus ook niet op te wachten vanavond, denk ik bij mezelf. Ik zie op de klok dat het al bijna kwart voor 8 is, en eet snel mijn boterham op.
Eenmaal op school aangekomen zie ik dat ik het eerste uur geschiedenis heb. Fijn, dan kan ik nog even doorslapen, die vent geeft zo saai les, kan gewoon niet anders dat je daar van in slaap valt. Dan gaat de bel en loop ik naar het lokaal waar ik moet zijn. Onderweg kom ik een meisje uit mijn klas tegen die naast mij zit, bij de meeste lessen, dus ook bij geschiedenis. We praten een beetje over het weekend, lopen het lokaal in en gaan zitten. Na 5 minuten is de docent er nog niet, en iemand gaat navragen bij de roosterkamer. Hij komt terug en zegt “Die gast zegt dat Bakker ziek is, we moeten naar de aula.” “Lekker dan, had ik nog ff in me bed kunnen blijven liggen, waarom hebben ze dat gisteravond niet gewoon doorgebeld” zeg ik tegen Mirjam. Ze is het helemaal met me eens, en samen lopen we naar de aula.
De rest van de dag was zoals gewoonlijk, we hadden nog 1 tussenuur voor het laatste uur. Dat was wel irritant, maar toen heb ik alvast mijn huiswerk gemaakt, dus thuis hoef ik ook niets meer te doen. Ik loop naar buiten om mijn fiets te pakken.
Als ik naar buiten loop schrik ik, wie zie ik daar staan. Het is Daan. Hij heeft mij al herkend. “Heey Marie, wat doe jij hier?” roept hij vanaf een afstandje. “Uhm.. hooi, ik zit hier op school, wat doe jij hier?” vraag ik verbaasd. “Ik moet naar een andere school, iets met die niveau’s ofzo, dus ik kom ff naar deze school kijken. Leuk dat je hier zit, ik ga hier waarschijnlijk ook heen.” Komt er in een keer uit zijn mond. “Leuk” zeg ik overdonderd door het feit dat Daan hier op school komt. “Misschien kunnen we dan ’s ochtends samen fietsen, je woont volgens mij op de weg die ik ook moet fietsen naar school, zou je dat willen?” vraagt hij. Nou, daar hoef ik niet zo lang over na te denken. “Ja hoor, geen probleem.” Antwoord ik onverschillig, maar diep van binnen maakt mijn hart een vreugde dansje.
Als ik thuis ben loop ik naar de keuken en pak ik wat te drinken. Dan loop ik naar de bank en plof neer. Even denk ik terug aan wat er vandaag is gebeurt. Daan komt bij ons op school, dat is echt super! Zoiets had ik echt niet zien aankomen. Ik loop naar mijn kamer om mijn huiwerk te gaan maken, helaas moet dat ook nog gebeuren. In mijn agenda zie ik dat ik voor morgen alleen maar Duits heb, dus ik hoef alleen maar een paar opdrachten te maken. Als ik dat af heb zet ik de computer aan en start ik msn op. He een schermpje dat iemand me heeft toegevoegd. Het e-mail adres herken ik niet, maar ik voeg het toe.
En er begint meteen iemand tegen mij te praten. Na gevraagd te hebben wie hij is kom ik erachter dat het Daan is. Verbaasd kijk ik naar mijn computer scherm. “Hoe kom je aan mijn msn?” vraag ik hem. “Van iemand uit je klas” krijg ik als antwoord te horen. Aha, hij kent dus mensen uit mijn klas. Nouja, ik vind het niet erg, valt het minder op dan wanneer ik hem om zijn msn zou vragen.
Na nog even te hebben gepraat weet ik ook dat Daan al volgende week op school komt, waarschijnlijk komt hij bij mij in de klas. Dat zou echt super zijn!
Ik loop naar beneden want ik heb eigelijk best wel honger gekregen. Even kijken wat er in de koelkast ligt als avondeten, en ik zie dat mijn moeder een pizza heeft klaargelegd. Ik zet de oven aan en loop naar de woonkamer. De tv staat nog aan en ik besluit maar even tv te gaan kijken. Er is niets boeiends op tv dus ik zit maar een beetje te zappen, dan piept de oven en zet ik de pizza erin. Langzaam loop ik weer terug naar de bank en kijk met een verveeld gezicht naar de tv. Dan maar kijken of er iets leuks is op MTV ofzo. Er komt net een leuk liedje en ik besluit hem te laten staan. Ondertussen is mijn pizza ook al klaar, ik haal hem uit de oven en snij hem in stukjes. De lekkerste stukjes leg ik op een bord en ik loop weer naar de bank en begin te eten.
De volgende ochtend fiets ik alleen naar school, daar kom ik erachter dat Mirjam ziek is. Fijn, denk ik bij mezelf, kan ik lekker de hele dag in me uppie zitten. Met een slecht humeur loop ik naar mijn kluisje. Onderweg begint er een meisje uit mijn klas tegen me te praten. Ze vraagt of ik weet dat er een nieuwe jongen bij ons in de klas komt, en dat het echt een superlekkerding is. “Ja weet ik, ik ken hem” zeg ik rustig. “WAAAATTT, ken je hem!! Wil je hem aan mij voorstellen, waar ken je hem van?” zegt Ingrid verbaasd. “Hij zit bij mij op badminton en ik heb hem ook op msn” zeg ik. Weet je hoe leuk dat zij nu jaloers is op mij, denk ik bij mezelf. Een stiekem lachje verschijnt er op mijn gezicht. “Maar sorry Ingrid, ik moet nog naar mijn kluisje, ik zie je in de les.” En ik loop snel door. Een verbaasde Ingrid achterlatend.
Eenmaal in de klas zit er nog steeds een grijns op mijn gezicht. Tot mijn verbazing hoef ik het eerste uur niet alleen te zitten, Ingrid komt naast mij zitten. Hmm, denk ik bij mezelf, ze wil me vast uithoren over Daan. Nou mooi dat ik niets los laat. “Marie, vertel nou over die jongen. Hoe heet hij, waar woont hij, en waarom komt hij bij ons op school?” vraagt ze opdringerig. “Waarom wil je dat zo graag weten? En is dat de enige reden dat je hier komt zitten, anders mag je weer weg hoor.” Zeg ik, zonder haar aan te kijken. “Ik mag je toch wel wat vragen, en nee dat is niet de enige reden dat ik hier zit, ik wil ook graag zijn msn hebben.” Krijg ik als antwoord. “Zucht.. nou als je het echt wilt weten, hij heet Daan, hij woont vlak bij mij in de buurt en hij komt hier op school omdat er op zijn vorige school iets was met die niveau’s. En als je zijn msn wilt weten kan je dat ook best zelf aan hem vragen, dat klusje ga ik niet voor je opknappen.”
Jullie merken het wel als er nog een stukje verschijnt
Veel plezier met lezen, en laat ook even een berichtje achter als je wilt
Hahaha ik vind hem echt super, eigenlijk stiekem ook best een beetje herkenbaar 
is het dan geen zondag ?? 
