Geplaatst 
wist niet precies waar ik hem neer kon/moest zetten Liefde is gecompliceerd
Ruzies, discussies.. meningsverschillen
Toch heb ik het nooit geprobeerd
Een ander dan jou te willen.
Zo verschillend, zoveel verdriet
Als zomer en winter.. de zon en de maan
Zoveel narigheid wil ik niet
Toch zou ik je niet kunnen laten gaan.
Dingen die ik niet kan begrijpen
Het meeste snap ik niet
Ik blijf me aan jou vastgrijpen
Terwijl jij wou dat ik je wat losser liet
Twijfel, frustratie en pijn
Zijn de ergste straffen
Zoals ik nu ben heb ik nooit willen zijn
Jou onterecht afblaffen.
Toch blijf je vergeven
Maar is dat wat ik verdien
Jij hebt mij zo vaak de kans gegeven
Mezelf te laten zien.
In kettingen gehuld
Ergens in het vergeten
Is een meisje dat brult
Haar naam niet eens te weten
Overdag word haar mondje dicht geritst
Zodat niemand haar zou horen
Er is niemand die haar mist
Het gevecht heeft zij verloren
S’nachts mag zij spreken
Wat voort komt in verdriet
Niemand heeft ooit naar haar omgekeken
Zelfs haar vriendinnen niet
Niemand wist van haar bestaan
Totdat jij een glimp had opgevangen
Jij zei: je heb een masker op gedaan
En gewoon een verhaal opgehangen
Nu begon de angst te komen
Het masker loog snel
Ik heb haar voor altijd afgenomen
Helemaal verdwijnen zou ze wel
Het meisje begon te schreeuwen
Laat me er nou uit
Ik zit hier nu al eeuwen
Ik houd het niet meer uit
Jij begon te reiken
Maar steeds niet ver genoeg
Zou je haar ooit bereiken
Is wat zij zich afvroeg
Maar steeds wanneer zij dichtbij jou was
Verscheen een tree naar het licht
Toen kwamen de grote obstakels pas
En verscheen de angst op haar gezicht
Ze vluchtte als sterren voor de zon
Als vogels voor de regen
Rende ze, bang voor de buitenwereld, zo hard als ze kon
Maar jij hield haar tegen
Bevend probeerde ze het weer
Jij suste haar gedachten en moedigde haar aan
Toch bleef ze naar het donker rennen, keer op keer
Wie weet hoe het daar allemaal aan toe zal gaan
Je bleef doorzetten
Tot zij haar angst zou overwinnen
Zij zou het wel redden
Maar zonder jou kan ze niets beginnen
Jij geeft haar veel moed en zekerheid
Weer loopt ze de trap op
Met de gedachte dat het masker haar zin niet meer krijgt
Werkt ze zich een weg naar de top
Hopend dat zijn veilige armen haar zouden opvangen
Dat hij blijer met haar zou zijn dan met andere meiden
Meer naar haar zou gaan verlangen
Anderen zou vermijden.
Alleen hij kan dat vertellen
Daarom is zij ook nog bang zich te laten zien
Ze begint de treden naar boven te tellen
Het zijn er nog maar tien
Stapje voor stapje beklimt ze de hoge trap
Nog vijf,vier,drie, twee..
Dan verzet ze geen stap
En gaat zitten op de laatste tree
Ze hoort ruzies en discussies
Wat ze hoort staat haar niet aan
Wat ze gaat doen weet ze niet precies
Zou ze terug gaan?
Dan doorbreken lieve woorden het gevecht
Het is niet het masker dat spreekt
Dat is Kim echt
En het masker langzaam afbreekt
Ze verteld hoeveel ze om hem geeft
Hem nooit kwijt zou willen raken
Bij elke ruzie hevig beeft
Bang dat zijn armen niet meer over haar waken
Zijn lach haar nooit meer zou verblijden
Zijn mooie ogen haar nooit meer willen aankijken
Hij van haar zou willen scheiden
Om nooit meer naar haar te reiken
Zijn stem word zachter en warm
Ze omhelzen elkaar gauw
Daar is weer die veilige arm
En zeg ik met mijn heel mijn hart: Vin, ik houd van jou
Hoop dat je hem mooi vond
En was ook wel benieuwd wat de andere bokkers ervan vinden
