De woorden die ik zeg,
waar ik altijd spijt van heb.
De zweepslagen die je krijgt,
als ik mijn stem weer verhef.
De tranen die we moeten drogen,
wanneer ik het weer fout doe.
Waarom gaat het nou nooit,
zoals bij anderen.
Naast elkaar zittent praten,
met een glimlach.
De waarheid vertellen,
is zo zeldzaam.
Wanneer zie je nou toch,
de pijn die ik heb,
Als je naast een ander zit,
de steken die komen.
De enige waarheid dan,
is de glimlach op je gezicht.
Misschien ga ik je missen,
je ogen.
Tranen zullen blijven stromen,
je lach.
Verdriet blijft in mijn hart,
de passie.
sorry….