Bokt.nl

Citaat:

Het is vrijdagochtend, de laatste schooldag voor de vakantie, de wekker loopt al om 7 uur af. Sanne probeerd haar ogen open te doen en geeft een mep richting de wekker,
"he mis" . Met een zachte plof valt haar wekker op de grond, het vervelende ding blijft af gaan. Sanne klimt uit bed en zoekt in het donker naar haar wekker en drukt op het
knopje om hem uit te zetten, "zo klaar met dat gepiep, naar ding dat je bent". Met haar ogen nog maar half open strompeld Sanne naar de douche, ze trekt aan het koortje
en het licht gaat aan. Haar ogen moeten even aan het felle licht wennen, met gefonsde wenkbrouwen kijkt ze in de spiegel. "Pffff.. wat zie ik er smorgens toch altijd fraai uit",
ze moet er een beetje om lachen, haar lange blonde haar staat alle kanten op en haar ogen zijn nog steeds niet helemaal open. Het is weer tijd om naar school te gaan,
Sanne frist zich op, poetst haar tanden en kleed zich met tegenzin aan. Het liefst zou ze haar paardrijbroek aantrekken, die zit zo fijn en ruikt lekker naar paard, maar
meester Bas heeft gezecht dat hij geen rijbroeken in de klas wil zien. "flouw hoor" denkt Sanne bijzichzelf, het zou een stuk makkelijker zijn, op vrijdag na schooltijd heeft ze
altijd paardrijles en nu moet ze eerst weer terug naar huis om zich om te kleden. Beneden word er naar haar geroepen "Sanne ben je al klaar? Je eten staat op je te
wachten je moet zo naar school!". "Jaja ik kom er aan" gilt Sanne naar beneden toe. Haar moeder zit al aan tafel op haar te wachten, snel eet Sanne haar boterham op
en pakt haar spullen, "tijd om weer naar die oersaaie school te gaan" zucht ze. Sanne geeft haar moeder een kus en gaat naar buiten.
Janneke de beste vriendin van Sanne woont een paar huizen verderop, Janneke wacht altijd tot ze Sanne ziet en dan lopen ze samen naar school. "Goede morgen" roept
Janneke van een afstandje, "pff wat ben jij vrolijk zeg" zecht Sanne die nog steeds niet helemaal wakker is geworden. "Ja ik heb zin om straks naar de manege te gaan"
zecht Janneke, "ja ik ook" zucht Sanne "maar dat duurt nog wel even, we moeten eerst nog een paar uur naar school toe". "Heb je het nieuws al gehoord?" zecht Janneke
vrolijk, "wat voor nieuws?" vraagt Sanne. "Er is een nieuw paard op de manege gekomen, een bruine hengst, hij scheint heel wild te zijn. Zelfs Tom zou hem niet aan kunnen"
Tom is de stalknecht op de manege, best een leuke jongen, heel stiekem is Sanne een beetje gek op hem, maar dat durft ze hem niet te vertellen, hij is veel ouder dan haar
en zou zich rot lachen als ze het zou zeggen. "Wow een hengst! Nou ik ben benieuwd, is ie mooi?" Sanne vraagt Janneke alles wat ze kan bedenken over de hengst,
maar Janneke weet er ook niet veel meer van. "Nou we zullen hem wel zien vanmiddag, ik ben zo benieuwd!".

De schooldag gaat langzaam voorbij, de lessen duren lang, Sanne kan alleen nog maar aan de wilde hengst denken, in haar gedachten ziet ze zich al rijden op het
machtige dier. In volle galop ziet ze zichzelf over het strand razen, op een prachtig bruin paard met lange wapperende zwarte manen. Niemand die hun kan stoppen
niemand die hun in de weg kan staan, het paard gaat zo hart dat niemand hun te pakken kan krijgen. "SANNE" hoort ze ineens, Sanne kijkt op en ziet meester Bas voor haar
neus staan. "Sanne zou je niet eens een beetje op willen letten, je zit weer met je hoofd bij die knollen zeker" zecht meester Bas. Sanne kijkt meester Bas boos aan
en zecht "het zijn geen knollen het zijn paarden!". Sanne vind het altijd zo erg als er minachtend over haar lievelings dier gepraat word. Meester Bas kijkt even streng
terug en gaat weer verder met zijn les.

Twaalf uur, tijd om naar huis te gaan voor een boterham. Eenmaal thuis gekomen is er niemand, de ouders van Sanne zijn gescheiden. Sanne is bij haar moeder
gebleven maar haar moeder moet nu wel werken, dus is ze maar weinig thuis. Sanne's vader woont ver weg, daar kan ze niet heen om daar zomaar een boterham
te gaan eten. Sanne is het wel gewent, leuk is het niet maar ach het went. Ze pakt 2 boterhammen uit de vriezer en stopt deze even in de magnetron, waarna ze
ze besmeert met pindakaas en hagelslag, hmmm dat is toch zo lekker! Haar pauze duurt maar een half uurtje, dus echt veel tijd heeft Sanne niet.
"Pfff nog een paar uur naar school en dan kan ik eindelijk gaan paardrijden" denkt ze bijzichzelf. Met tegenzin strompeld ze weer naar school en zit daar haar uurtjes
uit. Eindelijk het is kwart over drie, de school is uit! Sanne rent naar huis om haar paardrijbroek aan te trekken en springt daarna op haar fiets. Het is maar vijf minutjes
fietsen naar de manege, maar vandaag maakt Sanne er een wedstrijdje van, ze wil zo snel mogelijk die mooie hengst bekijken!

Sanne zet haar fiets in het fietsenhok en loopt zoekend de manege op, 'waar zouden ze die hengst neer hebben gezet, eens even denken'. Bij de merries in de standstallen
kan hij niet staan, dus die slaat ze over, ze loopt door naar het luxere gedeelte van de manege waar de pensionpaarden staan. Ookal is de hengst een manege paard
hij is natuurlijk zo wild dat ie niet zomaar in een stand kan staan. Sanne bekijkt elke box, maar nergens kan ze een bruine wilde hengst vinden. "Zoek je iets" hoort
Sanne achter zich, ze draaid zich om en daar staat Tom. Sanne bloost een beetje, 'wat is ie toch knap' denkt ze, "Uhhmm ja ik zoek die nieuwe wilde hengst, waar
Janneke me over vertelde". "Wilde hengst?" Tom krabbelt zich achter zijn oren, "ik zou het niet weten er is wel een nieuwe pony gekomen maar dat is geen wilde hengst"
zecht Tom een beetje verward. "Een bruine met zwarte manen" zecht Sanne hopend Tom een beetje op weg te helpen. "Ja dat heeft ie wel" zecht Tom, "de hengst?"
vraag Sanne een beetje ongeduldig. "nee die ouwe knol die gisteren gebracht is". Sanne is een beetje in de war, hengsten, oude knollen, waar heeft iedereen het over?
"Loop maar even mee "zecht Tom, dan zal ik hem aan je laten zien. Sanne loopt met Tom mee naar het oude schuurtje op de manege. Ze gaan naar binnen "Nou daar staat
hij dan, die wilde hengst van je" zecht Tom met een glimlach. Voor haar staat een oude pony, bruin met zwarte manen, net zoals Janneke de hengst omschreven had.
Alleen was deze pony tonnetje rond, ongeveer 1 meter 30 hoog schatte ze. Wel heeft hij erg lieve pluizige oortjes en heeft hij schitterende grote bruine ogen die haar
van een afstandje aanstaaren. De pony heeft al wat grijze haren op z'n hoofd, en heeft een wintervacht zo dik als een warme bontjas. Hij is wel erg leuk moest Sanne
toegeven, het was dan wel geen wilde hengst maar toch had hij iets wat haar aantrok. De pony schuifeld naar voren en stopt zijn zachte neus in Sanne's handen.
Heel zachtjes snuffeld hij aan Sanne, hij kijkt haar aan en duuwd zijn snoet in haar gezicht. "Hij mag je wel geloof ik" zecht Tom die nog steeds bij haar in het schuurtje stond.
"Uhmm ja ik geloof het ook" zecht Sanne. Ze aait de oude pony over zijn hoofd, "hoe heet hij?" vraagt ze aan Tom. "We hebben hem zelf een naam moeten geven,
hij komt van de paardenmarkt niemand weet meer over hem dan wat jij nu weet, we hebben hem Skipper genoemd". "Skipper.. wat een aparte naam voor een pony" zecht
Sanne die nog steeds even aan de naam moest wennen. "Ja we hebben hem vernoemd naar een Skippybal, omdat ie er zoveel van weg heeft" zecht Tom die zowat
omvalt van het lachen. "Hihihi" Sanne kan er ook wel een beetje om lachen, de pony heeft er inderdaad wel wat van weg, zijn buik is net zo rond als een Skippybal.

"Nougoed, moet jij niet gaan lessen" zecht Tom. Oja haar paardrijles ze zou het bijna vergeten! Sanne zecht de pony gedag en rent snel naar de binnenbak waar haar
lespony "Bonnie" al op haar staat te wachten. Bonnie is een snelle pony, hij is een halve arabier, dat vind Sanne wel wat. Sanne is niet gouw bang en houd er
wel van als de pony waar ze opzit een beetje door wil lopen. De les vloog voorbij, tijd gaat snel als je plezier hebt. Sanne had best nog een uurtje door willen gaan!
Na het lessen besloot Sanne nog even opbezoek te gaan bij Skipper, onderweg kwam ze Janneke tegen. "Zeg Janneke heb jij die wilde hengst al gezien?" vraagt ze
haar een beetje spottend. "Uhmm nee" zecht Janneke "ik kan hem nergens vinden". "Nou loop maar even mee dan" zecht Sanne met een glimlach op haar gezicht.
Sanne neemt Janneke mee naar het oude schuurtje, ze opend de deur en word begroet met een zacht hinnikje. "Is dat hem?" zecht Janneke verbaast. "Ja dit is hem,
volgens Tom is er helemaal geen hengst gekomen maar een oud ponytje, van wie had jij eigenlijk gehoord over die hengst?. " Janneke die nog steeds verbaast was
verteld dat ze het via Kelly gehoord had. Kelly is de grootste roddelkont om de manege, ieder nieuwtje wist zij te vertellen, alleen deze keer zat Kelly er dus flink naast!
"Ik vind hem best grappig" zecht Janneke, "ja dat is ie ook" andwoord Sanne "ik denk dat ik maar ga vragen of ik hem mag verzorgen" melde Sanne. Elke manege pony heeft
een vaste verzorgster, de pony die Sanne verzorgd had was pas geleden verkocht, dus nu had ze geen verzorgpony meer. "Dat zou ik leuk voor je vinden" zecht Janneke,
kom laten we Peter gaan zoeken dan kunnen we het vragen! Peter is de manege eigenaar, hij doet er niet veel, loopt af en toe wat rond en zit wat in de kantine, verder
word al het werk gedaan door Tom. Sanne en Janneke weten Peter dus snel te vinden, in een holletje rennen de meiden naar de kantine, en ja hoor dat zit Peter.
Sanne zet haar aller liefste lachje op en vraagt Peter of zij voor Skipper mag gaan zorgen. Peter vind het allemaal prima, als ze maar voorzichtig doet met zijn nieuwe
aanwinst. "Dat zal ik zeker doen, heel erg bedankt" zecht Sanne opgewekt!

''Jammer het is al vijf uur, ik moet naar huis'' zecht Janneke, "oke ga maar snel dan, ik zie je morgen wel weer op de manege!" zecht Sanne die al onderweg was naar het oude
schuurtje. "Hallo Skipper" begroet ze de pony. Skipper kwam op zijn gemakje naar haar toegelopen en snuffeld weer wat aan haar gezicht. "Ach wat ben je toch een liefje"
zecht Sanne terweil ze de pony eens goed bekeek. Hij is nog best mooi, een beetje dik, een beetje veel haar, maar verder was hij niet lelijk, al zouden de andere meiden
op de manege dat vast wel vinden. Veel van Sanne's leeftijdgenootjes die ook op de manege rijden hebben al een eigen paard of rijden op de beste manege paarden.
Ze willen altijd maar de beste zijn, ze rijden veel wedstrijden en lopen in dure paardrijkleding. Sanne niet, Sanne had maar 1 paardrijbroek, gewoon een simpele zwarte,
rubberen paardrijlaarzen en een oude jas, voor dure kleding, eigen paarden en wedstrijden had haar moeder geen geld. Sanne vind het wel jammer, maar ach ze mag
een keer per week rijden en daar is ze al erg dankbaar voor! Een leven zonder paarden kan ze zich niet voorstellen.
Ondertussen staat Skipper een beetje aan Sanne's jas te sabbelen, hij ruikt vast dat er snoepjes in haar zak zitten. "Dat ruikt zeker wel lekker he jongen" zecht ze zachtjes
tegen het oude dier. Skipper kijkt haar aan alsof hij zeggen wil "dat doet het zeker, geef me er maar snel eentje". Sanne pakt wat snoepjes uit haar jaszak en geeft ze
aan Skipper, heel voorzichtig pakt hij ze van haar hand. "Jeetje wat ben jij toch een lief dier" mompeld Sanne, "waarom stond je op de paardenmarkt, waarom wilden
mensen jou niet meer hebben, kon je het me maar zeggen he jongen, dat zou makkelijk zijn".
Sanne kijkt op haar horloge, het is al zes uur, ze zat al een uur zo maar te zitten bij Skipper in de stal, genietend van zijn gezeldschap, de paardenlucht en de rust.
Haast hoefde ze niet te maken, haar moeder moest werken tot een uur of elf savonds, ze werkt als serveerster in een druk restourant dus voor elf uur is ze nooit
thuis, maar Sanne kreeg wel al wat honger, dus nam ze het besluit toch maar naar huis te gaan om wat te eten. "Dag lieve Skipper, ik kom je morgen weer opzoeken", ze
knuffeld nog even met de oude pony en gaat rustig op huis aan.

Citaat:

Ookal is de hengst een manege paard hij is natuurlijk zo wild dat ie niet zomaar in een stand kan staan. Sanne bekijkt elke box, maar nergens kan ze een bruine wilde hengst vinden. "Zoek je iets" hoort Sanne achter zich, ze draaid zich om en daar staat Tom. Sanne bloost een beetje, 'wat is ie toch knap' denkt ze, "Uhhmm ja ik zoek die nieuwe wilde hengst, waar Janneke me over vertelde". "Wilde hengst?" Tom krabbelt zich achter zijn oren, "ik zou het niet weten er is wel een nieuwe pony gekomen maar dat is geen wilde hengst" zecht Tom een beetje verward. "Een bruine met zwarte manen" zecht Sanne hopend Tom een beetje op weg te helpen. "Ja dat heeft ie wel" zecht Tom, "de hengst?" vraag Sanne een beetje ongeduldig. "nee die ouwe knol die gisteren gebracht is". Sanne is een beetje in de war, hengsten, oude knollen, waar heeft iedereen het over?
"Loop maar even mee "zecht Tom, dan zal ik hem aan je laten zien. Sanne loopt met Tom mee naar het oude schuurtje op de manege. Ze gaan naar binnen "Nou daar staathij dan, die wilde hengst van je" zecht Tom met een glimlach. Voor haar staat een oude pony, bruin met zwarte manen, net zoals Janneke de hengst omschreven had.

Citaat:

Hoofdstuk 2
Naar de manege

De volgende morgen hoeft de wekker niet eens af te gaan, Sanne springt uit bed, trekt haar paardrijkleding aan en vliegt de trap af. "Zozo wat een haast zo s’morgens vroeg" zegt haar moeder, die al beneden bezig was met het smeren van wat boterhammen. "Ik heb weinig tijd mam, ik heb een nieuw verzorgpaard!" gild Sanne die van de ene kant van de kamer naar de andere vliegt om al haar spullen bij elkaar te zoeken. "O wat leuk, vertel eens" zegt haar moeder nieuwsgierig, "geen tijd mam ik moet gaan" Sanne geeft haar moeder een zoen, pakt snel een boterham en vliegt weg op haar fiets richting de manege. Sanne gooit haar fiets in het fietsenhok en rent zo snel als ze kan naar het schuurtje, toen ze de deuren open deed stond hij daar, met gespitste oortjes en glimmende grote bruine ogen kijkt haar haar nieuwsgierig aan. "Hoi Skipper, ik ben er weer!" Skipper wandelt naar Sanne toe en snuffelt weer even, hij herkend haar, met zijn zachte neus geeft hij haar een duwtje. "Je hebt zeker honger he" zegt Sanne tegen het dier. "Hier ik heb een appel voor je meegenomen, die heb ik van de fruitschaal gepikt maargoed dat je het niet tegen mijn moeder zeggen kan, want die vind dat appels voor mij beter zijn dan voor paarden" Sanne moet lachen om het idee dat Skipper haar moeder zou vertellen over de appels, maar gelukkig kan hij dat niet. Sanne heeft een tas bij zich, daarin bewaard ze wat oude borstels die ze her en der gekregen heeft en een halster. Het halster heeft ze zelf gemaakt van oude strotouwtjes, het is geen mooi halster, maar ach het werkt net zo goed. Ze haalt het halster uit haar tasje en doet het Skipper om. Skipper laat het allemaal rustig toe, "ga je mee Skipje, dan zal ik je eens lekker borstelen op de poetsplaats". Skipper wandelt op zijn gemak achter Sanne aan, veel haast heeft hij niet, maar ja hij is ook al oud natuurlijk!
Eenmaal aangekomen op de poetsplaats, komt Sanne wat andere meiden tegen, die allemaal in nette dressuurpakjes rondlopen, alsof ze zo uit een modeblaadje gelopen zijn. "Jeetje Sanne wat heb jij nou weer bij je", word er naar haar geroepen. "Het lijkt wel een cavia! Klein en harig, wat een lelijk ding!", "ja en lopen kan ie ook al niet normaal met die korte pootjes" roept een ander. Sanne negeert de meiden en zet Skipper vast. "Zo jongen blijf hier maar even staan, dan zal ik je eens een opknapbeurt geven". De zomer zit er al aan te komen dus de dikke wintervacht van Skipper laat goed los, Sanne borstelt en kamt net zolang tot er geen haar en vuil meer af komt, de grond is ondertussen bedekt met een dikke laag bruin haar. Sanne pakt er een plukje van en stopt het in haar jaszak, "zo dat bewaar ik zo heb ik je altijd een beetje bij me" fluistert ze Skipper toe. Skipper vind het allemaal prima. Hij staat netjes stil en geniet van alle aandacht die hij krijgt.Tom komt de poetsplaats opgelopen en begroet het clubje meiden die nog staan te roddelen over die cavia met zijn korte pootjes. "Ach doe niet zo lelijk over het dier" zegt Tom, "hij is misschien niet moeders mooiste maar hij is best lief". Daar hadden de meiden niet van terug, alle meiden op de manege hebben een zwak voor Tom dus hem tegen spreken zullen ze niet snel doen. Tom komt naar Sanne toegelopen, "zozo je maakt er werk van zie ik" zegt Tom met een mooie glimlach op zijn gezicht. Sanne bloost er weer een beetje van en verteld Tom dat ze erg blij is dat ze Skipper mag verzorgen, ook al is het niet de wilde hengst die ze veracht had. "Als je klaar bent met borstelen mag je wel even een rondje met hem gaan wandelen"zegt Tom, "dat is goed voor hem dan heeft hij een beetje beweging". Sanne kan haar geluk niet op, normaal kun je met een manege paard als verzorgpaard niet meer doen dan borstelen, omdat ze altijd voor de lessen gebruikt worden en ze dan natuurlijk in de buurt moeten zijn. Maar Skipper hoeft dus nog niet aan het werk, dat is fijn, dan kan hij eerst eens even wennen. Sanne veegt het haar aan en gooit het in de vuilnisbak, "zo Skipper je hebt het gehoord we gaan lekker een eindje wandelen".
Sanne zegt de meiden gedag en loopt zo trots als een pauw met Skipper de poetsplaats af, "laat hun maar doen hoor Skipper" zegt ze tegen de pony, "voor hun is een paard een gebruiksvoorwerp, maar jij bent voor mij een vriend, de beste die ik heb!" . Skipper komt gezellig naast Sanne lopen, hij geeft haar af en toe een zetje met zijn neus, alsof hij zeggen wil "dit is leuk, kom op loop een beetje door ik wil nog verder". Skipper geniet van alles wat hij ziet, maar Sanne geniet nog het meest. "Kom Skipper ik wil je aan iemand voorstellen" zegt Sanne, Sanne wandelt met Skipper door het dorp, en stopt voor het restaurant waar haar moeder werkt. Nieuwsgierige klanten in het restaurant wijzen naar het paard wat daar op het terras staat. Sanne's moeder ziet haar dochter staan en komt naar buiten. "Hoi mam ik wil je aan iemand voor stellen, dit is nou mijn nieuwe verzorgpaard "Skipper", is hij niet geweldig!"
"Hij is zeker mooi Sanne, en wat is ie lekker zacht!" Sanne's moeder aait het dier even over zijn hals. "Ik moet weer aan het werk, ga jij maar weer snel verder wandelen" zegt haar moeder tegen haar. "Dat ga ik zeker doen, dag mam!" "Dag Sanne veel plezier nog vandaag!".
Sanne vind het altijd erg vervelend dat ze haar moeder zo weinig kan zien, maar gelukkig werkt ze dichtbij dus kan ze altijd even langs komen om haar moeder gedag te zeggen. Sanne wandelt weer verder, hmm de ijscokraam is open, Sanne grabbelt wat ik haar zak en ja hoor er zit nog 2 euro in. "Heb je trek in een ijsje Skipper?" zegt ze lachend tegen hem. Ze wandelt naar de ijscokraam waar de man achter de balie haar vreemd aankijkt, het is niet elke dag dat hij een paard voor zijn kraam heeft staan. "Twee softijsjes a.u.b." zegt Sanne netjes, de man kijkt wat bedenkelijk en zoekt een 2de persoon voor het ijsje, maar die ziet hij nergens. Zonder verder te vragen maakt hij twee ijsjes klaar. Sanne betaalt en bedankt de man. Ze lopen even verder naar een grasveldje en daar gaat Sanne zitten, "even lekker van het lente
zonnetje genieten met een ijsje". Ze houd Skipper het ijsje voor, Skipper denkt geen 2de keer na en neemt een hap van het ijsje, "dat is lekker he jongen!" zegt Sanne met een grote glimlach op haar gezicht. "Maar dit mag je niet te vaak hebben hoor anders word je ziek". Skipper heeft het ijsje in 3 happen op en begint daarna aan het malse jonge gras. Sanne geniet, zo voelt het dus om een eigen paard te hebben. Samen genieten van het zonnetje, samen ijsjes eten, samen samen alles samen..Sanne droomt weg bij die gedachte. Skipper geeft haar een duwtje met zijn zachte neus, Sanne kijkt op haar horloge, "oei we zijn al ruim een uur weg, laten we maar snel terug naar de manege gaan!". Op de manege komt ze Tom tegen, "zo je hebt er nog al een flinke wandeling van gemaakt Sanne" zegt hij. "O ja sorry! Ik was helemaal de tijd vergeten" zegt Sanne een beetje schuldig. "Geeft niets joh, zo te zien hebben jullie het allebei naar je zin gehad" zegt Tom met zijn mooie glimlach."Dat hebben we zeker!" glimlacht Sanne terug.

Sanne brengt Skipper met een beetje tegenzin terug naar zijn stal, ze had best nog wel een poosje met hem bezig kunnen zijn. In de stal doet ze het halster af en knuffelt ze nog even met hem. Sanne is benieuwd wat Peter allemaal van plan is met Skipper, de ene keer koopt hij een paard voor de manege en de andere keer word het dier meteen weer doorverkocht. Sanne hoopt zo dat Skipper een pony van de manege word, ze moet er niet aan denken hem te moeten missen! Ze kennen elkaar nog maar net, maar ze zijn al de dikste vrienden. Sanne zucht, "was je maar van mij Skipper, dan konden we altijd samen blijven". Skipper merkt
dat Sanne wat verdrietig is en duwt zijn neus zachtjes tegen haar aan. "Je begrijpt me he Skipper" zegt Sanne zachtjes, je bent echt een heel bijzonder paard! De staldeur gaat open, daar komt Janneke. "Hej Sanne, ik dacht al dat ik je hier zou vinden. Ga je met me mee, mijn moeder gaat patatjes bakken en vroeg of jij ook mee wilde eten". "Is het dan al zo laat?" vraagt Sanne een beetje verbaast, "ik ga mee lekker dan hoef ik zelf niets klaar te maken!". Janneke en haar moeder zorgen altijd een beetje voor Sanne, Sanne is zoveel alleen en moet zo vaak voor zichzelf zorgen dat ze een beetje medelijden met haar hebben. Een meisje
van 13 jaar oud is eigenlijk nog veel te jong om zelf voor haar eten te zorgen, maar Sanne is niet anders gewent, ze doet dit al jaren zo. Sanne neemt afscheid van Skipper en gaat met Janneke mee naar huis. "Hallo meiden, kom maar snel binnen dan kunnen we lekker gaan eten", hoort Sanne terwijl ze in de gang haar laarzen aan het uittrekken is. ''Dat klinkt fijn, een moeder die thuis op je wacht en lekker eten voor je maakt'' denkt Sanne een beetje verdrietig omdat ze dit zelf niet heeft. De meiden pakken een stoel en gaan aan tafel zitten, daar komt Janneke's moeder met een grote bak patat en snacks. Sanne neemt wat patat en een kaassoufflé, ze eet geen vlees, ''vlees hoort aan een dier te zitten en niet op mijn bord te liggen'' zegt ze altijd.
"Zo Sanne ik heb gehoord dat je en nieuwe verzorgpony hebt" zegt de moeder van Janneke, "ja dat klopt, hij heet Skipper en is zo verschrikkelijk lief!" reageert Sanne meteen, ze kan wel uren praten over haar nieuwe vriend. "Ik hoop dat deze een poosje blijft en niet ook verkocht word net als je vorige verzorgpony Pascha" zegt Janneke. "Nee dat hoop ik ook niet" zegt Sanne.
De avond gaat snel voorbij, ze zitten wel een uur aan tafel en daarna spelen de meiden nog wat op de kamer van Janneke. "Het word tijd dat ik naar huis ga" zegt Sanne, ''misschien is mijn moeder wel een keer vroeg thuis vandaag!''. "Oké dat is goed ik zie je morgen wel weer, zullen we samen naar de manege fietsen?" vraagt Janneke. "Ja dat is goed, ik haal je wel op, tot morgen! Doei" Sanne loopt naar buiten en stapt op haar fiets, ze heeft geen haast, want ze weet dat haar moeder er nog niet is, het komt maar heel zelden voor dat haar moeder voor 9 uur thuis is. Sanne zet haar fiets in de schuur en ziet dat ze gelijk heeft, er brand nog geen licht en alles is stil. Sanne slentert naar de deur en stapt naar binnen. "Niemand thuis" zegt ze zachtjes tegen zichzelf. " Laat ik maar gaan slapen, dan is het eerder morgen."