Geplaatst ook wel: muizepluis en mafkikker
Kennen jullie Jantje Kwak en Pietje Piepmuis niet? Echt niet? Wat jammer zeg, het zijn zulke leuke kereltjes! Nu ja, misschien kom je ze nog wel eens tegen als je in het bos gaat wandelen. Daar wonen ze, zie je, dicht bij elkaar. Pietje Piepmuis in zijn holletje en Jantje kwak op een groot blad aan de rand van de sloot.
Ze zijn gezworen kameraden, de kikker en de veldmuis, nu ja, ze hebben wel eens ruzie, aar dat duurt niet lang en dan piept Pietje Piepmuis weer zijn hoogste lied en Jantje Kwak kwaakt er de tweede stem bij, heel mooi.
Pietje Piepmuis heeft nog een grote broer, Gertje Piepmuis, maar die is drie weken geleden verhuisd naar een ander bos, dat wel een muizendagreis ver is.
Konijn Goudpels, die daar woont, had een goede notensorteerder nodig.
Gertje Piepmuis was een heel goed vakman en verdiende bij Konijn Goudpels een heleboel lekkere graankorrels, want dat is het geld voor muizen, zoals kikkerbloempjes het geld voor kikkers is.
Pietje Piepmuis zou zo heel erg graag zijn broer eens bezoeken, want die is overmorgen jarig en hij had er met Jantje Kwak al meer malen over gesproken hoe ze daar nu moesten komen in dat verre bos.
Hij wilde zo heel graag Gertje verrassen! ineens kreeg hij een idee!
In het bos woonde ook een goede Tovenaar. Hij was zo goed en lief dat de dieren altijd zeiden: "goede, goede" daar bedoelden ze mee dat hij tweemaal zo lief was als iedere andere goede tovenaar, die maar "gewoon goed" was in hun ogen.
De Goede Tovenaar had het erg druk, hij was bezig zijn huisje schoon te maken, want over een paar dagen kreeg hij tien andere tovenaars op bezoek, natuurlijk allemaal goede en hij moest ze er nog een paar mooie toverkunsten bijleren, want de Goede Tovenaar was ook de knapste van zijn soortgenoten, dat begrijp je. Hij keek dus een beetje verstoord toen er op de deur werd geklopt.
Zijn gezicht veranderde toen hij Pietje zag, want hij vond Pietje en Jantje de alleraardigste bosbewonertjes.
"he, Pietje Piepmuis, wat kom je hier doen?" Meteen toverde de Goede Tovenaar allerlei muizenlekkernijen op zijn tafel: een stukje spek, een kaaskorstje en een piepklein schoteltje room, want dat is het lekkerste wat je een muis kunt voorzetten.
"Goede Goede Tovenaar, ik wil u wat vragen, maar ik ben bang dat u het vreemd zal vinden. Zult u niet boos worden?" "Als ik boos werd was ik geen Goede Tovenaar meer, spreek op, kleine muis." lachte de tovenaar. "ziet u... ik uh... ik zou zo graag naar gertje gaan, mijn broertje die nu bij Konijn Goudpels werkt, in het andere bos. Gertje is morgen jarig en hij zou het fijn vinden als ik morgen kwam. En Jantje Kwak wil ook graag mee, maar we weten niet hoe we er moeten komen." "uhm, ja" bromde de Goede Tovenaar, "dat is niet zo gemakkelijk. Ik heb me laten vertellen dat Klaasje Marmot een bus dienst wil beginnenen als ik goed gehoord heb zijn Maarten Specht en Jaapje Bever al bezig een wagen voor hem te bouwen. Maar morgen is de bus nog niet klaar, nee, nee, zo vlug gaat dat niet, hmhm... wat kunnen we daar nu aan doen?"
De Goede Tovenaar streek zich door zijn lange baard en zijn vriendelijke ogen dwaalden door het vertrek.
"jaja... en nu zit ik juist midden in de schoonmaak ook. Al mijn toverspulletjes liggen door elkaar, ik kan gewoon niets meer vinden... maar wacht, ik geloof dat ik je toch kan helpen." "Heus, Goede Tovenaar?" Vroeg pietje en zijn hartje begon van blijschap sneller te kloppen. "Jaja, wacht maar even, waar heb ik het nu. Mijn vliegende tapijt, ik moet het nog uitkloppen, wacht, daar ligt het. Drink je schoteltje room maar leeg, Pietje, dan zal ik het tapijt even voor je uitkloppen, dan mag je het meenemen. Daarmee kun je komen waar je wilt en er komt geen moeilijke toverspreuk aan te pas. Je zegt eenvoudig: ik wil naar gertje, of breng me naar gertje, dat is ook goed hoor. Nu, en dan kom je er. Doodeenvoudig he? Goede reis Pietje; als jullie een beetje dicht bij elkaar gaan zitten kan Jantje Kwak best mee hoor. Goede reis en de groeten aan j broer Gertje!"
Dolblij huppelde Pietje door het bos, Jantje wipte hem al tegemoet.
"Nou, hoe is het afgelopen?" "We hebben een vliegend tapijt, een vliegend tapijt, hoera, hoera... we kunnen komen waar we willen, morgen heel vroeg gaan we op reis, Jantje" "Erg fijn" Zei jantje blij, "maar we moeten niet te hoog gaan en niet in de buurt van ooievaarsnesten, anders ga ik niet mee."
'Toen gingen ze samen overleggen wat ze mee zouden nemen.
Ze kwekten en kwaakten en piepten naar hartelust smamen, want ze dachten dat hier op dit stille plekje niemand hen zou kunnen horen. Maar... wie stond er achter de dikke eikeboom? De Boze Tovenaar! Hij was vreselijk gierig en gunde een ander niets, zelfs geen pretje. Natuurlijk had hij aan alle goede tovenaars een hekel en aan de Goede Tovenaar het meeste. Die had hem indertijd van de toverschool afgestuurd en dat zat hem nog altijd dwars.
"Ha ha ha..." kraste de Boze tovenaar -en zijn lachen leek precies op het geluid van een schorre kraai- "Ha ha ha... wacht maar, Jantje Kwak en pietje Piepmuis, ik ben in een heel slechte bui, ik heb zin om jullie eens fijn te plagen... Ha ha ha..."
De volgende morgen, de dag van de grote reis, waren Pietje en Jantje al heel vroeg op. De vogels sliepen nog, het was doodstil in het grote bos. Pietje had het tapijtje de vorige avond goed verstopt, stel je voor dat de boze tovenaar het vond...
"he, wat gaan jullie doen?" klonk ineens een stem vanuit de grote eikeboom. "Wat schrik ik daar," piepte Pietje en liet een zak met beukenootjes vallen. "wie ben jij?'' Een kleine zwarte snoet verscheen tussen de bladeren. "Ik ben het maar, aapje Adriaan." "We kunnen jou beter aagje Adriaan noemen," bromde Jantje, "jij bent een erg nieuwschierig aagje hoor. Maar als je het wilt weten, we gaan naar Gertje Piepmuis, die is jarig vandaag en van de Goede Tovenaar hebben we een vliegend tapijt te leen gekregen. Veilig, vlug en voordelig, want het kost ons geen noot." Aapje Adriaan toonde meteen zijn goede hart , want hij sprong naar beneden en gaf Pietje een mooi bosvarentje. " Hier, voor Gertje, als je jarig bent behoor je een bloemetje of plantje te krijgen, maar de bloemen zijn bijna allemaal uitgebloeid." "Dank je wel, appje Adriaan," Zei Pietje blij", "wat hebben we nu een fijne cadeaus: een potje bosbessenjam, een zak beukenootjes, een varentje... Gertje zal er echt mee in zijn sas zijn."
"Tapijtje, breng ons naar Gertje Piepmuis in het andere, verre bos, bij de winkel van konijn Goudpels," zei pietje daarna plechtig en hij schoof zijn pet met zijn klep naar achteren, zodat hij er als een vliegenier uitzag. Jantje droeg nooit een petje, dat zou hem toch van zijn gladde kikkerbolletje afglijden; bovendien: hij was alleen maar passagier, voor hem kwam het er niet zo op aan. Langzaam
steeg het tapijtje omhoog en daar vlogen ze. Aapje Adriaan wuifde zijn vriendjes na en juist wilde hij gaan kijken of er in het bos nog iets voor zijn ontbijt was te vinden, toen hij het hatelijke gelach van de Bove Tovenaar hoorde, die dreigend zijn vuist schudde naar het vliegend tapijt." O, o" dacht aapje Adriaan, "als die geen kwaad in de zin heeft, heet ik geen aapje Adriaan. Ik mag wel gauw alle dieren en alle kabouters waarschuwen, want ik geloof dat een reddingsploeg wel heel spoedig in het geweer zou moeten komen." "Ha ha ha" Lacht de Boze Tovenaar, maar aapje Adriaan hoorde het al niet meer. Die slingerde zich van tak tot tak om alle bosbewoners te waarschuwen om uit te kijken naar het vliegend tapijt. Zouden ze nog op tijd komen als er iets met Jantje Kwak en Pietje Piepmuis gebeurde?
"Wat gaat het fijn he?" zei Jantje, die nu helemaal niet bang meer was."Nou," bevestigde Pietje, we zullen er gauw zijn ook daarginds zie ik de eerste bomen van het andere bos al, maar eerst moeten we nog over de groene bergen." "Wat is het mooi weer he?" zei Jantje even later, "geen wolkje aan de hemel, maar he, wat is dat?" Ja, dat was vreemd, heel vreemd zeg. De lucht was helder blauw en de zon stond al een stukje boven de horizon. en toch... begon het te sneeuwen, eerst een paar vlokjes, maar al heel spoedig konden Jantje en Pietje elkaar nog nauwelijks zien, zo har sneeuwde het nu. Nog vreemder was dat de sneeuw alleen maar op het Vliegende Tapijt viel en dat als het ware volgde. Net of de wind de sneeuwbui meenam maar er was helemaal geen wind, het was het mooiste weer van de wereld! Jantje en Pietje klemden zich aan elkaar vast, ze begrepen er niets van, maar bang dat ze waren... bang...
Er lag nu al zeker drie voet sneeuw op het tapijt, dat zwaarder en zwaarder en natter werd. O goeie help, daar had je het al: het kleine tapijtje kon wel Jantje en Pietje dragen maar niet de zware sneeuwlaag. Langzaam begon het te dalen, en de Groene Bergen, waar de grote boze vogels woonden, kwamen al dichterbij, al dichterbij... Ach, als de Goede Tovenaar nu maar hier was, die zou hen wel helpen. Maar de Goede Tovenaar was in zijn huisje met de schoonmaak bezig, die kon natuurlijk ook niet weten dat de Boze Tovenaar zoiets lelijks in zn schild voerde. Daar daalt het tapijtje op de vochtige grond van de groene Bergen. Het is nu helemaal geen mooi tapijtje meer, het is door de nattigheid gekrompen ook, het is de vraag of het ooit nog weer zou kunnen vliegen...
"Ja, daar moet onmiddelijk iets aan gedaan worden," zegt de leeuw, die de koning van het bos is. "Wat zeg jij ervan, kabouter FlipFlap? Het aapje heeft alles verteld!" Kabouter FlipFlap is de eerste minister in het bos en hij heeft ook een heleboel te vertellen, al is hij niet groter dan een duim. Hij is erg goed en erg wijs, net als de leeuw zelf en ook hij vind dat er nodig een eind moet komen aan de plagerijen van de Boze Tovenaar. "We zullen de zwaluwen uitsturen om te kijken waar het vliegende tapijt zich op het moment bevind," Stelt Kabouter FlipFlap voor. "En hoever zijn de specht en de bever met hun nieuwe autobus?" "Die is bijna klaar Kabouter FlipFlap," weet de wezel te vertellen.
Zwijgend zitten de dieren en de kabouters bij elkaar, ze zijn allen met het lot van Jantje en Pietje begaan. Het staat voor hen vast dat de Boze Tovenaar hen een poest wou bakken, maar welke? Spoedig komen de zwaluwen terug, de tocht naar het andere bos is voor hen een peuleschilletje. "Grote leeuw, het is een wonderlijke geschiedenis," vertelt de oudste zwaluw. "Het vliegend tapijt is terecht gekomen midden in de Groene Bergen. Er is een hevige sneeuwbui geweest, het tapijt is kletsnat geworden en het werd te zwaar om te vliegen." "Een sneeuwbui, hoe kan dat?" Zegt kabouter FlipFlap ongelovig. "Daar moet ik het mijne van hebben." Hij loopt naar de telefoon en belt professor Uil op. Professor Uil, die in de toren van een oud kasteel woont, is weerprofeet van zijn vak. In zijn toren heeft hij een grote kijker, waardoor hij de hele nacht zit te koekeloerenen dan weet hij precies welk weer het de volgende dag zal zijn. "Geen sprake van," Telefoneert professor Uil terug. "volgens mijn berekeningen kan het niet sneeuwen. Maar de raven, die ook in de toren wonen, hebben mij het al verteld. Het heeft gesneeuwd, maar het was geen gewone sneeuw. Het was toversneeuw." De dieren keken elkaar aan. Dat was dus de peots die de Boze Tovenaar jantje en Pietje had gebakken. De Boze Tovenaar had het laten sneeuwen en nu zaten de arme kikker en de arme muis van alle goede dieren verlaten in de Groene bergen. In de Groene Bergen had de leeuw eigenlijk niets te vertellen, het was daar lang zon wreedzame, geregelde boel niet als in het bos waar Jantje en Pietje woonden. In de Groene Bergen leefde ieder dier zoals hij dat zelf verkoos, niemand stoorde zich aan de ander en niemand had iets voor een ander over, Het hoofd van de Groen bergen was een grote vogel, een dame nog wel, Mevrouw Valk, maar ze was de ergste van allemaal.
Haastig wordt de autobus van klaasje Marmot herhaalt. Klaasje moppert een beetje, de nieuwe verf was nog niet helemaal droog en het ene wiel was nog groter dan de andere, de autobus hobbelde een beetje. "Dat is helemaal niet," Zegt de Goede Tovenaar, die ijlings gewaarschuwd was, hij trekt zijn geleerdste tovenaarsgezicht en prevelt: "Simsalabimbombambomdine, de bus wordt nu een vliemachine." En... jah hoor, tot verwondering van alle dieren, komen er vleugels aan de autobus en... daar snort de moter al en draait de schroef dat het een lieve lust is. "Instappen lui," Roept Klaasje Marmot, die zich erg gewichtig voelt, want voor hem heeft de Goede Tovenaar in de gauwigheid nog een mooi vlieguniform getoverd." 'rrrt', zegt het vliegtuig en daar gaan de dieren, om Jantje en Pietje uit de Groene Bergen te verlossen. zou het ze lukken? Ja, en hoe loopt het nu af met Jantje Kwak en Pietje Piepmuis?
"Huil maar niet meer Jantje" troost Pietje zijn vriendje, maar het kleine dikke kikkertje kan zijn tranen heus niet bedwingen, hij is zo bang... zo bang... "We moeten ons ergens verstoppen." stelt Pietje voor. Ja, maar dat is niet zo eenvoudig. Waarom men de Groene Bergen groen noemt mag joost weten, het zijn niets dan kale rotsen, hier en daar groeit maar een sprietje gras. Vergeefs tracht Pietje een holletje te maken, het enige wat hij bereikt is dat hij zijn pootje bezeert en nu nauwelijks meer kan lopen. En wat suist daar door de lucht? Mevrouw Valk, de baas van de Groene Bergen in eigen persoon! Mevrouw heeft heel sterke ogen en ziet de muis en het kikkertje direct. Ze schiet naar beneden, tevergeefs trachten jantje en pietje nog weg te komen. Mevrouw Valk pakt in haar linkerpoot Pietje en in haar rechterpoot Jantje en neemt ze mee naar haar nest, op de hoge kale rots. Daar bekijkt ze haar vangst eens beter. "Haha... een muis en een kikker. Zie nu maar dat je weer naar beneden komt, ik ga een kijken of er nog meer muizen en kikkers verdwaald zijn in de Groene Bergen. Julli zijn me te magere hapjes, ik kan wel tien muizen tegelijk op en twintig kikkers, dan heb ik pas genoeg." Ze vliegt weg en Jantje en Pietje kijken elkaar verdrietig aan. er is een troost: ze zijn niet meteen opgegeten, Mevrouw Valk vond het de moeite nog niet, maar als ze dan nog een paar muizen en kikkers vind is ook hun lot beslist. Ze krijgen honger en dorst, maar er is niets eetbaars en drinkbaars te vinden op de hoge, kale rots. Er zitten een paar kinderen van Mevrouw Valk over de rand van hun nest te gluren, valkenkinderen. Lelijke, stoute kinderen zijn het, want ze lachen Jantje en Pietje uit met hun snavel wijd open. "Hihihihihihi, we eten lekker Jantje en Pietje op," roepen ze. De kikker en de muis kruipen zo ver mogelijk bij het nest vandaan. Het is heel warm hierboven op de rots, maar toch bibberen ze en kruipen dicht bij elkaar van angst. O wee, wat zal er gebeuren wanneer Mevrouw Valk terugkomt?
De vliegende autobus koerst boven de Groene Bergen. Klaasje Marmot zit aan het stuur en alle dieren uit het bos zijn meegegaan. "Daar... daar..." roept kabouter Flipflap ineens. "Zien jullie niets?" Kabouter Flipflap heeft zijn verrekijker meegenomen en hij hangt uit het raampje van de vliegende autobus om de omtrek te verkennen. "waar waar?" roepen de dieren om strijd. "Waar?" gromt de leeuw, die op de voorste bank zit en de beste plaats heeft, omdat hij de koning is. "Daar, vlak voor ons. Daar ligt het vliegende tapijt. Ik geloof dat het nat is en helemaal gekreukeld. Ja, een klein bosvarentje." : Een pot bosbessenjam en een zak beukenoten, ik was erbij toen ze het oplaadden," vertelt aapje Adriaan. "En die varen heb ik ze zelf gegeven." "Ik zie Jantje en Pietje nergens," verklaart kabouter Flipflap, "ga eens wat hoger vliegen, Klaasje Marmot." "Hoger kan ik niet," zegt Klaasje, "als ik nog hoger ga dan komen we op de maan terecht."Hola, wat zie ik daar op die rots?" onderbreekt kabouter Flipflap hem haastig. "Ik zie een groot nest, dat zal wel van mevrouw Valk zijn en... ja, dicht daarbij zie ik twee stipjes. Lager vliegen, Klaasje."
"Ja, maar ik kan niet op die rots dalen hoor," zegt Klaasje Marmot met een benauwd stemmetje, "de bus is te groot en de rotspunt te klein." Dat is een lelijke streep door de rekening. Kabouter Flipflap heeft duidelijk de twee vermiste vriendjes gezien, hoe krijgen ze ze nu van die rots af? "Ik," zegt aapje Adriaan trots, "ben ik niet de beste klimmer van het hele bos? Laat de touwladden maar uit, Klaasje Marmot!" Aapje Adriaan gaat onverschrokken de ladden af. Op zijn tenen sluipt hij naar de plaats waar Jantje en Pietje ten slotte in slaap zijn gesukkeld.
Hoera, daar is hij bij de twee vriendjes, snel pakt hij ze in hun kraag en holt me ze naar de ladder terug. Maar wie komt daar aansuizen? Mevrouw Valk! Ze heeft van verre al de vliegende bus gezien en vermoedde meteen onraad. Ze heeft geen muizen en kikkers meer gevonden en was juist besloten Jantje Kwak en Pietje Piepmuis maar bij de boterham te gebruiken. Het was wel een mager hapje, maar toch altijd beter dan een kala boterham, en nu ziet ze zich haar avondmaal ontglippen.
Ze vliegt wat ze vliegen kan, maar kabouter Flipflap heeft haar al gezien door zijn kijker. "Dieren, daar komt mevrouw Valk aan, haal binnenboord die touwladder, vlug vlug!" Hoera, hoera... op het nippertje heeft Teddy, de beer, die de sterkste van de dieren is, de kleine vriendjes naar binnen getrokken. Pats, daar slaat Kabouter Flipflap het raampje voor de snavel van mevrouw Valk dicht. Verwoed pikt ze tegen het glas, maar dat is sterk en dik, daar komt ze niet door. Alle dieren trekken een lange neus tegen mevrouw Valkt - dag mevrouw Valk, je kon Jantje en Pietje lekker toch niet houden- roepen ze, maar kabouter Flipflap en aapje Adriaan roepen niet mee. Zij hebben wel gezien dat Jantje en Pietje er naar aan toe zijn en komen vlug met water, melk, kikkerbloemjes en graankorrels aandragen, zodat ze speodig weer de oude zijn. Ze zien nog wat bleekjes, maar dat komt van de schrik. Nu gaat de bus verder naar het andere bos, want alle dieren gaan mee om Gertje Piepmuis geluk te wensen. Zouden ze een vrolijke dag hebben, denk je? Nou en of, nog nooit had Gertje Piepmuis zo'n mooie verjaardag gehad!
zo hehe, die is af
LET OP: IK HEB HET VERHAAL NIET ZELF GESCHREVEN, MAAR OVERGETYPT UIT EEN OUDERWETS BOEKJE!! Wou het wel aan jullie laten lezen 
Wat vinden jullie ervan?
*vanmiddag zei je dat het vanavond zou worden.. 