Bokt.nl

Citaat:

Ik zit na een lange schooldag wat huiswerk te maken op me o zo saaie kamer tot ik geklop hoor. “Kom binnen” zeg ik vriendelijk. Ik zie dat de schoonmaakster binnen komt. “Zo jij bent goed bezig!” “Hoezo?” “Nou je bent lekker aan je huiswerk” “Ja, huiswerk is nog beter dan me kamer, hij is zo saai hè” ik kijk weer naar me boeken en ga weer verder. Dan zeg ik: “Zeg Jenny zullen we meedoen aan het programma Pink My Slaapkamer?” “Larissa, jij altijd met je fantastische ideeën, mag het wel van je ouders?” “Vast wel, en acht ze zijn toch nooit thuis dus” “Nou vooruit dan, maar ik ga eerst met je ouders bellen”. Jenny loopt weer de slaapkamer uit, ik hoor dat ze aan het praten is vast tegen mijn moeder. Het mag toch niet, pap en mam zijn nooit thuis maar toch moet het altijd na hun wensen voldoen! Terwijl ik altijd in het huis zit, opgesloten voelt het. “Ja is goed, het zal een verassing zijn als je thuis komt!” Huh? Wat hoor ik nou? Mag het!? “Jennyyyyy!!!!” schreeuw ik een keer half rennend van de houten trap af. “Ja Larissa?” “En… en..?” “Je wilt weten of het mag? Zal ik dat maar vertellen dan?” “Jenny doe niet zo flauw zeg gewoon ja of nee” “Ja” “Yeeeeees!” ik schreeuw nog een keer extra hard yes en dan snel aan me huiswerk en op naar de manege! Ik was klaar met me huiswerk en ging naar de manege, naar mijn lieve schat: Macho. “Ik ga naar de manege!” zeg ik nog tegen Jenny voordat ik de de wit geschilderde deur uit ga. “Oké is goed, half 6 thuis!” hoor ik Jenny nog zeggen.

Het is altijd heel gezellig fietsen naar de manege, eerst kom ik langs een heel mooi groen weiland met een bak en een stal en alles is met hout omheind. Alleen het verbaasde me dat er geen pony in stond. Stond mijn pony er maar, maar ja ik had geen pony. Ik hoopte nog elke dag dat ik een pony kreeg alleen dat zou nooit gebeuren, omdat me ouders denken dat ik het niet aankan helemaal in me eentje ervoor zorgen en hun zijn ook heel weinig thuis. Ergens snap ik het wel, maar het verlangen hij is zo groot. Ik fietste door en droomde onderweg over mijn droompony, zo’n luxe spring-sport-pony bijvoorbeeld. Die zijn altijd zo mooi gespierd en de korte mooie manen die dan mee wapperen over de hindernissen. O geweldig! Ik droomde nog even verder, en kwam ondertussen op de manege aan. Gelijk nam ik de geur van paarden in me op en genoot. Ik liep direct door naar de eerste rij binnen-stallen, deze schuur met stallen grensde aan de mesthoop die je direct zag als je op de manege aankwam. Niet echt een leuk welkom maar hij kon alleen maar hier aangelegd worden dus tja. Ik liep de schuur, die er binnenkort afgaat en dan wordt er een nieuwe gebouwd binnen naar mijn lieveling. De houten boxen waren 3,5 bij 2,5 niet super groot maar best ruim voor die kleine pony’tjes! Hier stonden dan ook de kleinste a/b pony’s van de manege. En mijn lieveling: Whitney, eigenlijk zou ze Zwartney moeten heten omdat ze wit is, stond hier ook. Het was echt een dondersteen! Mijn dondersteen. Iedereen keek dan ook altijd erg raar naar me als ik met een brede glimlach op Whitney zat. Want de meeste ruiters die er nog op paste waren beginners, en die konden Whitney nog niet goed de baas. Ze vonden het dan meestal ook niet leuk op Whitney. Ondertussen aaide ik Whitney een keer over de neus: “Ja, jij bent mijn lieverd en de enigste reden dat ik wel op je kan rijden is dat me moeder erop stond dat ik zo vroeg begon met rijden, ik heb er nu alleen profijt van dus vind het niet erg”. “Zo schatje deze is voor jou” en ik gaf haar een snoepje. Ik liep de stal weer uit, op naar de kantine. Ik stak het erf over naar de grote hal en deed de grote groene schuifdeur wat verder open zodat ik er wat makkelijker door kon. Ik ging direct het hoekje om naar de kantine en deed de gele deur open. Daar stond Gert achter de bar. “Gert?” vroeg ik. Hij keek vriendelijk naar me en zei: “Ja, Larissa wat is er?” “Niks, nouja ik wou vragen of er nog wat te doen is?” “Uh, je mag Whitney wel opzadelen voor de les vind je vast leuk of niet?” “Ja en of! Ik ga haar direct een goede poetsbeurt geven dat heeft ze wel nodig!” Ik liep weer naar de stal van Whitney maar ging eerst langs de zadelkamer. Die was tegenover de kantine en was echt reusachtig! Maar dat mocht ook wel voor zo’n 80 paarden + nog enkele pensionpaarden. De eigenaren van de pensionpaarden hebben in de zadelkamer allemaal kluisjes die de ruimte goed doet opvullen. Ik pakte de poetsspullen van Whitney en ging vervolgens me pad naar de stal. Ik pakte het halster die voor de stal hing en ik zette haar vast in de stal. Ik begon het poetsen wat vast een heel karwei zou worden omdat ze gewoon zo zwart was van de modder die net vlak voor de ingang van de wei lag waar uitgerekend zei altijd moest gaan rollen. Achja, het was opgedroogd dus dan hoor je het er zo af te krijgen -> NIET DUS! Het zat zo vast dat het leek alsof het er al weken op zat, maar dat kon niet want ik had haar eer gister nog helemaal gepoetst. Dat was zaterdag, en op zondag mocht je niet komen. Ik had Whitney zo goed gepoetst dat het net leek alsof ze gewassen was! Ik was er trots op en haalde het zadel en hoofdstel. Ik zadelde Whitney op en ging naar de bak heen waar ik samen met Whit wachtte op Whitney’s ruitertje. Ik had de rest van de dag nog op de manege geholpen en had zelfs een nieuwe vriendin: Elske was haar naam. Ze was ook even oud als mij, namelijk 12 en woonde zelfs vlakbij ons! Samen fietste ik met haar naar huis.
We kletste heel wat af en we kwamen bij het mooie weilandje waar ik altijd van droomde dat me eigen pony er stond, maar ik had geen eigen pony. “Kijk Elske dat weilandje hè, ik droom altijd als ik erlangs fiets dat me eigen pony er staat. Het is zo mooi en gewoon zonde dat mensen er geen pony zetten vind je niet?” Ze keek me even raar aan en zei toen: “Ja héél zonde, maar gelukkig wordt daar binnenkort wat aan gedaan!” “Huh? Elske wat bedoel je?” “Nou pap wil voor mij een pony kopen… en” Elske was nog niet uigepraat of ik kon me al niet meer inhouden “Maar Elske dat is geweldig! Een hele eigen pony voor jezelf, en moet je is kijken op wat voor een mooi plekje de pony komt! Een droom!” “Rustig Larissa, ik ben nog niet uitgepraat” “Ow sorry, praat verder!” “Nou, die pony wordt niet helemaal voor mij alleen, me ouders hebben er toch nog niet zo veel vertrouwen in dat ik het aankan dus moet ik iemand zoeken die mij kan helpen” Ik snapte niet wat ze er vervelend aan vond, een pony delen kan toch ook leuk zijn? “Maar vind je het dan niet leuk dat je een pony kan delen?” “Eigenlijk niet zo, maar als het moet” “Tja, sommige willen dat liever niet ik begrijp je wel, weetje! Ik zou je dolgraag willen helpen hoor” “Oké, is goed dan mag je me helpen, en dan gaan we ook samen een pony uitzoeken” Ondertussen waren we bij mijn huis aangekomen. “Elske, ik woon hier dus ik ga maar!” “Woon jij hier? Dan zijn je ouders ook nooit thuis of wel? Ik zie altijd nooit je ouders wel een schoonmaakster” “Ja klopt, me ouders zijn weinig thuis en de schoonmaakster is heel aardig hoor!” Ik stapte af, en ondertussen zij Elske nog “Maar ik ga maar verder, ik zie je morgen wel!” Ze was al uit het zicht verdwenen voordat ik iets terug kon zeggen.

De volgende ochtend stond ik vroeg op en ging alvast ontbijten. Jenny was er nog niet en moest dus voor mezelf zorgen. Het was altijd zo saai zo alleen. Ik pakte snel me schooltas in, en greep de boterham die ik net had gesmeerd en liep naar de kapstok waar ook de spiegel hing en de borstel lag. In 1 hand de boterham de andere de borstel kamde ik me haar en at me boterham op, allemaal erg snel maar ach. Ik trok me jas aan, en deed snel de schooltas op me rug en racete naar school heen.
Op school aangekomen, dacht ik nog steeds aan wat Elske had gezegd: “Ik zie je morgen wel” wat bedoeld ze daarmee? Ik had niks met haar afgesproken, ik begreep het niet. Naja ik zal het wel zien toch?