Geplaatst En ik was wel benieuwd wat jullie er tot nu toe van vinden.
Ik ben niet zo goed in het bepalen waar ik leestekens kan/moet zetten en het kan zijn dat er zinnen in voor komen die per ongeluk in een andere tijd gezet zijn.
A.U.B geen vervelende opmerkingen erover maken.
bij voorbaat dank
hier is het:
“Pas op!” schreeuwde ze luidkeels naar haar vriendin. Maar het was te laat. Een luide knal vulde de ruimte. “Au, mijn hoofd” kreunde ze terwijl ze overeind ging zitten. Verward keek ze om zich heen. Gniffelend stonden haar klasgenoten rondom haar. ‘’Echt weer wat voor…” “Judith Bakker!” klonk er kwaad door de gang. Meteen stond ze stokstijf overeind. ”O jee, ze heeft het weer voor elkaar” hoorde Judith een klasgenootje fluisteren. “Ja generaal!” schreeuwde ze terug met haar hand als een soldaat tegen haar hoofd aan gehouden. Een lange man in een net zwart pak stond kwaad tegenover haar. Op zijn jasje stond netjes ‘Directeur Generaal’ gespeld. ‘’Kom jij maar eens mee naar mijn kantoor. Alweer!’’ riep hij boos en liep voor haar uit richting zijn kantoor. “Tot over een uur, soldaat Samantha” zei ze giechelend tegen haar beste vriendin en marcheerde naar het kantoor van de directeur.
“Dit is de zoveelste keer dat jij als een maniak door de gang rent!” riep de directeur kwaad terwijl hij met een zakdoek het bloed dat uit zijn neus liep opving.”Sorry meneer, maar anders kwamen we te laat in de les. En ja, dat zou zonde zijn. We moeten onze tijd immers effectief gebruiken. Wij zijn gewoon erg leergierige leerlingen die niet graag te laat komen.” Zei ze schijnheilig. De directeur pakte een stapel papiertjes uit Judith’s dossier en las een aantal teksten voor. “Leid andere mensen af van het werk. Hangt de clown uit in de klas. Stoort bij het uitleggen. Gebruikt lesmateriaal waar het niet voor bedoeld is. En ga zo maar door.” Zei de directeur geërgerd. “Eh, ik kan het uitleggen?” klonk er onzeker uit haar mond. “Nee, dat is niet nodig. Maar ik denk dat een gesprek met je ouders nu wel op zijn plaats is.” Zuchtte hij. “Nee alstublieft niet! Niet mijn ouders! Ze vermóórden me” smeekte ze op dramatische toon.
De directeur trok zijn wenkbrauw op en tikte het nummer van Judith’s ouders in.
Verslagen keek Judith naar de directeur. Ze wist zelf wel dat haar ouders niet eerder thuis waren dan rond etenstijd. De directeur zuchtte. “Ga maar naar de klas. Ik bel je ouders later wel.” Judith stond op en liep triomfantelijk naar de Engelse klas. Ze piekte even door het smalle raampje naast de klasdeur en zag dat iedereen stilletjes aan het werk was. Even gniffelde ze. Ze pakte de deurklink voorzichtig beet en rukte de deur met een harde zwaai open. “Soldier Judith reporting for duty sir” schreeuwde ze door de klas.
Iedereen keek geschrokken op. De docent keek Judith koel aan. “En waar ben jij geweest dat je het lef hebt zo laat nog de klas binnen te stormen?!” zei de docent met gefronste wenkbrauwen. “Oh, gewoon een beetje met de directeur gebabbeld. Het is immers 22 uur geleden en ik vond het wel weer even tijd.” Spotte ze. “Zoals wel vaker” zei de docent lachend en rolde met zijn ogen. Hij was het wel gewend dat Judith zulke opmerkingen maakte. Ze stond immers bekend als Judith the Joker omdat ze niets serieus nam. En school al helemaal niet. Toch haalde ze wel goede cijfers ondanks dat ze zinloze opmerkingen bij haar correcte antwoorden kladde.
Judith pakte een papiertje en begon erop de tekenen. De docent liep naar haar toe. “Moet jij niet iets nuttigs doen? Aan je werk gaan bijvoorbeeld?.” Judith keek op. “Ach meneer, u kent me toch? Ik doe nooit wat nuttigs” zei ze lachend. “En trouwens, ik heb het boek al uit.” Hij keek haar ongelovig aan. Ze pakte haar opdrachtboeken en leverde ze in. “Alstublieft meneer.” Hij nam ze aan en ging weer aan zijn bureau zitten.
Even later zitten Judith en haar vriendinnen op de fiets richting huis. “Wat vinden jullie nou van Kevin?” vroeg Judith’s beste vriendin Samantha aan de meiden. “Ik weet niet hoor Sam, hij is superlekker maar zijn gedrag vind ik soms een beetje te ver gaan” antwoordde Jessica.
“Jess heeft gelijk Sam. Ik vind dat hij soms van geen ophouden weet” zei Annemiek meegaand.
“Hmm..” mompelde Samantha teleurgesteld. Even was het stil. “Sam, jump gewoon gelijk op die gast en pak hem op de bek ” grapte Judith. Samantha keek lachend op en gaf Judith een por in haar zij. “Juud, je weet dat ik niet zo ben. Niet iedereen is als jou, Remember?” grapte ze mee.
Judith keek onschuldig de omgeving rond. “O, heb je het over mij? Maar Sam toch, wat ken je me weer goed.” En lachend fietsten de vier meiden verder.
“Hallo Dames, vanwaar al dat gegiechel?” hoorden ze een stem achter hun roepen. Pascal sjeesde op zijn racefiets richting de meiden. “Hey schoonheid, geef me eens een kus” zei hij lachend tegen Judith en tuitte zijn lippen. “Niet waar de anderen bij zijn hè. Dat weet je best” knipoogde ze lachend. Pascal is haar beste vriend en net zo’n grappenmaker als Judith. “Potver, alweer afgewezen” grapte hij. “Maargoed, ging het gesprek weer eens over jongens? Jullie meiden zijn me ook een raar volkje hoor.” Samantha en Judith keken elkaar lachend aan en gingen allebei aan een kant van Pascal fietsen. “Maar Pascalletje toch, jij bent toch altijd ons onderwerp” fluisterde Judith in Pascal’s linkeroor. “Ja, dat moet je ondertussen toch wel weten. We vinden je namelijk zo lekker” fluisterde Samantha verleidelijk in zijn rechteroor. Er verscheen kippenvel in zijn nek en hij kreeg een rood kleurtje. “Kappen! Jullie weten best dat ik niet tegen dat gefluister in mijn oor kan” riep hij en fietste een stukje vooruit. “Pascalletje, toe nou. Kom toch bij ons. We doen je niets. We verlangen zo erg naar je” riepen de meiden plagend en fietsten achter hem.
Toen ze hem hadden ingehaald fietsten ze gewoon weer rustig verder. Annemiek en Jessica en Sam zeiden gedag en sloegen bij het jongerencentrum af. “Heb je zin om even langs de snackbar te gaan” stelde Pascal voor. Judith knikte en ze stopten bij de snackbar.
“Er is wat, ik zie het in je ogen” zei Pascal serieus. Judith keek op van haar bord onaangeraakt patat met mayonaise. “Er is niets” zei ze ontwijkend en richtte haar blik op haar bord. Pascal zette zijn hand onder haar kin en drukte deze omhoog. “Kijk me alsjeblieft eens aan” zei hij bezorgd. “Je ogen stralen niet meer zoals vroeger. Denk je dat ik dat niet merkte? Ik ken je nou al mijn hele leven, dus ik weet heus wel wanneer er wat aan de hand is. Vertel het me alsjeblieft.” Hij keek haar diep in haar doffe blauwe ogen aan. Ze kneep haar ogen dicht. “Ze vecht tegen haar tranen” dacht hij bij zichzelf . Ze opende haar ogen weer en keek hem met een koude, emotieloze blik aan. “Ja, ik weet het. Maar er valt niets te vertellen als er niets is. Toch?” zei ze terwijl ze haar best deed te lachen. Bedachtzaam knikte hij.
Na een tijdje stonden ze op en liepen weer richting de fietsen. Stilletjes fietsten ze naar Judith’s huis. Judith zette haar fiets op slot en liep richting de deur. Pascal twijfelde of hij zou vragen of ze huiswerk kwam maken bij hem of dat ze alleen wou blijven.
“Juud?” klonk er aarzelend. Ze draaide zich om en keek hem vragend aan. “Wil je met mij mee naar huis?” vroeg hij met zijn blik op de grond gericht. Judith aarzelde. Ze was bang dat hij ineens allemaal vragen zou gaan stellen over wat er aan de hand is, maar aan de andere kant kon ze hem natuurlijk niet blijven ontwijken. “Eh, ja is goed hoor” kwam er bedachtzaam uit haar mond. Ze liep terug naar haar fiets en stapte op. Samen fietsten ze naar Pascal’s huis. Binnen gekomen ploften ze op de bank neer en dronken eerst wat fris voordat ze begonnen met hun huiswerk. Pascal verzamelde zijn moed bij elkaar en stelde twijfelachtig de vraag. “Juud, weet je zeker dat er..” “Pas” klonk er uit haar mond. “Ja maar je weet dat je het me kan vert….” Ze pakte zijn handen vast en keek hem in zijn ogen aan. Hij voelde de pijn in haar ogen door zijn lichaam vloeien. “Alsjeblieft?” smeekte ze. Zuchtend sloot hij zijn ogen. “Oké, maar op één voorwaarde. Als er iets ergs gebeurd vertel je het me direct” zei hij streng. “Ik wil dat je niets overkomt oké? Beloof je dat, alsjeblieft?” en hij kneep eventjes in haar handen. Voorzichtig knikte ze. Hij zag dat ze zich helemaal van hem afsloot. Dat maakte hem best wel verdrietig. Al die jaren dat hij haar dacht te kennen blijkt alleen maar schijn? Of niet? Hij ging dichterbij haar zitten en sloot zijn armen om haar heen. “Meisje toch” zei hij met een zucht. Een tijdje bleven ze zo zitten. Judith voelde de tranen opkomen. Ze vond het vreselijk om hem voor te liegen. Maar ze kon het gewoon niet zeggen. Iets binnenin haar hield haar tegen. “Laten we huiswerk maken” zei ze na een tijdje. “Is goed beginnen we met wiskunde?” Ze knikte. “Ik haal nog wat te eten en dan kunnen we aan de tafel huiswerk maken.” En hij liep naar de keuken om wat lekkers te pakken. Judith wierp snel een blik op de klok. 16:00 gaf het aan. Ze twijfelde even. “Pas? Is het goed dat ik hier blijf slapen?” vroeg ze zachtjes. Hij keek verbaasd vanuit de keuken naar haar. “Tuurlijk mag dat” zei hij lachend. “Dan ga ik even wat spullen halen, oké?” zei ze en stond op. “Ik fiets wel met je mee” bood hij aan. Ze schudde haar hoofd. “Ik ben er over een half uurtje weer” en ze vertrok naar huis. Thuis aangekomen sloop ze naar boven. Ze sloot haar kamerdeur zachtjes achter haar dicht en begon spullen te pakken. Nadat ze gecontroleerd had of ze alles had ingepakt sloop ze weer de trap af. Net toen ze de deurklink van de voordeur vast had ging de kamerdeur achter haar open. “waar ga jij zo stiekem heen?” vroeg haar broer streng. “Alsof jou dat wat aan gaat” blafte ze. Haar broer trok een kwaad gezicht. “Ja, dat gaat mij aan ja!.Je verteld nu waar je heen gaat!” schreeuwde hij. “Donder op” zei ze niet onder de indruk zijne van zijn houding. Hij pakte haar vast en nam haar mee naar de kamer. Wild schopte ze alle kanten op. “Laat me los!” riep ze. Hij zette haar op de tafel en keek haar dreigend aan. “En wat wil je me maken als ik je niet los laat” zei hij gemeen. Ineens voelde hij een pijnscheut door zijn lichaam gaan. Hij keek naar beneden en zag dat ze hem in zijn buik had geschopt. “Vieze gore kreng!” riep hij en sloeg zo hard als hij kon in haar gezicht. Ze duwde hem weg en rende snel met haar tas naar buiten. Voordat hij de deur bereikte draaide ze hem op slot. Huilend fietste ze richting Pascal’s huis. Op de hoek van zijn straat trapte ze hard op de rem. Ze gooide haar fiets op de grond en ging op de stoep zitten. Zachtjes wreef ze over de plek waar haar broer haar had geslagen. Eventjes keek ze in trance voor zich uit. Dan veegde ze haar tranen weg en liep met haar fiets aan de hand naar Pascal’s huis. Ze belde aan en Pascal deed open. “Ben ik weer” zei ze terwijl ze vlug langs hem liep met de geslagen kant van haar gezicht van hem af gehouden.
Verbaasd keek Pascal haar na terwijl ze de trap op liep om haar spullen boven te zetten. Hij voelde dat er iets niet klopte aan dat gedrag. En waarom hield ze haar gezicht van hem af geweken? Hij liep de trap op en ging zijn kamer binnen. Judith schrok en keek gelijk de andere kant op. “Hoi Pas, ik kom zo beneden ga jij alvast vooruit?” vroeg ze bang dat hij het had opgemerkt. “Praat jij altijd tegen ramen? Ik sta hier hoor” zei hij verdenkend.
Judith haalde haar schouders op. Pascal draaide zich om en liep naar beneden. Ze slaakte een zucht en ging verder met haar spullen uitpakken. “Hoe kan ik mijn gezicht nou verbergen” vroeg ze angstig terwijl ze de kamer rond keek. “Jes! Gevonden” zei ze opgelucht en pakte een sjaal van de plank. Ze wikkelde zichzelf erin en controleerde in de spiegel of je het nog kon zien. Opgelucht liep ze naar beneden en voegde zich bij Pascal aan de tafel. Verrast trok hij zijn wenkbrauwen op. “Is het normaal dat je een sjaal draagt tijdens het maken van huiswerk?” vroeg hij verbaasd. “Doet dat er toe?” vroeg ze geërgerd. Beiden sloegen ze hun wiskundeboeken open en gingen aan de slag. Toen ze wiskunde uitgewerkt hadden pakte Judith haar Nederlands uit haar tas. “Kun je nog even wat te drinken halen?” vroeg hij aan Judith. Ze stond op en liep naar de keuken. Stiekem gluurde hij de keuken in. Geschrokken keek hij naar de rechterkant van het gezicht van Judith. De sjaal was gezakt en de rode plek op haar wang was zichtbaar. Ze draaide om en schrok. Pascal stond kwaad voor haar. Wild trok hij de sjaal van haar af en drukte met zijn hand haar rechterwang naar zich toe. “Hoe komt dat?” vroeg hij koel. Beschaamd keek ze naar beneden. Even is het stil. “Nou?” drong hij aan. “I-Ik ben tegen een plank aan gelopen” loog ze. “Kijk me eens aan!” riep hij. Kwaad keek ze hem aan. “Wat nou? Ik zeg toch de waarheid!” schreeuwde ze terug. Hij schrok en verstijfde. Hoe kon ze zo tegen hem liegen?. “Sinds wanneer hebben planken de vorm van een hand?!” schreeuwde hij woest. “Betekenen beloftes dan helemaal niets voor je?!. Je zei dat je het tegen me zou zeggen als er wat was! Moet je nou appelflap kijken!” Woest sleurde hij haar voor de spiegel. Ze weigerde te kijken en bleef naar de grond staren. Hij draaide haar om. “Meisje, wat denk je hiermee te bereiken? Gewoon niets zeggen en je verbergen voor de rest van de wereld?” vroeg hij bezorgd.
Ze haalde haar schouders op. Hij deed zijn armen om haar heen en drukte haar tegen zich aan. Haar schouders begonnen te schokken en ze begon te snikken. “Het komt wel goed” zei hij en wreef troostend over haar rug.
Even later zaten ze op zijn kamer. “Wie heeft je eigenlijk geslagen?” vroeg hij. “Ik wil er niet over praten” onweek ze. “Ken ik hem?” vroeg hij weer. “Ik zei dat ik er niet over wou praten” ontweek ze weer. “Je moet er wel over pr..” “Hoorde je me niet?!” zei ze kwaad. “Sorry” zei hij beteuterd. Ze keek even naar hem. Hij leek er wel mee te zitten machteloos te zijn. Ze vond het wel zielig voor hem. Maar ze was bang voor de gevolgen. Wat moest ze nou doen? “Zeg het maar wanneer je er klaar voor bent. Hoe graag ik je ook wil helpen ik kan niets met je beginnen als je het niet wil vertellen” hoorde ze hem ineens zeggen. Ze knikte zachtjes. “Ik ga me even douchen” zei Judith en vertok naar de douche. Ze zette de douche aan en kleedde zich uit. “Hoe moet ik dit nou gaan doen” vroeg ze zich af terwijl ze onder de warme stralen ging staan. Zuchtend waste ze haar haren en dacht na. Even later liep ze met een handdoek om haar lichaam gewikkeld naar Pascal’s kamer. Ze pakte haar kleren en ging weer richting de badkamer. Even keek ze in de spiegel. De handafdruk was nog goed te zien. Ze keek onzeker naar haar bovenarm. Daar zaten een paar grote littekens. Ze sloot haar ogen, ademde diep in en kleedde zich snel aan. “Aan die tijd moet ik gewoon niet meer terug denken” zei ze tegen zichzelf. Ze liep naar beneden en ging naar Pascal op de bank zitten. “Ben je kwaad op me?” vroeg ze onzeker. Hij zei niets maar bleef naar de tv staren. “Is dat een ja?” vroeg ze weer. Weer zei hij niets. Ze zuchtte. “Sorry Pas, maar sommige dingen hou ik liever voor mezelf. Ik wil niet dat jij ook in de problemen komt. Het is gewoon het beste. Oké?” Hij keek naar haar. Ze zag dat hij gehuild had. “Ik dacht dat wij vrienden waren. Vrienden vertellen elkaar alles Juud. En ik snap niet wat je ermee wil bereiken door het voor jezelf te houden. En ik snap niet dat je dan zo hard in mijn gezicht moet liegen over iets dat sowieso ook overduidelijk is. En wat ga je morgen tegen de anderen zeggen? ‘Oh, ik ben tegen een plank gelopen?’ ” vroeg hij aandringend. “Kijk, ik begrijp dat je dingen liever niet zegt. Maar zulke dingen zijn gewoon serieus erg. En je weet zelf best dat je dit niet voor je moet houden. Ik dacht dat wij echt alles tegen elkaar zouden zeggen. Maar ik had echt niet verwacht dat je er zelfs tegen mij erover zou liegen. Ik ben gewoonweg geschokt om eerlijk te zijn” zei hij. Judith keek naar de grond. “I-I-k wou echt niet tegen je liegen. I-ik ben gewoon bang ” zei ze met een trillende stem. “Ja maar je deed het wél Judith! Je loog tegen me. En hard ook! Bang waarvoor?” zei hij boos. “Sorry daarvoor. Meer kan ik niet zeggen. Zullen we het hier alsjeblieft niet meer over hebben?” zei ze treurig. “Is goed Judith. Is goed hoor. We zeggen er wel helemaal niets meer over en dan word je de volgende keer nog harder geslagen” zei hij koel. Hij pakte de afstandsbediening en zapte wat rond. “M-moet ik anders naar huis gaan?” vroeg ze verdrietig. “Nee hoor je blijft maar lekker hier” zei hij. “Wat er ook aan de hand is ik wil jou niet zo laat over straat heen hebben.” Ze knikte. Na een uurtje gingen ze naar boven en stortten zich op bed. “Welterusten Pas” zei Judith gapend. “Hmm” mompelde half slapend.
De volgende ochtend schrok Judith wakker uit haar droom. Vlug keek ze op de wekker. “Vijf uur s’ochtends?!” zei ze in zichzelf. Gapend pakte ze haar kleren en liep richting de deur. Even keek ze over haar schouder naar de slapende Pascal. “Judith, hou alsjeblieft op” hoorde ze hem in zijn slaap zeggen. Nieuwsgierig bleef ze staan. “Hij droomt over mij?. Wat zou er gebeuren?” vroeg ze zich af. “Judith, niet doen! Nee!” hoorde ze hem ineens schreeuwen. Ze werd er best wel bang van. Eigenlijk wou ze niets meer horen, maar ze was heel erg nieuwsgierig waar hij allemaal over droomt. “Leg dat neer! Doe jezelf dit niet aan. Luister alsjeblieft naar me” mompelde hij nog steeds diep in slaap. Ze kon het niet meer aanhoren, gooide haar kleren op de grond en sloop vluchtig de trap af. In haar hoofd legde ze verbanden tussen de zinnen. “ Wat kan het nou zijn?”
Ze liep naar de keuken en begon ontbijt klaar te maken voor haar en Pascal. De zinnen van Pascal gierden als een sneltrein door haar hoofd. Ze liep met een bord warme broodjes naar de kamer en zette het op de eettafel. Nog steeds in gedachten liep ze weer terug naar de keuken om thee te halen. In haar ogen begonnen zich een paar tranen te vormen. Radeloos liep ze met de hete pot thee richting de kamer. Ineens stond ze stokstijf stil, een beeld schoot door haar hoofd. “Pats!” Met een harde klap liet Judith de theepot vallen. De vloer werd overspoeld met hete dampende thee, overal zaten spetters op de muur en Judith’s pyjama bleef ook niet droog. “Wat gebeurd daar in hemelsnaam?!” klonk er geschrokken van bovenaan de trap. Met veel lawaai snelde Pascal de trap af en sprintte de kamer in. Hij stond stil en keek naar de bewegingsloze Judith. “Juud, alles oke?” vroeg hij terwijl hij langzaam dichterbij kwam. Hij keek geschrokken rond, overal lagen stukken glas en de smeulende thee baande zich een weg door de kamer. “Judith, waarom antwoord je niet?” vroeg hij bezorgd.
Hij pakte haar hand vast en wou haar omdraaien. Ze trok haar hand los en bleef met haar rug naar hem toe staan. Verrast bleef hij staan. Na een tijdje stilte balde Judith haar vuist en begon te trillen. “W-w-waar droomde j-jij over?” zei ze met een trillende stem. “Waar ik over droomde?” vroeg hij onbegrijpend. “Ik hoorde je in je slaap praten. Je droomde over mij. Ik moest iets niet doen. Eerst begreep ik niet waar je het over droomde, maar nu heb ik al een aardig ideetje waar je het over had. Dus, sinds wanneer wist je het?” Met open mond staarde hij haar aan. Hij dacht terug aan de beelden in zijn droom. Hij twijfelde of hij nou gewoon moest doen of zijn neus bloedde of dat hij haar er wel mee moest confronteren. “Ik ehh.. ” kon hij nog net uitbrengen.
“Wanneer wist je het?!” drong Judith aan. Onzeker staarde Pascal naar de grond.
“Een paar maand terug, toen je persé met een t-shirt over je bikini aan moest met het zwemmen. De mouwen waren net lang genoeg om over die littekens heen te vallen, maar toen je de bal ving die ik gooide waren je mouwen naar boven geschoven. Voor een paar seconden kon je duidelijk de sneeën op je linkerbovenarm zien. Ik vond het sowieso al opvallend dat je, je shirt aan hield. Waarom heb je het gedaan Judith? Wil je me alsjeblieft vertellen wat er nou werkelijk aan de hand is?” vroeg hij terwijl hij voor haar ging staan. Judith zag lijkbleek, haar ogen staarden kil voor zich uit. Het leek alsof ze dwars door Pascal heen keek.
En nu wel wat vlotter dat volgende stuk plaatsten hea