Bokt.nl

Citaat:

Gehaast loop ik over het hete asfalt richting de trap. Er heerst chaos op het vliegveld. Verschillende beveiligingsambtenaren begeleiden een groep mensen naar een vliegtuig. De grote cameratas hangt zwaar aan mijn schouder. Natuurlijk ben ik dit wel gewend, maar na een maand hier ben ik echt gesloopt. Apache helikopters hangen wakend en tegelijkertijd dreigend in de lucht. Het geratel van hun zware propellers en motoren is oorverdovend en geeft de angstige sfeer nog wat extra ernst. Ik kijk opzij als iets mijn aandacht trekt. Het volgende moment een ontploffing, nog niet eens zover bij het vliegveld vandaan. Zowel de militairen als ik kijken er niet meer van op, maar uit het groepje mensen die naar het vliegtuig geleid worden klinken angstige kreten.
“We need to get that plane in the air fast”, hoor ik een Amerikaanse soldaat in het voorbijgaan zeggen tegen zijn collega.
Weer een ontploffing, vervolgens het geluid van geweerschoten dat over de vlakke droge woestijngrond ver gedragen wordt vanuit de stad. Ik hijs mijn tas op en loop stevig door, schichtig de omgeving in me opnemend.
“I’ll take those, Miss”, zegt een beveiliger strikt.
Hij pakt de hendel van mijn cameratas, ik kijk hem vurig aan.
“No, you won’t”, zeg ik strak.
Hij houdt vast terwijl mijn blik door zijn zwarte zonnebril dringt. Er hangt spanning in de lucht, terwijl op de achtergrond geluiden van gevecht de stilte verbreken. Hij kijkt dreigend op me neer, maar ik verblik of verbloos niet. Dan laat hij los en stapt opzij, zodat ik doorgang heb naar het vliegtuig. Met twee treden tegelijk loop ik de trap op. Bij de ingang van het vliegtuig laat een steeds harder wordend geruis me naar de lucht kijken. Vier F16 gevechtsvliegtuigen schieten met een kabaal door de geluidsbarrière heen. In ruit formatie vliegen ze over.
“Allright, our back up has arrived. Let’s get these people outta here! Go go go!”, buldert iemand beneden aan de trap.
Van chaos naar hysterie. Ik kom weer bij positieven terwijl de groep mensen, waarvan enkele lichtelijk in paniek, de trap op komen. Ik loop gehaast naar binnen en neem de stoel zo dicht mogelijk bij de deur, voor het geval er iets goed fout zou gaan tijdens de vlucht, want een routine vlucht is het zeker niet. Ik ga snel zitten en zet de tas op schoot. Bram ploft naast me neer en maakt onrustig zijn gordel vast.
“oliebol”, scheld hij als het niet lukt.
Zweet staat op zijn gebruinde huid. Als hij me aankijkt zie ik de angst in zijn ogen.
“Jezus Kate, wat ben je weer abnormaal rustig”, brengt hij uit.
“Ik dacht dat jij zo geroutineerd was?”, merk ik op, waarna ik mijn riem vastklik.
“Ben ik ook, maar ik schijt iedere keer weer in m’n broek”, lacht hij zenuwachtig.
“Oorlog is beangstigend, Bram”, zeg ik wijs.
“Ben je niet bang dan?”, vraagt hij.
“Tuurlijk wel, ik laat het alleen niet merken”, antwoord ik.
Ik sla mijn armen om mijn tas, alsof ik bang ben dat iemand hem afpakt. Ik kijk opzij naar Bram. Bram Jonker, een talentvolle schrijver en journalist. Zijn korte blonde haar is gebleekt door de zon. Zweet staat op zijn lichaam en zijn blouse plakt aan zijn borst. Buiten dat het zweet hem momenteel uitbreekt van angst, is het ook nog 45 graden en benauwd in de cabine. Het fijne montuur van zijn bril past goed bij zijn fijne knappe gezicht. Hij is eigenlijk een knappe man, die Bram. Ik heb met veel bewondering met hem samengewerkt. Ons denkbeeld was het gehele project hetzelfde, we hebben geen seconde aan elkaar getwijfeld, zelfs niet in de gevaarlijkste situaties. Mensen drommen langs ons over het smalle gangpad. Iedereen wil weg, zo snel mogelijk weg uit deze hel.
“Ladies and gentlemen, this is your captain speaking. This is the last evacuationflight from Baghdad to London. It is now 10:45 local time and we will arrive on Heathrow Airport at 15:55 London time. We expect fortunate weather the intire flight, if there is changement we will inform you immediatly. After take off we will rise to 6000 miles. Four F16 fighter will escort us to the border to secure our safety. There is no reason to panic, but I recommend to listen to the flightattendens carefully. Enjoy your flight. Monsieur et Madamoiselle…”
“-Enjoy your flight-, denk die gast dat grappig is ofzo”, zeg ik licht gefrustreerd.
“Ik ben anders behoorlijk blij als ik hier weg ben. Ik vind het wel weer genoeg geweest”, merkt Bram op.
“Ik zou mijn stoel zo ruilen”, ik staar voor me uit.
“Je bent gek!”, roept hij uit.
“Helemaal waar, maar ik meen het wel”, zucht ik.
Het vliegtuig komt in beweging terwijl de steward de laatste veiligheidsinstructies uitlegt. Ik kijk naar buiten terwijl ik me ineens egoïstisch voel. Ik staar naar de beschadigde en verwoeste huizen van Bagdad, een paar kilometer verderop.
“Met wie?”, vraagt Bram ineens.
“Wat?”
“Met wie zou je ruilen?”, vraagt hij opnieuw.
Het duurt even voor ik antwoord geef. Langzaam draait het vliegtuig de startbaan op, de motoren zwellen aan.
“Kleine Khalim, Yousshra, Ashad…”, ik pauseer even waarna ik moeilijk slik.
“Ik had het ook de eerste keer Kate, de tweede keer ook nog, maar probeer je er alsjeblieft overheen te zetten, meisje. Je leven heeft geen waarde meer als je dit niet achter je laat”, zegt hij wijs.
“Ben jij alles dan gewoon vergeten?”, vraag ik ongelovig.
“Dit vergeet je nooit meer, je hele leven niet. Maar er is helemaal niets dat je kunt doen, behalve jouw visie naar buiten brengen. Zelfs jij kunt niet meer doen”, dat laatste zegt hij met een lichte grijns.
“Je moet het een plaatsje geven, Kate”.
“Dat weet ik wel, maar ik…”, er volgt een stilte.
“Maar ik… wat?”
“Ik ben juist bang om het weg te stoppen, om gewoon verder te gaan met mijn vredige leventje thuis, terwijl ik weet wat er hier aan de hand is. Je kan niet anders, maar het voelt zo egoïstisch”, weer pauzeer ik.
“Ik wil het beeld niet kwijtraken, Bram”, ik kijk hem aan.
“Geloof me, na een paar maanden wil je dat wel, anders verlies je jezelf. Je -moet-, Kate. En af en toe, als je bang bent dat je het vergeet, dan heb je je foto’s”, hij glimlacht troostend.
Ik kijk naar mijn cameratas en glimlach even.
“Door jouw geweldige werk zal je ze altijd bij je dragen, dan hoeft het niet voor eeuwig op je netvlies te staan”, hij legt zijn hand op mijn bovenbeen.
Even voel ik een tinteling en ik kijk hem in zijn groene ogen.
“Je hebt gelijk, Bram”.
“Tuurlijk heb ik gelijk. Toch wel geroutineerd, hè?”, grijnst hij.
“Toch wel”, glimlach ik.
Ik wend mijn blik af en staar door het raam naar buiten. Het vliegtuig stond al even stil, maar komt nu in beweging. Het dorre bruine landschap komt steeds sneller langs, terwijl rookwolken verder richting de horizon de lucht grijs kleuren. Het geluid van de motoren klinkt geleidelijk hoger als ze op toeren komt. De neus van het vliegtuig komt omhoog en dan laat ze de oorlogsgebieden van Irak los en terwijl we stijgen weet ik dat het nu mijn beurt is om los te laten.

Zeven uur later lopen Bram en ik bepakt en bezakt langs de gates van Heathrow Airport. Even sluit ik mijn ogen en geniet van het moment. Op Iraakse bodem had ik het niet gedacht, maar ik was echt blij om weer terug in de westerse wereld te zijn. Terug in Europa, terug op bekend terrein. Thuis ben ik nog niet, want Oostvoorne is de plek die ik thuis noem. Ik kan niet wachten om weer naar het strand te gaan, weer thuis te zijn. Honderden verschillende gesprekken in tientallen verschillende talen galmen door de hoge gangen. Bram kijkt op zijn horloge en naar de informatieborden boven ons.
“We hebben nog 2½ uur, cappuccino?”, stelt hij voor.
Ik draai me om en kijk met grote ogen naar hem. Cappuccino… cappuccino!! Ik heb de afgelopen maanden alleen maar brakwater gedronken wat dood normale koffie moest voorstellen, laat staan cappuccino. Ik kijk smachtend naar Bram.
“Ik ga dingen denken als je me zo aankijkt”, grijnst hij.
“Denk jij lekker verder”, lach ik terwijl ik richting een Grand Café stuin.
Even later zit ik met een kopje omsloten in mijn handen dat ik met mijn ogen dicht naar mijn mond breng. Ik neem een slok en laat de warme cappuccino door mijn keel glijden.
“Oké, ik geef toe. Het is fijn om terug te zijn”, ik zet mijn kopje neer.
“Hee, ik ben de journalist hier, laat die slechte poëtische oneliners maar aan mij over”, lacht hij.
Ik grijns en laat mijn blik op mijn cameratas rusten.
“Wanneer ga je ontwikkelen?”, vraagt hij alsof hij mijn gedachte net gelezen heeft.
“Volgende week ga ik er eens naar kijken. Ik wil het even laten zakken, even rust”, antwoord ik.
“Begrijpelijk”, knikt hij.
“Wat ga jij doen?”, vraag ik op mijn beurt aan hem.
“Even langs kantoor, back ups maken. Ik kijk wel. Als mijn hoofd ernaar staat verwerk ik alvast het één en ander”, antwoordt hij nonchalant, waarna hij een slok van zijn cappuccino neemt.
Ik kijk opzij, naar de honderden mensen die als mieren door de gangen krioelen. Allemaal mensen met een bestemming, of het nu vakantie, zakelijk of privé is. Blije, lachende mensen…
“Hebben ze enig idee?”, vraag ik, meer aan mezelf dan aan Bram.
“Nee, daar zijn wij voor”, antwoordt hij.
“Hoe zal Nederland het oppakken?”, vraag ik.
“Ik weet het niet, er is veel veranderd sinds 11 september. Mensen zijn anders gaan denken, mensen zijn gaan twijfelen. De Bush aanhang zal het in ieder geval niet waarderen”, grijnst hij.
“Ik ben benieuwd naar je verhaal, Bram. Het zal ongetwijfeld net zo baanbrekend zijn als je artikel over Kosovo. Dat sloeg echt in als een bom”, ik kijk hem schuin aan.
“Dat kwam hard aan ja. En het rare, ik was niet de eerste die over die informatie beschikte, alleen niemand durfde er wat mee. Ik heb echt heel lang naar een uitgever moeten zoeken”, blikt hij terug.
“Je bent er beroemd en berucht mee geworden”, ik neem een slok.
“Vooral dat laatste”, lacht hij.
“Hoe kwam jouw omschakeling eigelijk? Van fashion en sportfotografe naar oorlogsreportages”, vraagt hij geboeid.
“Na heel lang zeuren. Ik wilde altijd al zoiets, maar Mike vond het een te groot risico om mij er nu al opuit te sturen. Ik was dat hele mode en sport gedoe gewoon een beetje zat. Dan zat ik in een modeshow in New York een beetje te klikken. Het is wel leuk hoor, maar er zijn zoveel belangrijkere dingen, er is zoveel meer. Dat heb ik nu wel gezien”, antwoord ik.
“En dan ga je straks terug naar kantoor en dan krijg je zeker weer zo’n gare opdracht?”, vraagt hij met enige medelijden.
“Jep, zeker omdat hij me net de opdracht van m’n leven heeft gegeven, dan denkt hij natuurlijk dat hij me alles kan maken. Het zal wel filmfestival Toronto worden, dat kan nog wel grappig worden. Misschien wel goed na Irak. Als hij me maar geen paparazzi werk geeft, dan gooi ik m’n camera kapot”, zeg ik lachend.
“Gatverdamme, how low can you go! Als ik ergens een hekel aan heb! Als ik ooit gedwongen word voor de Privé, the Sun of whatever te schrijven, dan eet ik mijn pen op”, tiert hij, terwijl ik in de lach schiet.
“Als dit uitgegeven wordt, kunnen we voor ons zelf gaan beginnen. Eigen baas, niet meer Mike die bepaald welke opdrachten we krijgen, zelf bepalen wat je doet”, hij droomt weg.
“We?”, ik kijk hem met opgetrokken wenkbrauw aan.
“Hee, ik kan allang voor mezelf beginnen. Maarja, ik heb een partner nodig hè”, hij kijkt me aan.
Zijn groene ogen doorboren de mijne, dreigend en vragend tegelijk.
“Wat stel je voor, Bram”, zeg ik met een lichte ondertoon.
“Jij en ik, ik en jij, ons, wij. Je weet wel! Jonker & van Winden… of andersom”, vult hij snel aan als hij mijn blik ziet.
Ik gniffel even en schud mijn hoofd.
“Ik sta nu onder contract, Bram. En hoewel het heel verleidelijk is om Mike achterwege te laten, is het gewoon niet slim. Ik heb nog niet genoeg op m’n CV staan om voor mezelf te beginnen. Eerst eens zien wat dit doet”, zeg ik duidelijk.
“Zekerheid voor alles, hè”, zucht Bram.
“Ik kan het me niet veroorloven alles te verliezen, Bram. Er hangt een hoop van mijn inkomen af thuis. Ik heb nog een leven naast mijn werk, weet je”, reageer ik licht verdedigend.
“Als er zoveel van je afhangt, vertel me dan eens, waarom ga jij dan Godsnaam naar Irak?!”, roept Bram lachend uit.
“Goed punt”, zeg ik na een stilte.
“Leef je leven, Kate. Je leeft maar één keer. Ik vind het goed van je dat je naar Irak bent gegaan. Je moet je niet af laten remmen door anderen,” adviseert hij.
“En waarom vind ik het logisch dat je geen vriendin hebt?”, pest ik.
“Au…”, hij grijpt dramatisch naar zijn hart en ik schiet in de lach.
“Begrijp me niet verkeerd, Bram. Ik wil erop uit, de wereld zien, foto’s maken die ongekend zijn, de wereld laten zien wat mijn visie is. Maar ‘die anderen’ zijn ook mijn leven. Thuis heb ik eindelijk de wereld die ik altijd al heb willen hebben, zonder een vast inkomen raakt dat in gevaar”, leg ik uit.
“Tenzij je meer verdient”, zegt hij met pretlichtjes in zijn ogen.
“Maar dat weet je dus niet, het is onzeker. Ik houd je optie open, maar ik wil eerst zeker weten dat deze foto’s het gaan doen”, besluit ik.
“Goed dan, ik zal op je wachten”, zegt hij warm.
Even kijk ik hem aan. De manier hoe zijn stem klonk, de manier waarop hij me aankeek, bedoelde hij meer met die laatste zin?

Maya schreef:

Even nieuw scherm geopend voor commentaar tijdens lezen. Sorry als het dus dubbelop met eerdere reacties komt

Ik kom weer bij positieven terwijl de groep mensen, waarvan enkele lichtelijk in paniek, de trap op komen --> Ik denk zelf dat enkelen netter zou staan Mee eens

Jammer van die stijlwisseling als je romantisch Bram gaat beschrijven, dat correspondeert niet met je eerste stuk. Daar vertel je nl rauw en zakelijk wat er gebeurt. En dan ineens zo 'zwoel' hem gaan beschrijven, dan zit ik echt effe Dat doe wilde ik juist doen op het moment dat er even rust is, omdat de chaotische en wat gestresste situatie in het begin het eerst aan het licht kwam, dan gaat de ik persoon niet blij tijdens het rennen denken, "Die Bram is eigelijk wel leuk"

There is no reason to panic, but I recommend to listen to the flightattendens carefully. Enjoy your flight. Monsieur et Madamoiselle…” --> flightattendants En moet het niet Monsieurs en Madames zijn? Omdat je eerst ook meervoud Ladies and Gentlemen zegt. En anders moet het Mademoiselle wezen (dus met e ipv a ) helemaal waar, ben niet voor niks met een 5 voor Frans geslaagd voor de VMBO

“-Enjoy your flight-, denk die gast dat grappig is ofzo”, zeg ik licht gefrustreerd. --> denkt moet een t achter dus. ook mee eens

Ik staar naar de beschadigde en verwoeste huizen van Bagdad, een paar kilometer verderop. --> Waarom gebruik je hier Bagdad, en eerder Baghdad? Plaatsnamen consequent hetzelfde schrijven Dit doe ik omdat de eerste keer dat Bagdad genoemd word, een Engels sprekende het zegt, en dan schrijf je het met een 'h' ertussen. In het Nederlands is het zonder 'h'

“Kleine Khalim, Yousshra, Ashad…”, ik pauseer even waarna ik moeilijk slik. --> pauzeer is met een z Mee eens

Op Iraakse bodem had ik het niet gedacht, maar ik was echt blij om weer terug in de westerse wereld te zijn. --> Waarom praat je hier alweer in de verleden tijd? Terwijl de zin ervoor en erna in tegenwoordige tijd is, het had kan je imo laten staan, maar ik zou zeggen : "maar ik ben echt blij om weer". Inderdaad, vervelende tik van me om af en toe perongeluk over te schakelen naar verleden tijd

Ik heb de afgelopen maanden alleen maar brakwater gedronken wat dood normale koffie moest voorstellen, laat staan cappuccino. --> Kan er niet beter een spatie tussen brak en water? Of als je het wel aaneen wilt, zeg dan slootwater, da's ook een vrij gebruikelijke term. Overigens kan doodnormale wel aan elkaar mee eens

“Denk jij lekker verder”, lach ik terwijl ik richting een Grand Café stuin. --> struin is met een r. Is inderdaad al gezegd, ook mee eens

“Hoe kwam jouw omschakeling eigelijk? Van fashion en sportfotografe naar oorlogsreportages”, vraagt hij geboeid. --> Geboeid vind ik geen goeie indrukking in deze context, kies dan voor geïnteresseerd, eventueel oprecht ervoor. Geboeid vind ik beter passen bij geboeid luisteren en dergelijke uitspraken Kan ik me in vinden

Ik wilde altijd al zoiets, maar Mike vond het een te groot risico om mij er nu al opuit te sturen. --> Spatie tussen op en uit. Helemaal waar

“Gatverdamme, how low can you go! Als ik ergens een hekel aan heb! Als ik ooit gedwongen word voor de Privé, the Sun of whatever te schrijven, dan eet ik mijn pen op”, tiert hij, terwijl ik in de lach schiet. --> Ik vind die opmerking te overdreven, Bram komt als een rustig persoon op me over, die zichzelf goed kan beheersen, om dan ineens over zoiets relatiefs onbenulligs te ontploffen en gaan tieren? Nee. Je zou dus of die opmerking kunnen schrappen, of van tiert, spot maken... Zie maar wat je ermee doet, maar mij stoort het Er is een reden waarom ik dat doe, voor het verloop van het verhaal. Ik wilde juist Bram even zo fel laten reageren, zodat het de lezer bijblijft als we een flink aantal hoofdstukken verder zitten

“Als er zoveel van je afhangt, vertel me dan eens, waarom ga jij dan Godsnaam naar Irak?!”, roept Bram lachend uit. Zie bovenstaande opmerking, lachend zou ik dus verwijderen. hier heb je wel gelijk

“En waarom vind ik het logisch dat je geen vriendin hebt?”, pest ik.
“Au…”, hij grijpt dramatisch naar zijn hart en ik schiet in de lach. --> Waar komt dit vandaan? Waarom ga je er niet op door? Is imo niet echt relevant voor het verhaal, doet eerder afbreuk, ik zou dat eruit laten. Omdat de ik-persoon het onderwerp wil vermijden

Inhoud en verhaal vind ik op zich leuk, je verhaal op zich is erg goed en leuk bedacht, daar kan je zeker wat van maken. Maar ik vind de stijlwisselingen lichtelijk storend en de uitwerking hier en daar ook wat minder. Over het geheel genomen wel een fijn verhaal om te lezen

Citaat:

Met een glimlach op mijn gezicht steek ik de sleutel in het contact van mijn sportauto en start. Het geluid van mijn motor klinkt als muziek in de oren wanneer ik even gas geef. Ik stop mijn Blof CD in de speler en rij de parkeerplaats van Schiphol af. Met mijn raampje open en “Hier ben ik veilig” door de speakers rij ik door het schilderachtige landschap van Nederland. Grote stapelwolken voor een prachtige lichtblauwe lucht, de horizon zo vlak als een dubbeltje. De maïs langs de snelweg staat hoog en kan bijna van het land af, het begin van de herfst is inzicht. De nazomer is heerlijk warm, niet zo bloedverziekend heet als de 45 graden in Bagdad, precies lekker. Mijn blonde haar wappert onrustig de wind terwijl ik mijn afslag neem. Niet veel later rij ik de A4 richting Rotterdam op. Mijn Mazda schakelt fel naar zijn vijf. Als ik de trajectcontrole voorbij ben schuif ik op naar de linker baan en trap ik het gaspedaal dieper in. Ik geniet echt van deze rit, eindelijk weer zelf achter het stuur, onderweg naar Oostvoorne, onderweg naar zee, onderweg naar huis.
“Hier ben ik veilig, hier ben ik sterk. Hier ben ik heilig, dit is mijn kerk! Dit is mijn plek, dit is mijn haven, hier leg ik aan, hier kan ik slapen, hier moet ik staan. Hier ligt mijn hart voor jou!”, zing ik hard mee.
Ik grijns als een oudere man even verbaast opzij kijkt als ik hem passeer. Wat is dit heerlijk zeg! Het egoïstische gevoel is me even totaal ontnomen. Ik kijk op het klokje in mijn dashboard, dat 19:30 aangeeft. Een file verschijnt verderop de weg, maar ik stoor me er niet aan. Ik schakel even mijn alarmlichten aan als ik achteraan aansluit. Dromerig kijk ik naar de skyline van Rotterdam, dat statig boven de stad uittorent. Vervolgens kijk ik naar de afslag een paar honderd meter verderop. Zo laat is het nog niet, denk ik bij mezelf, een klein toertje Rotterdam past best. Ik trap op mijn gas, draai mijn auto de vluchtstrook op en sla even later af. Met een glimlach op mijn gezicht rij ik door de stad, mijn stad, Rotterdam. Langs de Kuip, het stadion van Feyenoord, waar ik als Rotterdammer natuurlijk supporter van ben. Vervolgens over de Erasmusbrug, de zon doet het water in de Rijnhaven schitteren, terwijl de metro over de autoweg kruist. Langs het scheepvaartmuseum, waar het standbeeld “Hart van Rotterdam” staat, dat het bombardement van WOII symboliseert. Een mens, dat schreeuwend naar de hemel reikt, met in zijn borst een groot gat, waar ooit zijn hart zat. Ik vind het zo’n fascinerend beeld, zo goed gevonden. Het is hier niet altijd vrede geweest, maar nu gelukkig al maar dan 50 jaar wel. Een maand in een vreemd gebied vond ik al vreselijk, laat staan vijf jaar in eigen land. Ik ben blij dat ik het niet meegemaakt heb. Mijn reis duurt voort, langs het oude gemeentehuis en de kerk, dat wonderbaarlijk als enige gebouw in het centrum de bombardementen overleefd heeft. Voorbij de hoge hotels en luxe kantoorgebouwen, over de rotonde om de grote fontein, die oranje spuit als het Oranje speelt. Dan sla ik af en zet mijn auto even aan de kant. Een tram rinkelend rijdt voorbij, waarachter de ingang van het Grafisch Lyceum verschijnt. Vier jaar heb ik met veel plezier op deze school gezeten, hier is mij het vak fotografie bijgebracht. Het is woensdag, avondschool is bezig en een groepje studenten geniet buiten van hun pauze. Allemaal zien ze er anders uit en niemand die zich ervoor schaamt. Dat is wat me op deze school zo beviel. Iedereen is anders, maar word als gelijk beschouwd, iets wat niet meer vaak voorkomt in deze tijd. Ik zucht even en rij tevreden verder, langs de oude herenhuizen tegenover de moderne kantoorpanden. Het unieke van deze stad. Alle oude steden hebben een hart, een centrum, meestal al eeuwen oud. Na 1941 stond er nog maar weinig van dit alles overeind en werden er legen plekken nieuwbouw gezet. Oud tegenover nieuw, historie tegenover modern, geschiedenis tegenover toekomst. Het begint te schemeren als ik Rotterdam achter me laat. Mijn rechterhand corrigeert het stuur van mijn auto terwijl mijn linkerhand ontspannen buiten de auto hangt. De grote stad is inmiddels ver terug als ik richting Oostvoorne rij. Wegen versmallen, het landschap verandert. Ik voel thuis steeds dichterbij komen. Dan rij ik Oostvoorne binnen. De kleine kronkelige straatjes waar ik normaal op scheld als ik haast heb zien er heerlijk vertrouwt uit. Koos de visboer waarbij ik vaste klant ben groet me. Ik steek mijn hand op en glimlach, terwijl ik langzamer ga rijden.
“Je ben pas weer thuis na een lekker vissie, meis”, roept hij.
“Helemaal gelijk, Koos. Doe mij maar een portie kibbeling”, lach ik.
“’k heb net de nieuwe vangst binnen, moek ze vers voor je bakken, of hebbie haast?”, vraagt hij waarna ik op de klok kijk en schud vervolgens mijn hoofd.
“Ik heb nog wel tijd”, knik ik en stap uit.
“Tien minuutjes, meissie”, en Koos verdwijn naar de keuken.
Ik sta het gezellige visrestaurantje binnen. Wisnetten gevuld met schelpen sieren de kozijnen. Oude foto’s van vissersboten, vissen en Koos’ grootvaderen hangen aan de muur en olielampen geven een gezellige sfeer. Enkele mensen zitten nog te eten.
“Hey Sunshine”, klinkt er ineens een bekende stem achter me.
Ik draai me om en glimlach in een vrolijk gezicht van een jonge man.
“Hey Dinand”, lach ik.
Ik strijk mijn haar naar achteren en betrap mezelf erop dat ik die hairwhip misschien wel als flirt bedoelde. Dinand is ook een charmante man, een beetje een womanizer, maar zijn openingszin pakt wel.
“Twee kilo mosselen, Koos. Tijd niet gezien”, dat laatste is tegen mij.
“Ik ben ook even uit de buurt gebleven”, zeg ik vaag.
“Je zat voor je werk in Afghanistan toch?”, vraagt hij waarna hij zijn portemonnee pakt.
“Irak”, zeg ik met een ondertoon en tegelijk geamuseerd.
“Ohja…Hoe was het?”, vraagt hij met een lichte aarzeling.
“Één groot feest joh, echt oergezellig”, antwoord ik droog en hij lacht.
“Het was…”, ik zoek naar woorden, maar vind er geen.
“…onbeschrijfelijk”, ik kijk hem aan.
“Maar goed dan, dat je geen journaliste bent”, plaagt hij en ook ik schud lachend mijn hoofd.
“Foto’s zeggen meer dan duizend woorden”, antwoord ik wijs.
“Maar goed dan, dat je fotografe bent”.
Ik kijk hem even aan en voel een licht blosje opkomen waar ik zelf verbaasd over ben.
“Hoe is het met de paarden?”, vraagt hij geïnteresseerd.
“Geen idee, ik heb ze nog niet gezien”, zeg ik met enige schaamte en Dinand lacht.
“Tuurlijk heb ze der knollen nog niet gesien, ze mot eerst vissie komme halen bij Koos”, de oude visboer zet mijn portie kibbeling verpakt op de toonbank.
“Helemaal waar Koos, dankje”, ik leg geld en tip in zijn hand en hij bedankt me vriendelijk.
Dinand loopt met me mee de zaak uit en ik kan niet voorkomen dat mijn mondhoek iets opkrult.
“Dat je nou nog niet in de paarden zit, Kate”, begint Dinand.
Ik voel wat aankomen van zijn kant en ik kijk hem schuin aan.
“Er valt geen droog brood in te verdienen, Dinand. Dat weet jij even goed als ik. En trouwens, ik hou van mijn werk”, onderbouw ik meteen verdedigend.
“Kom op, je hebt al land, goede merries, die Flemmingh jaarling en die Gribaldi als toekomstige toppers…”.
“Dat weet je niet, Dinand”, onderbreek ik hem.
“Ik wel, ik weet alles. Zet gewoon een trainingsstal op, je hebt ervaring zat!”, zegt hij enthousiast terwijl ik mijn auto instap.
“Geen vast inkomen, geen vast contract…”.
“Doen wat je wil, eigen baas”, houd hij vol terwijl hij met zijn armen op mijn portier leunt.
“Dat reizen, de paarden voor lange tijd achterlaten. Je vindt het niks, geef toe. Dat is toch helemaal niet waar je hart ligt, Kate”, gaat hij door.
“Dat zijn inderdaad de mindere kanten, ja”, geef ik toe.
“Waarom gaan wij niet in zee?”, vraag hij vervolgens zacht.
Ik kijk hem even verbluft met grote ogen aan en schiet dan in de lach bij de gedachte dat dit al het tweede aanbod van vandaag is.
“En bedankt”, zegt hij enigszins beledigd.
“Nee, dat is het niet”, zeg ik meteen, nog nagrinnikend.
Hij kijkt me vragend aan.
“Binnenpretje, laat maar”, beantwoord ik zijn ongestelde vraag.
“Voorlopig niet, Dinand. Maar bedankt voor je aanbod”, ik start mijn auto.
“Ik heb de tijd, ik wacht wel”, hij kijkt me aan als hij achteruit stapt.
Even kijk ik hem verbluft aan, blik terug naar het soort gelijke aanbod van Bram en start mijn auto.
“Ik spreek je nog, doeg!”, groet ik snel en rij weg.
Ik ben blij als ik uit zicht ben. In een redelijk hoog tempo rij ik door de straten. Wat heb ik toch vandaag! Wat is mij vandaag aangeboden, twee zakenpartners of twee relaties? Natuurlijk had ik van beiden wel eens een hintje gehad en natuurlijk flirtte ik wel eens terug, maar dit word wel heel bont! Ik denk er even over na terwijl ik het oude deel van het dorp uitrij. Ik heb er helemaal geen tijd voor ook, ik vlieg voortdurend de hele wereld over. Ik heb amper tijd voor mijn paarden, voor mezelf, laat staan voor een vriend! Toch moet ik zeggen dat het zeker geen onaardige mannen zijn. Bram, een ontzettend slimme en lieve jongen, een getalenteerde journalist die zich inzet voor kinderen in oorlogsgebieden. En Dinand, een super humoristische en leuke flierefluit, die van iedere seconde van zijn leven geniet en gepassioneerd is voor paarden. Twee perfecte matches, of is het allemaal schijn? Ik heb in ieder geval zat tijd om erover na te denken, de komende twee weken heb ik vrij. Gelukkig! Want ik zou er niet aan willen denken om na deze zware klus even doodleuk een fashionshow te fotograferen. Twee weken om het te laten bezinken, de draad op te pakken en verder te gaan, het zal me goed doen. Het laatste avondrood hangt nog in het westen als ik de oprit oprij. Trots kijk ik naar de oude boerderij aan het einde van de oprit. Mos ligt dun op de dakpannen, hier en daar vertonen de grote muren enkele scheurtjes. Haar ronde raampje in de punt staat open en zwaluwen vliegen in en uit. Ze straalt rust, wijsheid en geschiedenis uit, daar viel ik voor toen ik dit alles kocht. Het maakte me niets uit dat er zoveel werk in zat, dit huis heeft karakter. Mijn blik glijd over de rijbaan en de weilanden. De paarden staan al binnen en er brand licht in de stallen. Ik stap uit als een jonge vrouw het kleine deurtje aan de zijkant van de boerderij opent.
“Kate?! Wat doe jij hier?!”, vraagt ze verbaasd.
“Ik ben ook blij jou te zien, Shan”, lach ik sarcastisch en ik sluit mijn beste vriendin in mijn armen.
Tevreden kijk ik over haar schouder naar mijn stekje.
“Wat ben je vroeg terug”, opnieuw probeert Shanna wat los te krijgen.
“Evacuatie, het werd te link”, antwoord ik kort en ga snel op een ander onderwerp over.
“Leven ze allemaal nog?”, zeg ik met een knik naar de stallen.
“Ja goed he”, Shanna grijnst trots.
We lopen de boerderij binnen. Vogels fluiten druk en kleine lichtbundeltjes werpen de laatste zonnestralen over de vloer. Ik snuif de geur van stro en paarden op en fluit zachtjes. Het geritsel van stro verstompt en al hinnikend verschijnen zes paarden hoofden boven hun staldeuren. Ik grijns breed als ik eindelijk mijn favoriete merrie Kendi op haar hals klop terwijl ze haar neus in mijn hand duwt.
“Ze zijn blij je heelhuids terug te zien, ik ook”, zegt Shanna lief.
“Het was zeker veel te stil zonder mij”, lach ik.
“Ook dat ja”, ze aait Cingh over zijn hoofd.
Nu pas valt mijn blik op de één jarige hengst.
“Jeetje! Hij blijft groeien, zeg!”, liefkozend haal ik mijn hand door zijn lichtbruine vacht.
“Nog iets gebeurt?”, vraag ik belangstellend terwijl ik langs de boxen loop.
“Weinig, behalve dat die -Graf-baldi van je vorige week is uitgebroken”, begint Shanna lichtelijk mokkend.
“Pardon?”, ik kijk haar geschokt en met grote ogen aan.
“De politie kreeg een melding over een zwarte hengst die het strand terroriseerde, ik ving het op in de supermarkt waar ik net was. Ik wist meteen dat het Bayard was. Hij had niks, behalve de grootste lol”, vertelt ze.
Ik zucht van verlichting, ik heb vorig jaar bijna tienduizend euro voor hem neergeteld. Het is een veelbelovend paard die ik wil inzetten in de sport en ter dekking wil stellen, het zou zonde zijn als die investering verloren ging.
“Hoe was het daar?”, vraagt Shanna voorzichtig.
“We zijn geen woorden voor”, zeg ik kort, mijn blik terneer geslagen.
Ze kijkt me aan en ziet dat ik er niet over wil praten.
“Kom, even vieren dat je weer in het land bent, laat je spullen maar even”, stelt ze voor en leid me mee naar mijn woongedeelte.
Mijn huis lijkt me met open armen te ontvangen en voldaan loop ik de keuken binnen. Er hangt een aparte en bekende geur, een geur die altijd thuis hangt, en ook alleen in dit huis. Shanna pakt twee glazen en schenkt wat in. Ik schiet in de lach als ze het volle glas voor me op de keukentafel zet.
“Rum, ik had het kunnen weten”, grijns ik, waarna ik een slok neem.
“Je kent me”, lacht ze en ploft neer op een van de rieten stoelen.
“Heb je je een beetje vermaakt, moederziel alleen?”, vraag ik geïnteresseerd en plagend tegelijk.
“Alleen? Wie had het over alleen? Trouwens, leuke buurjongen heb je”, ze knipoogt.
Ik kijk haar aan, mijn glas blijft net voor mijn mond hangen, maar haar blik zegt genoeg.
“Schei uit!”, ik schater het uit.
“Je bent echt onverbeterlijk, Shan”, ik schud mijn hoofd.
“Weet ik”, zegt ze triomfantelijk.
“Toch niet in mijn bed, hé?”, dreig ik.
“Zo erg ben ik ook weer niet, Kate”, zegt ze, iets achterhoudend.
“Op de bank?”
“Jep”.
“In de keuken?”
“U gaat door voor de koelkast”.
“Koelkast?”
“Nee, dat past niet”.
“Nog ergens anders op mijn terrein?”, lach ik hoofdschuddend.
“Ja, hoor eens, moet je maar bordjes ophangen”, ik kijk haar schuin aan, nog steeds wat verbergend, dan zucht ze.
“In de stallen…”
“Oh fijn, hebben die paarden ook nog een beetje amusement gehad”, ik neem grijnzend nog een slok.
Dan sla ik mijn hoofd naar achteren en staar naar het plafond.
“Man, ik ben gebroken”, steun ik.
“Niet zo vreemd, hoeveel heb je wel niet gevlogen vandaag”, zegt Shanna.
“Dat is het nog niet eens, het is meer Irak wat vermoeiend was”, zeg ik en ik staar weer naar mijn glas.
“Kom, we pakken je spullen en dan gaan we pitten, je ziet eruit alsof je wel wat slaap kan gebruiken. Dan praten we morgen verder als je wil”, stelt ze voor om me af te leiden.
“Best, maar jij slaapt op de bank, want ik ga er voorlopig niet meer op zitten”, lach ik.
“Ik gooi er wel wat bleek over, zie je niks meer. Ik ga even douchen”, met een grimas op haar gezicht loopt ze de trap op.
Ik schud mijn hoofd en glimlach. Dan zucht ik diep en sta op, met in mijn linkerhand nog steeds mijn drankje. Het is inmiddels donker buiten, heldere sterren schitteren aan de hemel. De volle maan staat fel aan de donkerblauwe lucht en werpt een zilveren glans over mijn weilanden. Ik was weer thuis, dat gaf me een heel voldaan gevoel. Tegelijkertijd weet ik dat mijn leven nooit meer het zelfde zal zijn als voorheen. Het idealistische beeld wat ik lang voor mijn ogen had, de roze bril, die heb ik afgezet. Ik weet nu hoe dingen werkelijk in elkaar steken, zo voelt het wel. Het hopeloze gevoel moet ik kwijt, dat omgezet in rationeel denken en ik kan samen met Bram nog veel doen voor de slachtoffers in Irak. Bram... Brammetje, en dan was daar ook nog Dinand. Ik grijns even, het gevoel voor Irak mag dan hopeloos zijn, mijn liefdesleven is dat in elk geval niet...

Citaat:

Een koele ochtendnevel hangt boven de velden als ik mijn merrie Kendi naar buiten leid. Ik singel haar nog even aan en zet mijn voet in de beugel om vervolgens op te stijgen. Tevreden glimlachend kijk ik naar hij zwarte oortjes die vrolijk naar voren staan terwijl ze snel en enthousiast naar de rijbaan stapt. Ze dribbelt even aan, ze heeft duidelijk zin om te werken. Zachtjes wieg ik mee in haar bewegingen en sluit mijn ogen. Even alles vergeten, want alleen tijdens paardrijden is dat voor mij mogelijk. Verstand op nul en rijden! Dauw ligt op de bladeren van de bomen langs de bak en druppelt op de hoefslag. Ik hoor af en toe een druppel op mijn cap spatten. Kendi schudt spastisch met haar hoofd als ze een druppel op haar neus krijgt en ik schiet in de lach. Mijn merrie is echt een grappig paard, een komediante, zo is ze altijd al geweest. Altijd vrolijk ingesteld, altijd haar oortjes erop en haar ogen vrolijk. Ze is een blij paard, een happy athlete zoals ze dat tegenwoordig zeggen in de dressuursport. Ik neem met mijn rechterhand de teugels aan, ga recht zitten en pak haar op. Braaf knikt ze haar hoofd naar beneden en buigt haar bovenhals spier. Haar stappen worden ruimer en meer verzameld. Even later draaf ik aan en begin met het loswerken. Gehoorzaam en werkwillig leid ik haar door wat oefeningen voor ik haar hoger instel en in de wedstrijdhouding zet. Alsof ik nooit gestopt ben met haar te trainen loopt ze overal doorheen, gehoorzaamt ze keurig. Kendi is daar altijd zo makkelijk in. Als ze maar in conditie gehouden wordt, verder kan ik gewoon verder gaan waar ik gebleven was met de training. Natuurlijk heeft Shanna fijn op haar gewerkt, dat is wel te voelen.

Na een half uurtje trainen stap ik met haar op de dijk en zet koers richting de bossen. Niet veel later vlieg ik in een heerlijke galop over het bospad. Kendi heeft haar hals voor zich uitgestrekt en ik sta in de beugels terwijl ze onder me doorgaloppeert. Het landschap om me heen verandert. De hoge bomen worden lager tot struiken en de vlakke grond wordt heuvelachtig. Ik neem haar terug naar stap en kijk voor me uit. Een apart gevoel komt in me naar boven als ik me realiseer dat ik over enkele ogenblikken iets ga zien wat ik zo erg gemist heb. Verderop klinkt zacht geruis en meeuwen hangen boven me in de wind en schreeuwen schel. Hoog duingras knispert als mijn paard erdoorheen loopt. Met krachtige passen stapt ze de laatste duin op, dan hou ik halt. Voor me liggen de grijsblauwe wateren, de Noordzee. Ik sluit mijn ogen terwijl de westenwind mijn lange blonde haar uit mijn gezicht blaast en mijn huid schuurt. Kendi staat met haar oortjes naar voren om zich heen te kijken, haar neusgaten groot, duidelijk genietend van het moment. De golven ruisen hard en brengen schuimkoppen naar het strand en als het water zich weer terugtrekt, lijkt het hoge duingras haar uit te zwaaien. Ik zucht diep. Dit is het mooiste van thuiskomen, nu ben ik pas echt thuis!

“Zin in een sprintje like good old times, Ken?”, spreek ik mijn paardje toe.
Ze gooit haar hoofd omhoog en trekt aan de teugels; ze weet precies wat ik bedoel. Ingehouden draaft ze briesend de helling af het brede strand op. Kilometers vlak zand ligt links en rechts van ons, kilometers branding om onafgebroken te galopperen. Ik stuur Kendi het gladgestreken zand op, vlakbij het water. Ze dribbelt onrustig onder me, ze weet hoe laat het is. Dan zet ik haar aan. Haar achterhoeven graven zich in het zand terwijl haar achterhand naar de grond zakt wanneer ze kracht zet. Vliegensvlug is ze weg, haar sprongen steeds groter en sneller makend. Ik sta in de beugels, Kendi haar hals voor me uitgestrekt, haar neus in de wind, haar oren naar achteren om ze voor de wind te beschermen. Mens en dier, twee totaal verschillende wezens, zijn één. Één beweging, één ritme, één gedachte. Het is een gevoel dat zelfs Bram niet zou kunnen verwoorden, het is een gevoel dat alleen bij de mensen bekend is die het meegemaakt hebben, die rijden. Zand en water spat op, haar zwarte manen in mijn gezicht. Haar staart vlagt in de wind en haar lichtbruine vacht glanst in de zomerzon.

“Kate!”, hoor ik vaag achter me.
Ik kom iets omhoog uit mijn zadel en kijk over mijn schouder. Een tweede paard galoppeert over de vloedlijn. Ik herken hem, het is Zenco, een jonge ruin van me.
“Ho…”, zeg ik tegen Kendi en ik neem haar wat terug.
Als ze iets rustiger wordt herken ik de kleine gestalte in het zadel, het is Shanna. Inmiddels galoppeert Kendi opgefokt onder me terwijl Shanna op ons inloopt. Haar snelheid blijft hoog en de vierjarige Zenco trekt zelfs aan. Ik neem Kendi terug tot ze op haar plaats blijft en draai me in het zadel om beter te kijken.
“Neem hem eens terug joh!!”, roep ik hard om boven de golven en de wind uit te komen.
Maar als ik Shanna’s verbeten rode gezicht zie, betwijfel ik of ze nog wat over te vertellen heeft over de ruin.
“Ohow…”, zeg ik zacht in mezelf, terwijl Kendi onrustiger wordt van de naderende hoefslagen.
Ze scheurt vlak langs me, het natte zand hoog opgooiend. Met een grote sprong schiet Kendi opzij waardoor ik mijn balans volledig kwijt ben.
“KNUPPEL!!”, roep ik uit terwijl ik opzij zwaai en Ken omhoog komt.
Ik duw me met mijn linkerhand snel terug in het zadel en voorkom net dat mijn paard een wilde rengalop achter Shanna’s op hol geslagen paard inzet.
“Sorry!!”, roept ze enigszins laat terug.
Met rechts neem ik de teugels strak en neem Kendi weer terug, die haar hoeven in het zand wortelt en bij iedere afzet naar de grond daalt. Als ze weer steigert buig ik haar in zodat ze weer met beide voorbenen op de grond staat en kijk naar Zenco. Wat raar zeg, dat jonkie doet normaal nooit wat. Het is niet zo vreemd dat Shanna hem niet kan houden, hij zal inmiddels toch wel richting de 170 centimeter gegroeid zijn. Stiekem moet ik even lachen, het ziet er zo wel erg komisch uit, Zenco’s wapperende staart en de korte benen van Shanna om Zenco’s dikke lijf heen. Ze doet haar uiterste best om hem op welke manier dan ook te remmen, maar hij houdt het bit stevig tussen zijn kiezen vast.
“Volte!!!”, schreeuw ik.
Ze trekt aan haar rechterteugel en stuurt hem om.
“NEE! Niet rechts!! Andere rechts!! Links! LINKS!!”, roep ik als ze hem richting zee in stuurt.
Zodra Zenco snelheid verliest in het water begint hij te bokken. Hij springt boven het water uit, geeft een gil, schiet omhoog en slaat met een ronde rug na, waardoor Shanna met een boogje in het water beland. Ik schiet in de lach en draaf naar haar toe om te kijken of ze niks heeft. Ze zit op haar kont in het ondiepe water, steunend op haar handen en haar benen onhandig voor haar uitgestoken. Haar cap is bijna over haar ogen gezakt, haar steile haar hangt in natte slierten langs haar gezicht en haar witte shirt schijnt door. Ik pers mijn lippen op elkaar.
“Waag het… te lachen…”, dreigt ze.
Ik kijk haar aan met een speelse schittering in mijn ogen, terwijl mijn mond begint te trillen. Dan proest ik het uit.
“Wacht maar, ik sleur je van je paard af! Ik doe je wat!”, roept Shanna, die onhandig overeind probeert te komen.
“Jij wilt toch naar huis?”, vraag ik enigszins dreigend.
“Nee, ik trek straks een bikini en een handdoek uit m’n cap en dan ga ik hier de rest van de dag liggen”, antwoordt ze droog.
“Het maakt mij niet uit hoor, mij mag je best van m’n paard af trekken, maar ík weet dat jouw paard dáár loopt”, ik wijs naar de vage donkere vlek die een eind weg met wapperende staart over het strand galoppeert.
“Ik weet ook dat de snelste weg naar stal vier kilometer lopen is”, ik kijk haar schuin aan.
Ze kijkt lichtelijk gepikeerd onder haar zwarte cap vandaan, het is even stil, dan zucht ze.
“Goed punt”, ze schudt grijnzend haar hoofd.
“Ga je nou mijn paard nog vangen of niet?”, ongeduldig wuift ze met haar hand naar Zenco.
“Jouw paard?”, ik hou Kendi weer tegen, die ik net weg liet stappen.
“Jouw paard dan, schiet op”, lacht ze.
Ik maak aanstalten om weg te rijden, als ik haar nog een keer pesterig aankijk.
“Mooie beha trouwens”, grijns ik.
Ze kijkt me verschrikt aan, vervolgens naar haar roze beha die fel door haar witte shirt heen schijnt, dan werpt ze me een vernietigende blik toe. Voor ze op kan staan geef ik Kendi lucht. Mijn beenhulp hoef ik niet eens te geven, ze schiet als een pijl uit een boog weg.

Zenco is al een flink stuk vooruit, al wisselend van galop en om zich heen kijkend galoppeert hij met hoge sprongen over het zand. De eerste strandgangers blijven verbaasd op een afstandje staan en wijzen naar hem, een enkeling moet snel uit de weg schieten.
“Uit de weg! Personeel!”, schreeuw ik als mensen onoplettend Zenco nakijken en niet opzij gaan voor Kendi die in een vaart langs scheurt. Kendi is gelukkig sneller dan menig paard. Ze is zo op topsnelheid, en aangezien dit niet haar eerste rengalop langs het strand is heeft ze er al een aardig uithoudingsvermogen opgebouwd. Het duurt niet lang voor ik nog maar een paar paardlengtes van mijn jonge ruin verwijderd ben, maar hij heeft door dat hij op de hielen gezeten wordt en voert zijn tempo op. Ik ga iets hoger in de beugels staan terwijl ik mijn paard opjaag en ik langzaam naast Zenco kom. Met mijn linkerhand pak ik Kendi’s teugels in een hand, terwijl ik de andere naar die van de jonge ruin uitstrek. Ik grijp hem vast en trek tegelijkertijd Kendi op de rem. Zenco zwaait nog wat nabokkend om mijn paard heen en kom dan briesend en pompend tot stilstand. Alert kijkt hij om zich heen, spert zijn neusgaten wijdopen en snuift hard.
“Knuppel”, ik schud mijn hoofd en stuur Kendi terug.
Zenco schakelt van drukke jonge springveer weer om tot Zenco en sjokt op zijn dooie akkertje naast me richting Shanna, die moeizaam uit het water komt.
“Beetje zielig hoor, Shan. Dat je dit nog geeneens kon houden”, ik knik naar Zenco, die zodra hij stilstaat zijn achterbeen op rust houdt.
Shanna kijkt me vuil aan en schudt wat water van haar armen. Ik zie dat ik nu moet stoppen met pesten, anders trekt ze me straks inderdaad van mijn paard af.
“Gatverdamme, m’n rijbroek krijg ik nooit meer uit. Moet je horen!”, ze staat stil en trekt haar voet een stukje uit haar laars om hem vervolgens weer neer te zetten, wat een klotsend geluid maakt.
Ik grijns breed en slik een opmerking in. Voor de zekerheid hou ik Zenco even vast tot Shanna in het zadel zit. Haar natte rijbroek kletst op het zadel, ze blijft even onbeweeglijk zitten.
“Gatverdamme…”, herhaalt ze.
Met moeite hou ik mijn lach in terwijl we de paarden terugstappen. Wat jongens lachen vanaf een afstand en roepen wat.
“Kan je ’t zien?!”, schreeuwt Shanna gefrustreerd terug.
“Tja, die beha hé..”, het is eruit voor ik er erg in heb.
Ze kijkt me fel aan.
“Nu heb je echt een zwaar probleem”, waarschuwt ze.
Ik kijk haar even afwachtend en grijnzend aan, dan houdt ze haar rijzweep in de aanslag.
“Ohow…”, mompel ik en slik even lachend.
Snel steek ik mijn handen weg, wat voor Kendi genoeg is om haar achterbenen in de grond te wortelen om vervolgens als uit een katapult weg te schieten. In rengalop vliegen we lachend en gierend langs de vloedlijn, terug naar huis.