Bokt.nl

Citaat:

Lieve stella,
Dit wordt de laatste mail vanuit Nederland van mij naar jou. Ik weet niet waarom maar ik ga je echt missen, niet dat ik je vaak zie. Meestal maar om de 5 maanden, maar dat zal nu dus 1 jaar niet worden, en natuurlijk minder vaak mailtjes. Ik heb zo’n vermoede dat ik het vast druk ga krijgen om me vriendinnen van hier, ouders en broer mails te sturen, en dan ook nog de school en alle activiteiten die mij te wachten staat in Amerika. Ik weet het niet, maar ik kan het gewoon niet geloven dat ik, Kirsten Braaksma een jaar highschool ga doen in Amerika, en ga wonen in een echt Amerikaans gezin. Dat ik dat ga meemaken! Ik ga echt iedereen zo erg missen, het zal vast moeilijk worden. Gelukkig is mijn karakter dat ik best op mezelf ben, maar dat zal het evengoed nog wel moeilijk maken heb ik zo het idee. Maar goed, morgenochtend kwart voor 8 moeten we op schiphol zijn, ik wordt gebracht door mijn ouders en mijn broer. Ik stop dus naar maar, ik moet nog de laatste dingen weg brengen, vanochtend zijn we naar familie geweest om gedag te zeggen. En om eerlijk te zijn ging dat best gemakkelijk, ik moest niet huilen ofzo terwijl ik dat wel gedacht had. Maar goed, hou je taai en we mailen!
XxxxX Kirs

Ik klapte mijn laptop dicht en deed hem alvast in mijn tas, ik zocht nog wat dingen erbij wat ook mee moest voor mijn laptop en zetten hem daarna bij de rest van mijn (4!) grote koffers. Ik ging op mijn bed zitten en keek rond in mijn kamer. Morgen zal alles anders zijn, andere kamer, ver weg van hier en een hele andere taal. Gelukkig had ik totaal geen moeite met de engelste taal. Ik werd geplaatst in Los Angles, ik was daar echt blij om. Een ander meisje die ook een jaartje Highschool gaat doen zit ook in Los Angles, weliswaar een andere school. Maar toch, als het even moeilijk zit en je behoefte hebt met iemand te praten die nederlands en hetzelfde meemaakt als jij zelf zouden we toch naar elkaar toe kunnen. Uiteindelijk stond ik op en liep naar beneden waar mijn broer achter de computer zat en mijn moeder in de keuken het eten stond voor te bereiden. Ik keek om me heen en zag nergens mijn vader. “Waar is pap?” vroeg ik maar aan mijn broer Edwin. “Die moest nog even naar het winkelcentrum wat halen, en vraag me niet wat” ik knikte en ging zitten. Ik keek naar het mapje voor me waar alle info over mijn gastgezin in zat. Ik pakte het en las het voor de zoveelste keer door. Mijn gastmoeder heette Anya en was 34 jaar. Mijn gastvader Ken was 37 jaar. Ik had ook nog een gastzusje van 9, zei heette Maylin. Er stond een foto bij van het gezin zelf en wat foto’s van hét huis. Ja en dan ook echt hét huis, het was wel 4 x zo groter als mijn eigen huis hier in Nederland. Ze hadden ook nog is een strandhuis op het strand dat aardig normaal leek voor hun. Ik had ze zelf die avond hiervoor aan de telefoon gehad, in het begin was het even lastig om in het Engels zo snel te praten door de telefoon maar al snel ging het vlotter en hadden we 3! Kwartier aan de telefoon gezeten. Ik zag dat Edwin naast mij kwam zitten, hij was 18. Ik was zelf 16 en had 3 maanden geleden mijn VMBO examen gehaald. Hij hield zijn hand op mijn schouder. “En zusie, heb je er zin in?” ik knikte. “Echt wel! En we gaan vaak mailen hoor” Hij glimlachte breed. “Dat is je geraden, ik verwacht elke dag een mail!” ik lachte. Ik had het altijd al goed met mijn broer kunnen vinden, hij was meer een vriend van haar dan een broer. Als ze ergens mee zat kon ze dat met een gerust hart aan hem kwijt, hij had natuurlijk net zelf die tijd dan van haar meegemaakt en kon haar veel beter helpen dan haar ouders. Die bedoelde het natuurlijk ook goed, maar iemand die in deze tijd leefde en net 2 jaar daarvoor hetzelfde meemaakte, kon het toch makkelijker begrijpen dan 2 mensen die uit de oertijd kwamen. Oké, ik geef toe dat is flauwekul zijn we nog maar 44. Maar zeg nou zelf, toen was alles toch ook anders? Ik zag in mijn ooghoeken mijn vader binnen komen met een pakje in zijn handen. Hij kwam op me aflopen en ging naast mij en Edwin zitten en overhandige het pakje. “Nou Kirs, ik denk dat je dit vast nodig zult hebben tijdens je reis” ik glimlachte en maakte het open. “Een iPod! Jeetje, bedankt zeg. Mijn Mp3 was al kapot, echt super” ik omhelsde hem, ik voelde toch tranen opkomen maar hield ze in bedwang. Het zou alleen maar moeilijker worden.

Nadat ik gegeten had en liedjes op me iPod had gezet ging ik naast mijn ouders op de bank zitten. Zo dit laatste avondje bleef ik lekker thuis, en ging vroeg naar bed. Morgen werd het vast een lange en vermoeiende dag. We waren de ‘Nanny’ aan het kijken tot plots de telefoon ging. Mijn vader stond op en nam op. Ik letten nier meer op hem en ging verder kijken. “Kirsten, voor jou” ik keek om en stond enthousiast op en nam de telefoon over van mijn vader.
“Met Kirsten” zei ik vrolijk door de telefoon
“Heey Kirs, met Marleen”
Ik wist meteen wie het was, het meisje die ook naar LA ging voor een jaartje HighSchool.
“Heey Marleen! Leuk dat je belt, er is toch niks mis hé?”
Ik hoorde gelach door de telefoon. “Nee hoor, ik wilde weten hoe je ervoor staat. Gaat het nog?”
“Ik denk er wel telkens aan dat ik ze ga missen, maar eigenlijk valt het nog best mee”
“Ach dat is mooi”
“En jij?”
“Ik heb hier al een paar keer een huilbui gehad van hier tot egypte”
Ik grinnikte. “Hopelijk heb je niet zo last van heimwee als je er bent”
“Dat vast wel, maar ik ga veel met ze bellen en met kerst komen ze over naar Amerika”
“Leuk! En heb je je spullen al gepakt?”
“Jep, alles staat klaar. Morgen gaan we kwart voor 7 weg”
“Oja, je woont natuurlijk wat dichter bij dan mij, wij gaan 6 uur weg”
“Zo, dat wordt vroeg naar bed vanavond”
“Ja inderdaad, maar goed. Dan zie ik je morgen, hou je taai vannacht hé!”
“Dat zal vast wel lukken, tot morgen Kirsten!”
“Doeidoei” riep ik nog vrolijk door de hoorn en hing op. Ik vertelde mijn ouders die meteen glimlachend op keken over het gesprek en hoe enthousiast ze was over Marleen. “Nou meid, we zijn blij dat je tenminste bij haar terecht kan als het even tegen zit” Ik knikte en nestelde me weer naast mijn ouders op de bank.

Ik was klaarwakker, voor de zoveelste keer keek ik op me wekker. Hmm 04:55, het schoot al op. Ik besloot maar een douche te gaan nemen. Ik pakte mijn handdoek en badjas en nam al snel een snelle douche. Nadat ik aangekleed en opgemaakt was schoof ik de gordijnen open, het was al licht. Maar het was dan ook zomer, het was ondertussen bijna half 6. Over een halfuur weg! Ik liep naar beneden waar mijn ouders aan de koffie zaten, Edwin stond nog onder de douche. “Zal ik alvast de koffers in de auto zetten?” vroeg ik maar om de tijd te doden. Ze knikte gooide de autosleutel, handig ving ik hem op en grijnsde naar mijn vader die bewondert doe keek. Ik liep de trap op en zag net Edwin zijn kamer uitkomen. “Ga je de koffers in de auto zetten?” vroeg hij toen hij de autosleutel in haar hand zag. “Jep!” zei ik vrolijk. Ik grinnikte in mezelf, nooit was ik zo vrolijk op de vroege morgen. “Zal ik helpen maar?” vroeg Edwin, Ik schrok op uit mijn gedachten, knikte wat dromend en samen pakte we allebei een koffer. Neuriënd liep ik de trap af naar buiten en piepte de auto open en legde de koffers in de achterbak. 5 minuten later zat ik uitgeput van die zware koffers op de bank. Ik keek naar mijn been die gespannen heen en weer zat wiegen. Edwin grijnsde. “Hou op spast, je brengt me op de zenuwen” ik lachte. Na een tijdje wat eigenlijk 2 minuten was stond ik op en liep naar boven om ‘afscheid’ van mijn kamer te nemen. Ik bleef staan voor de grote spiegel die mijn hele lichaam in beeld nam. Ik keek naar mijn slanke bouw. Ik haalde nog een borstel door mijn lange bruine haren. Ik keek naar mijn gezicht, het was wat spitsig, ik had bruin haar en donkerblauwe ogen. Als ik me haar in veel laagjes had kwam er meteen een slag in. Ik lachte naar mezelf en ging naar beneden waar ik mijn reistasje nog even checkte. iPod, make-up, mobiel, pen, boekje, agenda, batterijen, boek en een maandverbandje en tampon voor het geval dat. Ik keen naar de klok. Nog 5 minuten! Ik ging zitten, mijn moeder was bezig met zichzelf op te maken en me vader deed alvast de airco aan in de auto. Ik keek om me heen, de vertrouwde keuken en woonkamer. Die ik een jaar niet zal zien, aanraken en voelen. Ik voelde de tranen opkomen en veegde ze snel weg. Een heel jaar, nu ik er zo aan dacht leek het best veel, ik wist zelf ook wel dat het jaar om zal vliegen maar toch. Je familie die jaren voor je gezorgd hebben zal je een heel jaar niet zien. Edwin kwam nu naar binnen. “Dames, we gaan” en hij vloog weer naar buiten om de koele auto in te gaan. Ik grinnikte, riep naar boven waar me moeder was dat we gingen. Ik keek nog een keer rond. “Vaarwel huis, tot volgend jaar…”

ijslanderfan schreef:

3 juli ga ik voor een jaar naar Nieuw Zeeland, ook high school..
Ik ga iedereen ook verschrikkelijk missen..


Valt mij ook op dat je nogal lange zinnen maakt, maar alles is wel in detail
beschreven. Zo vorm je een soort film in je hoofd wat je verhaal goed doet.
Ik vind het een prachtig verhaal.

Citaat:

Ik ging in de auto zitten en wachten geduldig totdat mijn moeder de deur achter zich dicht deed en ook de auto in stapte. Ik keek uit het raam toen we de straat uitreden. “Vaarwel straat” zei ik nog zachtjes, ik ging wat achteruit gezakt zitten en keek dromerig het raam uit. We kwamen lang mijn oude school, het waren 4 topjaren geweest. Natuurlijk waren er mindere tijden als het even slecht ging met cijfers of ruzie met leraren, maar over het algemeen was het een goede school. Ik was dan ook met goede cijfers het examen door gegaan. Ik keek naar het grote gebouw met 2 torens, daar zaten ook een paar lokalen. Het was altijd flink balen als ze boven aan hadden, dan moesten ze al die trappen op. Opeens hoorde ik mijn mobiel piepen. Een sms! Ik pakte mijn mobiel uit me tas, ik zag mijn ouders omkijken om te kijken of ik gebeld werd. “Een sms!” zei ik dus maar. Ik schoof hem open, ik zag dat de sms van Klara was. Ik klikte op openen en las het smsje.

Meid! Ik snap niet dat je dit allemaal doet, ik ga je zo erg missen! Wij allemaal trouwens. Jij was altijd diegene met de leuke ideeën om iets te gaan doen, je bracht altijd vrolijkheid in de groep. Het zal wel anders worden, een jaar geen Kirsten in de buurt. Gelukkig kunnen we contact houden via mail, maar dat is ook niet alles. In ieder geval super veel succes, ik snap best hoe zenuwachtig je bent. Echt meid! Je bent een pracht, doei! Kuskuskus Klaartjé

Ik grinnikte, ik was dol op mijn 3 beste vriendinnen. Klara, Michelle, Patty en ik waren al vanaf de basisschool onafscheidelijk geweest. Ik zuchten, niet aan denken dacht ik snel. Ik kon het niet helpen en de tranen vielen naar beneden. Ik voelde mijn broers hand op mijn schouder. “Gaat het?” vroeg hij vriendelijk. Ik knikte en veegde mijn tranen weg, het hielp niks ze bleven maar vallen. Mijn moeder keek naar de achterbank. “Meisje toch, ik hoop zo dat je de goede beslissing hebt genomen” ze legde haar hand op mijn knie en wreef liefdevol. Ik knikte, pakte een zakdoekje uit mijn tas en snoot een paar keer hard mijn neus. “Het gaat wel weer” zei ik tegen mijn broer en moeder die mij aankeken. Na een tijdje uit het raam gekeken te hebben pakte ik mijn nieuwe iPod uit mijn tas. Nadat ik de draadjes uit de knoop gehaald had, zetten ik hem aan. Het geluid dat uit mijn iPod kwam was stukken beter dan mijn oude MP3. Het liedje ‘Senorita’ van Justin Timberlake galmde door mijn oren. Ik deed het geluid wat harder en stond al snel versteld van de volume wat lekker hard kon. Na ruim een uur in de auto gezeten te hebben kwam Schiphol in zicht. Snel deed ik mijn iPod terug in mijn tas en keek toe hoe mijn vader de auto handig in het volle parkeergebouw zetten. Ik glimlachte even kort naar mijn broer die duidelijk zag hoe zenuwachtig ik was. Voordat de auto stil stond had ik de deur al open. Toen de auto stil stond sprong ik eruit. Ik keek rond en zag nog een jongen samen met zijn ouders zijn koffers uit de auto pakken. Zou hij ook naar Amerika gaan voor de Highschool? Ik pakte een koffer nadat mijn vader de achterklep open deed. Met allemaal een koffers in onze hand liepen we het enorme gebouw binnen. Ik was wel eens eerder met het vliegtuig geweest maar dat was lang geleden. Ik keek op de grote klok in de enorme hal en zag dat het inmiddels al half 8 was. We liepen wat rond en zagen uiteindelijk een enorme vlag met ‘Travelactive’ erop staan. Ik glimlachte zenuwachtig. Ik keek mijn ouders aan die ook inmiddels de vlag hadden opgemerkt. Mijn vader kwam achter mij staan. “Nou kop op meid, ben je er klaar voor?” ik slikte even. “Ja pap” zei ik uiteindelijk en liep naar de grote groep toe. Ik zag veel meiden en jongens met hun ouders/opa’s en oma’s en broers/zussen staan. Ik keek mijn ogen uit en keek zoekend rond naar Marleen. Ik wist hoe ze eruit zag via een foto en de webcam. Ik keek zoekend rond en zag Marleen opeens staan, ze was druk in gesprek met haar zus. “Ik ga even naar Marleen” zei ik tegen mijn ouders en liep weg. Ik tikte op haar schouder. “Hey Marleen!” zei ik vrolijk. Ze draaide zich verbaast om, ik keek in het vrolijke gezicht die duidelijk enthousiast was. Ze omhelsde me meteen. “Kirsten!” riep ze uit. Ik stond even paf van die omhelzing en de luide roep. Ik lachte. “Zo, ben je er klaar voor”. Ik merkte dat mijn ouders en broer achter mij waren komen staan. Er ontstond een vrolijk maar zenuwachtig gesprek tussen ons, de klik was al snel gevonden. Ik schrok op van iemand die door een microfoon begon te praten. Toen ik zag dat het iemand van Travelactive was voelde ik een trilling door me heen gaan. Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest! “Zullen we wat wat dichter bij gaan staan Kirs?” vroeg Marleen plots. Ik knikte wat afwezig en liep achter haar aan. Na een korte peptalk begon iemand de steden op te noemen met de namen. Zodat we ons konden melden en ons in konden checken voor het vliegtuig. Na een paar namen hoorde ik haar ‘Los Angles’ zeggen. Ik lette direct op.
“Marleen Wagenaar” Marleen keek meteen op en liep naar hun toe.
“Kirsten Braaksma” riep ze daarna op. Ik voelde mijn benen zowat niet meer en liep wat haastig naar hun toe. “Dat ben ik” zei ik tegen de vrouw. De vrouw keek lachend naar mij en gaf mij wat papieren wat ik in moest vullen. Ik bedankte haar en liep naar de tafel waar Marleen stond. Ik propte mezelf tussen de mensen naast haar. Ik las de papieren door en zag uiteindelijk de info over het vliegtuig. Stoelnummer 33A stond er. “Hé Marleen waar zit jij in het vliegtuig” ze keek meteen naar het blaadje voor haar. “33B” Ik knikte. “Mooi, dan zit ik waarschijnlijk naast jou” Marleen lachte. “Gezellig” en ze ging door met invullen. Mijn ouders die met de ouders van Marleen aan het praten waren keken vaak mijn kant op. Toen ik zag dat de handtekening van mijn ouders nog gezet moest worden wenkte ik dat ze moesten komen. Al snel kwamen ze er aan, de ouders van Marleen volgde om ook hun handtekening te zetten. Nadat de handtekening gezet was wachten we totdat de begeleidster weer begon met praten. Nadat iedereen klaar was en de mensen van TravelActive zeker wist dat ze alles hadden en iedereen hun vliegticket had begonnen ze met praten. Elke staat kreeg een begeleidster die meegingen met die personen van die staat in het vliegtuig omdat ze zeker wilde zijn dat er geen verwarring was. Ik zag mijn moeder goedkeurend kijken, ze had het niks gevonden toen ze hoorde dat ik waarschijnlijk alleen met het vliegtuig moest. Nadat de begeleiders voor elke staat voorgesteld was, was het tijd voor het afscheid.

We hadden er ruim de tijd voor, ik keek om me heen en al veel hadden hun tranen de vrije loop laten gaan. Ik omhelsde mijn vader. “Nou pap gedraag je” ik zag dat hij de tranen in zijn ogen had. Na een tijdje zo gestaan te hebben liet ik hem los. “Wacht even Kirs” ik bleef geduldig staan. Mijn vader haalde een envelop uit zijn zak en overhandigde het aan mij. Ik maakte het open en haalde er een briefje van €200,- uit. “Jeetje pap, dat hoeft echt niet. Jullie storten elke maand al geld, en ik heb nog genoeg geld mee.” Ik zag dat hij moeite had zijn tranen te bedwingen. “Koop er maar wat leuks van of trakteer een keertje ofzo” mijn tranen stonden in mijn ogen. “Bedankt pap” hij knikte. Ik keek hem even aan en omhelsde mijn moeder en broer uitgebreid. “Ik jullie zo missen” nu kwamen de echte tranen eruit lopen. Mijn moeder zag het en omhelsde me stevig. “We houden veel contact lieverd. Succes meisie” Ik knikte. Na nog wat lieve woordjes en stevige omhelzingen liep ik al zwaaiend met Marleen de poortjes door naar binnen. Toen we uit het zicht waren hield ik op met zwaaien. Ik keek naar Marleen die net zoals mij rode ogen had van het huilen. We liepen zwijgend door totdat Marleen opeens stil stond. “Hoe laat gaat ons vliegtuig” het was waarschijnlijk toeval dat we net voor het bord stonden. Ik keek erop en zag dat ons vliegtuig over 3 kwartier open ging en over 1 uurtje ging opstijgen. “Eerst de bagage maar naar de band brengen maar?” vroeg ik. Marleen knikte toestemmend en samen gingen we opzoek naar een bagageband wat voor ons vliegtuig was. Al snel kwamen we in een ruimte we wilde net opzoek gaan naar de band van ons vliegtuig totdat we werden tegen gehouden. “Meiden, jullie zijn van Los Angles toch?”

Ntlie_ schreef:

Leuk hoor, maar wat heeft Kirsten aan een briefje van €200,- als ze in Amerika dollars hebben?

Gaaf verhaal verder, ga het zeker volgen!

Myukii schreef:

Marjolein_ schreef:

Ik heb het 2 x nagelezen en voor mijn gevoel alle spelfouten eruit gehaald. Als jullie spelfouten zien zouden jullie dat dan willen zeggen dan kan ik dat verbeteren

wachten moet wachtte zijn lang mijn oude school -> Langs mijn oude school.
'Het was altijd flink balen als ze bovenaan zaten' -> in de ik-vorm blijven
ik zuchten -> ik zuchtte
(zal straks wel even verder kijken voor je, moet nu naar school, maar vind het een erg leuk tweede deel geworden!)