Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-01-07 17:10

[Verhaal] Finding Earth

Geplaatst door de TopicStarter : 06-01-07 17:10

oke ik ben een hele tijd geleden ooit eens aan een verhaal begonnen, en daar keek ik nu naar, en nou was ik eerlijk gezegd wel benieuwd wat er van gevonden wordt, en wat de algemene mening erover is ofdat ik er mee verder zal gaan, moeten nog wat kleine aanpassingen plaatsvinden als ik ermee verder wil, maar tgaat nu even over de grote lijnen, wat vinden jullie ervan, zowel het verhaal, als de taal, als de indeling en spelling?
tips tips tips?
alvast bedankt

‘Tjonge wat was dat saai zeg, nou ja weer een schooldag achter de rug.’
Arwynne legt haar tekendoos terug in haar kluisje en haalt daar haar lunchdoosje uit die ze in haar hang-over tas doet. ‘Nou ja het was in ieder geval niet zo erg als gisteren.
Arwynne’s beste vriendin Wendy kijkt haar met een speelse glinstering in haar ogen aan en een seconde later schieten de twee meisjes allebei in de lach. ‘Ja, dat was wel lachen joh, met mevrouw sparkle.’
‘Dat we er voor zoiets stoms uit moesten zeg.’
‘Leraren!’ Arwynne sluit het rode deurtje van haar schoolkluisje en stopt het sleuteltje in haar tas. Dan hangt ze de paarse tas over haar arm en lopen de twee vriendinnen de school uit, ze lopen langs de hoge wolkachtig gekleurde gebouwen van de stad Avdon.
Even later lopen ze al op een heuvelig bospaadje naar beneden. ‘Wat zou Mordegai vandaag weer hebben gedaan?’
‘Ik weet het niet, maar het zal vast wel weer iets te maken hebben met leraren pesten.’
‘Ja, he.’
‘Je vind hem echt leuk of niet?’
Arwynne trekt ongemakkelijk een takje van een van de bomen waar ze langsloopt en begint eraan te prutsen. ‘Ik weet het niet, hij is best leuk maar af en toe kan hij zo’n ongelooflijke sukkel zijn.’ Als het groene sap uit het stokje begint te komen gooit ze het weg en veegt haar handen aan haar spijkerbroek af.
‘Ja, hij is best aardig, maar eerlijk gezegd vind ik hem niet echt een leuk type voor iemand als jij, maar ik kan me vergissen dus niet op mijn mening ingaan hoor.’
‘Ja, misschien, misschien.’
‘Maar goed, wat zullen we vandaag gaan doen met de pony’s?’
‘Zullen we vandaag dan maar weer eens naar het strand gaan?’
‘Ja, dat is goed, maar dan ga ik wel op Oblix oke?’
‘Ja, best.’
‘Zullen we met westernzadel rijden?’
‘Je doet maar, ik zie wel.’
Even later zien ze voor zich een grote weide met twee grazende paarden erop, en erachter een prachtig uitzicht van heuvels en hoge bergtoppen. ‘Daar zijn ze al, Astrix?!’
‘Oblix?!’ De twee paarden draaien zich om en kijken in de richting van de meisjes. ‘Goed, zo kom maar jongens!’ De meisjes lopen nog een stukje verder omlaag met het pad en houden dan op waar het pad stopt en er een breed hek begint met daarachter de weide. Ze klimmen over het hek en gaan dan met de heuvel mee omhoog.
‘Maar ik heb eigenlijk meer zin om naar het dak van de stad te gaan……..’
‘Oh, nou ja oke, het ging mij er toch alleen maar gewoon om dat we naar buiten gaan, ik heb namelijk echt geen zin om in de wei te rijden vandaag, dus dat is goed.’
‘Oke, mooi zo.’
Als ze bovenaan komen, lopen ze naar een stalletje aan de rechterkant van de paarden en gooien ze hun tassen op de grond in het kleine zijkamertje waar een paar zadels en poetsspullen liggen.
Alle twee pakken ze een halster en een halstertouw en een paar koekjes en lopen daarmee naar hun rijpaarden.
Arwynne loopt met het halster achter haar rug en de koekjes voor zich uitgestrekt naar de bruine Haflinger ruin voor zich en pakt hem bij zijn voorlok en doet het halster bij hem om, dan geeft ze hem een koekje en begeleid ze hem met een los halster naar het stalletje waar ze hem net als Wendy, vastzet aan een haakje en hem een flinke poetsbeurt geeft.
Even later zijn ze klaar en terwijl Wendy een zadel op Astrix legt en een hoofdstel om doet, maakt Arwynne Oblix los en zet hem een eindje van de stal af, zwiept dan eerst haar been en dan de rest van lichaam in een keer over de rug van de vosruin.
‘Ga je zonder tuig?’Wendy trekt een wenkbrauw op.
‘Ja, ik heb echt geen zin om nu alles erop te gooien enz dus doe ik het nu zo maar weer eens.’ Arwynne kijkt nog even toe hoe haar vriendin de bruin-wit gevlekte tinker ruin nog eens aansingelt en dan ook opstapt. Dan stappen ze samen rustig naar de andere kant van de wei in de richting van de hoogste bergtop. Na een uurtje te hebben gestapt en rustig te hebben gedraafd voelen ze dat de lucht al wat frisser begint te worden. ‘Zullen we nog een stukje rennen voordat we te hoog komen?’
‘Ja o….’ Maar voordat Wendy fatsoenlijk antwoord kan geven is haar vriendin als een eind verder.
‘Aiiiiiiiiiiiiiiiiaiiiiiiiaiiii!!!!!’ Lachend sporen ze hun paarden aan tot de uiterste snelheid die ze eruit krijgen. Arwynne pakt de lange witte manen nog wat steviger vast en fluistert nog eens tegen haar grote ros dat hij nog wat harder moet en met de oren naar voren begint de ruin nog een paar passen harder te gaan. Dan laat ze zich voorzichtig over de hals van haar vriend hangen en fluistert zacht tegen hem. ‘Ik wou dat dit voor eeuwig kon duren…….’

Met een harde plof komen de schoenen op de ijzige grond.
Arwynne geeft de vos een schouderklopje en bedankt hem voor de rit waarna hij zich omdraait en rustig weg stapt.
‘Wat ga je doen?’
‘Hij heeft vandaag wel genoeg gedaan.’
‘Oh, oke.’ Wendy stapt ook af en zet Astrix zijn teugels vast aan zijn zadel zodat hij er niet in kan trappen. Gevolgd door haar vriendin loopt Arwynne nog wat verder omhoog over de harde grond. Bovenaan stopt ze en gaat rustig naar de enige boom op de top en klimt erin. Dan gaat ze op een van de brede uitgestrekte takken zitten en kijkt voor de zoveelste keer weer vol bewondering naar boven. Een paar tellen later zit Wendy ook naast haar. Arwynne steekt haar arm naar boven uit en wijst naar een van de felgekleurde lichtjes in de donkere duisternis boven zich. ‘Daar, daar is het………’
‘Ja….’. Het is een tijdje stil en vol bewondering kijken de meisjes naar boven naar dat ene lichtje tussen al die anderen. ‘Zoveel lichtjes en er is er maar eentje van elke, niet een is hetzelfde als een ander, maar die ene, die ene felle…..daar wil ik heen………..’
Het is voor de tweede keer weer even stil. ‘Ik vraag me toch wel af of je daar wel ooit zult komen Arwynne…..’
‘Het zal gebeuren, geloof me nou maar, ooit zal ik daar rondlopen.’ Ze slaat haar armen om haar knieën en kijkt vol zelfvertrouwen naar boven.
‘Ja maar ten eerste ben je nog geen vijftien en ten tweede moet je daar allemaal verschillende soorten vergunningen voor hebben en je moet een bepaald bloedtype hebben en je weet niet eens of je de goede hebt.’
Arwynne schud haar hoofd. ‘Allemaal kleine opstakeltjes, daar kom ik wel doorheen.’
‘Tja, misschien……..’
‘Wendy…..?’ Ze kijkt haar vriendin vragend aan.
‘Ja?.’
‘Hoe zou het daar zijn….? Ik bedoel ik heb er wel over gelezen enz. Maar die boeken zijn allemaal zo oud en niks is helemaal realistisch in die boeken.’
‘Tja, ik weet het niet, vast wel heel mooi van wat ik begrijp over al die verhalen van jou.’
‘Ik wed dat het daar prachtig is, helemaal omgeven met licht en iedereen is vast heel aardig en slim, en ze gebruiken geen geld meer maar ze ruilen allemaal eerlijk als ze iets nodig hebben.’
Wendy moet de neiging onderdrukken om in lachen uit te barsten. ‘Nou jij hebt wel een hele hoop hoge verwachtingen ervan he? Het lijkt mij als ik dat eerlijk mag zeggen, dat jijzelf ook wat meer in de realiteit moet stappen Arwynne…..’
‘Nou, misschien wel maar ik mag toch wel hopen?’
Haar vriendin glimlacht.‘Van mij mag je alles hopen, als je maar erop gaat rekenen, voor als je er eenmaal komt.’
‘Nee.., als jij me in elk geval maar steunt want in mijn eentje zal ik het inderdaad nooit voor elkaar krijgen.’
‘Ik ben er altijd voor je, dat weet je toch wel?’
‘Ja, je hebt gelijk, ik kan altijd op jou vertrouwen.’ Ze leunt achterover tegen haar vriendin aan, en kijkt nog eens met grote ogen naar de open lucht. Na nog een lange stilte duwt Wendy haar voorzichtig van zich af. ‘Maar uhm, zullen we maar weer gaan, het word al best laat en ik heb mijn ouders beloofd dat ik vandaag thuis zou eten dus dat moet ik eigenlijk wel echt doen.’
‘Oh oke, goed dan.’
‘Ik denk dat Oblix zo onderhand wel weer uitgerust en aangesterkt is dus we kunnen wel met zijn tweeën met hem meerliften.’
‘Ja, denk je, als dat zo is zou wel lekker zijn ja.’
Grijnzend pakt ze de dikke boomstam vast. ‘Iinderdaad lijkt me dat wel handig voor jou.’ Omstebeurt klimmen ze achterelkaar de boom uit en lopen dat kleine stukje weer omlaag waar de brede tinker rustig voor zich uit staat te suffen.

Heel even kijkt Arwynne om zich heen naar de anderen die hard door de cabine heen en weer rennen en van alles verslepen.
Het zweet staat haar op het voorhoofd. ‘Denk eraan waarvoor je dit doet.’ Een blond meisje met krullend haar kijkt haar met een roodhoofd aan en stuurt haar een waterig glimlachje toe. ‘Tja, maar ik ben er nou niet meer zo zeker van of dit wel de goede keuze was.’
‘Daar komen we straks achter dus ja, omdat het nou toch te laat is om nog terug te gaan moeten we maar gewoon afwachten he?’ ze knipoogt naar het meisje. Dan kijkt ze weer naar beneden en begint weer hard te pompen, langzaam glijden er af en toe wat zweetdruppeltjes over haar voorhoofd die dan met een zacht geluid op de grond vallen.
‘Aflossen!’ Arwynne hoort dat bekende woord en stopt gelijk met het harde pompen. Ze draait zich om en sjokt langzaam de cabine uit.
Eenmaal van de warme ruimte verlost veegt ze vermoeid het zweet van haar voorhoofd en loopt een paar trappen op. ‘Tjonge, dat was me het wel zeg.’ Zucht ze.
Ze gaat haar slaapkamer deur in en daar zit gelukkig op het moment niemand.
Ze pakt haar tas van de grond en gooit hem bovenop een van de vier stapelbedden aan de zijkanten van de kamer. Dan merkt ze een klein beveiligd raampje op en loopt er naartoe, nieuwsgierig naar wat voor uitzicht ze eruit zal krijgen. Tot haar grote bewondering ziet ze om zich heen prachtige sterren, en dan ziet ze beneden helder gekleurd licht. Ze kijkt wat meer naar de onderkant van het raampje en ziet daar haar eigen thuisplaneet. Daar had ze de laatste paar jaren gezeten, ze kan zich nog goed de laatste dag herinneren samen met haar beste vriendin. Ze was zorgeloos met haar uit school vertrokken en heerlijk gaan paardrijden, ze hadden nog op de hoge top van de berg zitten kijken naar de wonderlijke donkere avond en de sterren boven hun hoofden.
De volgende dag had ze het gehoord.
Ze had gelijk die dag erna beslist dat ze nooit meer naar die school zou gaan en die plek waar haar lieve vriendin had gewoond en waar ze altijd zo gelukkig waren opgegroeid samen.
‘Wendy…..’ Zacht fluisterend spreekt ze de naam uit en er drukken een paar tranen in de hoeken van haar ogen. Ze moet even slikken om ze weg te krijgen en draait zich dan plotseling in een sprongetje om. ‘Hup, snel in bed’ zegt ze tegen zichzelf. Dan klimt ze met haar kleren aan in bed en legt haar kussens en dekens goed en laat haar hoofd dan op het kussen vallen.

‘Sssssst… slaapt er al iemand?’
‘Volgens mij wel’
Voorzichtig opent Arwynne haar ogen en luistert een paar seconden naar het zachte gefluister van de andere meisjes die de kamer binnenkomen. Dan gaat ze rustig rechtop zitten. Een van de meisjes ziet haar zitten en groet haar door een paar vingers op te steken. ‘Ze is al wakker’ Nu draaien de andere meisjes zich ook om naar haar en groetten haar dan ook netjes. Arwynne steekt ook haar hand terug op.
Ze voelt het bed waar ze in ligt een beetje heen en weer bewegen en steekt haar hoofd ondersteboven naar beneden. ‘Jij ook hoi’ Met een brede grijns kijkt ze recht in de blonde krullen aan de achterkant van het hoofd van een meisje die zich ook omdraait.
‘He, ik zag jou toen straks nog.’
‘Ja hoi, ik ben Serena’ Vriendelijk steekt het meisje haar hand naar Arwynne uit.
Die neemt hem aan. ‘Arwynne.’
Even kijken ze elkaar tegelijk aan en glimlachen vriendelijk naar elkaar. ‘Nou ik ga maar eens slapen dan.’
‘Ja, dat is een goed idee ja’. Ze gaat weer in haar bed liggen en zakt rustig weg in een dromende slaap.
Midden in de nacht word ze wakker gemaakt door een bewegende zoemer in haar broekzak. Ze gaat rechtop zitten en kijkt slaperig naar het berichtje op het scherm van de zoemer. ‘Cabine!!’ staat erop. Ze gooit de dekens van zich af en springt uit bed, dan rent ze op haar blote voeten de deur uit naar de cabine.
‘Nu, pompen!, we hebben de zuurstof overschat.’Ze voelt een ruwe hand tegen haar rug aan en word hard naar de dichtstbijzijnde pomp toe geduwd. ‘Vlug een beetje.’
Haastig pakt ze de bovenkant van de pomp vast en begint hard te pompen, terwijl ze nog eens rond kijkt naar de andere tieners die ook bezweet staan te pompen.
Dan gaat ze weer verder, afwezig denkt ze weer aan dezelfde droom die ze de afgelopen 2 jaren al zo vaak heeft gehad. Ze schud zichzelf wakker en begint weer aanwezig te pompen.

‘Waar ging dat om, waarom moest je er zo vroeg uit?’
‘Ze hadden extra zuurstof nodig.’ Slaperig wipt Arwynne zich weer boven op het stapelbed,pakt haar kussen en gaat er op haar schoot met haar hoofd op hangen.
‘We gaan zo ontbijten, ik zou er maar wel voor zorgen dat je op tijd bent anders krijg je noppes.’
‘Ja, ja ik weet het’
‘Nou kom op meissie.’ Serena trekt haar aan haar arm van haar bed af en met zijn vieren lopen ze de kamer uit. Moe sjokt Arwynne achter haar nieuwe vriendin aan naar de eetruimte, waar ze een kom met smurrie in de handen wordt gedrukt.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-01-07 14:54

Re: [Verhaal] Finding Earth

Geplaatst door de TopicStarter : 07-01-07 14:54

Helemaal niemand commentaar of tips?

**Geplaatst**: 08-01-07 12:50

Re: [Verhaal] Finding Earth

Geplaatst: 08-01-07 12:50

een goede tip is misschien om niet na elke geschreven regel een nieuwe regel te starten, om te enteren zeg maar. hierdoor wordt het een stuk prettiger om te lezen, een stuk rustiger voor je ogen zeg maar Lachen

om het verhaal iets meer 'inhoud' te geven is het leuker als je de personages iets meer uitwerkt, hoe zien ze eruit, wat is hun karakter. neem daarbij de omgeving bij en dan is het helemaal okee! verder is het leuk geschreven. als je het leuk vind om te schrijven, dan moet je vooral doorgaan met schrijven!

dit zijn trouwens geen aanmerkingen, maar opmerkingen. kijk maar wat je ermee doet Knipoog

succes met verder schrijven! Lachen

**Geplaatst**: 08-01-07 13:39

Re: [Verhaal] Finding Earth

Geplaatst: 08-01-07 13:39

Kimmm schreef:
een goede tip is misschien om niet na elke geschreven regel een nieuwe regel te starten, om te enteren zeg maar. hierdoor wordt het een stuk prettiger om te lezen, een stuk rustiger voor je ogen zeg maar om het verhaal iets meer 'inhoud' te geven is het leuker als je de personages iets meer uitwerkt, hoe zien ze eruit, wat is hun karakter. neem daarbij de omgeving bij en dan is het helemaal okee! verder is het leuk geschreven. als je het leuk vind om te schrijven, dan moet je vooral doorgaan met schrijven!

dit zijn trouwens geen aanmerkingen, maar opmerkingen. kijk maar wat je ermee doet succes met verder schrijven!

Hier ben ik het helemaal mee eens, leest inderdaad niet prettig.
Ik had het verhaal gelezen en kreeg inderdaad ook niet een beeld van de personen,
hoe ze eruit zagen enz. Dat is erg jammer, misschien kan je dat nog een beetje
veranderen. Heel veel succes verder!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 08-01-07 14:35

Re: [Verhaal] Finding Earth

Geplaatst door de TopicStarter : 08-01-07 14:35

oke, heel erg bedankt voor de tips, inderdaad zie ik wel waar jullie naar toe proberen te gaan. bedankt, ik zal kijken wat ik ermee doe Lachen

**Geplaatst**: 08-01-07 15:19

Re: [Verhaal] Finding Earth

Geplaatst: 08-01-07 15:19

El_vis schreef:
oke, heel erg bedankt voor de tips, inderdaad zie ik wel waar jullie naar toe proberen te gaan. bedankt, ik zal kijken wat ik ermee doe

graag gedaan Lachen

Nomineer dit bericht ×