Geplaatst 
Ik ben van plan het wel wat spannender dan dit te maken maar het is een voor proefje!Haar telefoon trilde gevolgd door een vrolijke melodie van Beconcé, daar was ze ten slotte helemaal fan van en veel concerten van Beyoncé werden dan ook bijgewoond door haar. Ze drukte op het groene telefoontje en bracht haar mobiel naar haar oor. “Hey, Floor!” Klonk het aan de andere kant van de lijn. Floor schoot gelijk in de lach want aan Karina’s stem te horen had ze weer eens wilde plannen, en ja hoor Karina kwam met een blijde mededeling dat ze weer een gaaf plan had wat zeker weten in de vakantie kon worden uitgevoerd zodat ze alle tijd hadden. Na wat heen en weer gepraat schoot er iets te binnen bij Floor, het vorige feestje wat zij met Karina had georganiseerd liep uit bij de politie, was het wel slim om weer mee te doen? Haar ouders wilde niet meer dat ze aan dit soort spelletjes mee deed, eigenlijk wilde ze niet meer dat ze met Karina om ging maar daar hadden haar ouders niets over te zeggen vond Floor. Ze was ten slotte al bijna 16! Het vorige feestje voerde ze uit met nog een paar vriendinnen wat de ‘Blind Date’ werd genoemd. Ze zochten voor elkaar een jongen op en het moest geheim blijven welk meisje welke jongen kreeg. Helaas was het einde wat minder, één van de meiden was neer gestoken en het liep uit op een drama bij de politie.
Maar Floor vond helemaal niet dat ze gevaar liep en ze vroeg om uitleg. Karina vertelde in geuren en kleuren hoe zíj het had bedacht. Floor herhaalde het in grote lijnen voor haar zelf, het was weer een soort Blind Date party zoals Karina het noemde. Maar dit keer niet op het strand maar gewoon in hun trouwe plaatsje Utrecht. Karina had bedacht dat iedereen een lootje trok met een naam van een meisje, vervolgens moest je ervoor zorgen dat je een geschikte jongen voor het meisje zocht. De jongen zette je dan op een plek in Utrecht neer, bijvoorbeeld voor de belbioscoop en je gaf het meisje een kaart met een uitgestippelde route naar de plek waar haar jongen stond te wachten. Of in een paar woorden gezegd; een speurtocht naar je Blind Date. Floor verbaasde zich elke keer weer over de grote fantasie van Karina, dit had zij dus nooit kunnen bedenken en waarschijnlijk niemand van hun clubje. Floor was zeker enthousiast want dit was dé kans om met Kevin uit te gaan. Maar toen ze er over na dacht hoorde ze haar moeders stem nog in haar hoofd; “Als je het maar niet in je hoofd haalt nog één keer aan zo’n spel mee te doen, weet je wel dat jij nou net dát meisje had kunnen zijn, blablabla…”. Hoe kon zij haar ouders ervan overtuigen dat ze ergens anders was? Terwijl ze dat de vorige keer ook had gezegd? En dan nog een probleem, de datum die Karina in haar gedachte had was óók de datum dat haar oudere nicht kwam logeren en Floor had beloofd haar mee te nemen als ze ‘s avonds wat ging doen. Karina hoorde de aarzeling in Floor’s stem, eigenlijk hadden Floor’s ouders ook wel gelijk want wat er de vorige keer was gebeurd was zéker geen pretje, zelfs zij zelf was er van geschrokken en dat gebeurt niet vaak.
Toch vond Karina haar plan sterk genoeg om er thuis even voor aan het staartje te hangen zoals Karina dit altijd noemde. Floor was overgehaald ze liep inderdaad een risico maar hè dat loopt ze toch wel vaker? Het enige probleem dat haar in de weg liep was haar oudere nicht Roos. Roos was een echt uitgaans mens dus eventueel kon ze mee, maar Floor wist echt niet wat voor jongen ze dan voor Roos zou regelen, en de andere meiden al helemaal niet. Thuis laten kan ze Roos niet want ze had beloofd haar mee te nemen zodat ze 2 keer de afwas niet hoefde te doen. Karina vond dat ze eerst de andere maar in moesten lichten want als zij er niet aan mee wilde doen dat begonnen zij er ook maar niet aan. Floor zou de meiden uit haar klas op bellen en Karina een paar buiten de school waar ze allemaal goed bevriend mee waren. Ingrid was ook een waaghals en zodra ze het plan hoorde was ze over enthousiast en ze zou beslist mee doen, ook zij zou thuis maar even aan het staartje moeten hangen vond Karina, want ook Ingrid’s ouders waren bang geworden van de vorige Blind Date. Marloes wist het nog niet, ook niet raar vond Karina want Marloes had het allemaal zien gebeuren en ze begreep heel goed dat ze het nu wat eng vond, hoewel het nu gewoon in hun plaats is en ze Utrecht op hun duimpje kennen.. Behalve de achterstallige wijken.
Toen 1 week kerstvakantie voorbij was begonnen de 6 meisjes; Marloes, Ingrid, Floor, Karina, Jorinde en Yvonne met het trekken van de lootjes. Iedereen was gespannen want wie zouden ze krijgen? Ze hadden besloten dat ze de nicht van Floor in de bioscoop zouden dumpen met 20,-. Roos vond dat wel prima want een extra zakcentje kon ze wel gebruiken, in ruil daarvoor hoefde Roos alleen maar haar mond te houden tegen Floor’s ouders en daar had ze geen moeite mee. Het trekken van de lootjes was begonnen. Iedereen schreef zijn naam op een papiertje en ze gooide het papiertje in een rieten mandje. Karina, die dus het hele plan had bedacht mocht als eerste trekken, daar was iedereen het over eens. Ze trok een papiertje vouwde het meteen open om te kijken of ze het niet zelf was. Er verscheen een grote glimlach op haar mond en giechelend ging ze zitten. Met een melige stem zei ze dat ze zich zelf niet had. Floor mocht nu een papiertje trekken, het liefste wilde natuurlijk Karina want zij wist als enige dat Karina smoor verliefd was op Stef. Karina pakte gespannen een papiertje uit het mandje, ze vouwde het open en er verscheen bij haar géén grote glimlach. Ze had Jorinde getrokken en met Jorinde kon ze het nooit zo goed vinden.. Beter gezegd ze hadden bijna altijd ruzie. Jorinde zat er alleen maar bij omdat Yvonne anders niet wilde blijven en dat vond het groepje jammer. Zou ze zeggen dat ze zich zelf heeft? Of zouden ze het dan willen controleren? Sip keek Floor voor zich uit, met een beetje hoop dat een ander zich zelf zou trekken zodat zij tóch een ander papiertje kon pakken. Als laatste pakte Ingrid een papiertje, een paar keken verwachtingsvol want niet iedereen was blij met zijn papiertje. Ingrid vouwde het papiertje open: “Ik heb mezelf….. niet!” Marloes, Karina en Yvonne waren dol gelukkig, Floor en Jorinde waren iets minder blij. Ingrid liet niks merken en niemand kon opmerken of ze nou juist blij was of niet. Wat deed het er toe, het was ook maar voor één keer! De vorige keer had Floor wel haar beste vriendin dus het maakte ook niet zoveel uit.
Die middag fietsten Karina en Floor samen naar huis, ze hadden de lootjes getrokken bij Marloes en Marloes woonde aan de andere kant van hem centrum. Floor en Karina fietste op een smal fietspaadje, Floor aan de buitenkant en Karina aan de binnenkant. Een paar fietsers belde geïrriteerd en passeerde de meisjes snel. Het fietspad was een aardig lang pad dat best afgelegen lag, Floor’s ouders waren altijd over bezorgd over Floor en eigenlijk wilde ze niet dat ze hier fietste, en zeker niet met zijn tweeën naar elkaar. Toen ze bijna aan het einde van het pad waren hoorde Floor een brommer langs komen, ze ging niet op tijd op zij en ze voelde een harde arm in haar zij. Ze viel recht in de prikkelbosjes en kreunde van de pijn, allemaal stekels prikte in haar benen, armen, hoofd en rug. Karina stopte geschrokken en hielp haar vriendin overeind. De brommer reed door, zonder iets te zeggen. Floor stond te schelden want dit was haar nieuwe Replay bloesje van maar lief 120,-. Scheldend stond ze op en trok allemaal doornen uit haar kleding en lichaam. “Wat een zak zeg, hijs topte niet eens.” Zei Karina hard op. Een oude man passeerde de meisjes en hij zag dat Floor moeite deed om niet te huilen, elke keer als ze een doorn uit haar lichaam trok ontstond er een klein ‘hoopje’ bloed, zoals de oude man dit in zijn hoofd bedacht. De oude man stopte en vroeg of alles in orde was, Floor keek hem geïrriteerd aan en zei: “Nee, zo sta ik hier elke dag hoor, prikkels uit mijn kleding te trekken die net nieuw is.” Floor was ongelooflijk kwaad maar had toch meteen spijt dat ze zo tegen een oude man deed. De oude man keek opeens niet zo vriendelijk meer zoals hij net deed. “Beetje brutaal? Ik houd niet zo van brutale kinderen en zeker niet meer na de laatste keer dat ik door hen bij de politie zat.” Karina keek verbaasd en begreep niet waar de man heen wilde. De oude man liet zijn hand vanuit zijn zij naar beneden glijden in zijn broekzak, voorzichtig haalde hij er iets uit. Op dat moment versteende Floor en Karina van angst. Wat had dit te betekenen?
Doorschrijven of niet?
Slecht of niet?
Spannender of niet?
Roep maar!
