Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-12-06 01:10

[ver] Wantrouwen

Geplaatst door de TopicStarter : 16-12-06 01:10

Ik ben begonnen aan een nieuw verhaal.
Graag tips of commentaar, geen onliners aub! Ik wil namelijk niet dat mijn topic weer naar de JHK wordt verplaatst.

Ik draaide mijn hoofd van hem weg, mijn ogen neerslaand. Het was niet de eerste keer dat hij me zo beschuldigde, maar toch deed het elke keer weer pijn.
Ik had bijna overwogen om het huis uit te gaan en de kinderen mee te nemen, maar steeds bedacht ik me weer en bleef ik. Maar kon het nou wel zo doorgaan? Misschien zou mijn dochter maar een tijdje naar mijn moeder moeten, Leo begon me nu ook al te beschuldigen waar ze bij was.
“Je bent gewoon een prutsmuts!” schreeuwde hij woest. Het raakte me niet, deze keer niet. Ik keek naar de deur en zag hem op een kier staan. Achter de deur verschool zich een klein gezichtje. Slikkend tegen de tranen liep ik naar de deur en opende hem.
“Mama, waarom schreeuwt papa zo?” vroeg Yamie, mijn dochter. Ik reageerde niet, duwde haar voorzichtig terug naar haar kamer en sloot de deur achter me. Yamie rende naar haar bedje en plofte erop. Ik glimlachte licht, het was vertederend haar zo te zien. Ik liep naar haar toe en gaf een kus op haar voorhoofd. Zij kroop weer terug onder de dekens en trok ze tot haar kin op.
“Welterusten, lieverd.” Ik glimlachte geruststellend naar Yamie, ze bleef me aankijken met haar doordringende, blauwe ogen. “Welterusten mama.”
Ik sloot zachtjes de deur en keek de gang in. Niets te zien. Bij elke kamer deed ik de deur een klein stukje open, hopend dat Leo niet in die kamer was. Opgelucht stapte ik de slaapkamer binnen toen ik zag dat ook deze leeg was. Voor de zekerheid controleerde ik de badkamer die op onze slaapkamer aangesloten lag. Gelukkig was ook daar niets, dus ik sloot de deur weer.
“Denk maar niet dat je hier makkelijk mee wegkomt,” klonk het dreigend achter me. In een flits draaide ik me om, recht in de ogen van Leo kijkend. Zijn blauwe, ijzige ogen keken me strak aan en lieten mijn blik niet los.
“Wat wil je van me,” vroeg ik. Hij voelde mijn angst voor hem, dat weet ik zeker. Hoe ik me ook groot probeerde te houden, hij kon het voelen.
Hij lachte schamper en zette zijn handen naast mijn hoofd tegen de gesloten badkamerdeur. “Je bent bang hè, je bent zo verschrikkelijk bang. Misschien zou het een beter idee zijn om je gelijk af te maken.”
Ineens veranderde mijn angst in pure woede. Met een harde schreeuw trapte ik hem weg en rende naar Yamies kamer. Ik haalde mijn versufte dochter uit haar bed en rende zo snel mogelijk het huis uit. Schichtig keek ik om me heen. De straten waren nog vol, vrijdagavond was terrassenavond in Haarlem. Voor ik verder liep, keek ik nog even naar de voordeur. Hij bleef dicht.
“Mama, wat is er?” klonk een slaperig, klein stemmetje in mijn oor. Ik zette Yamie op de grond en nam haar hand stevig in de mijne. “We gaan naar tante Nathalie. Wil je op mijn rug?”
Yamie schudde haar hoofd en wreef met haar handje in haar oog. “Ik kan zelf lopen.”
Ik besloot het te accepteren en nam haar mee aan mijn hand. We sloegen straten in en liepen over de grote markt. Het was een drukte, mensen liepen kroegen in of ploften op terrasjes neer. We liepen stevig door en kwamen uiteindelijk bij een rustig straatje aan. De straatlantaarns brandden, dus ik kon de omgeving goed verkennen. Na goed om me heen te hebben gekeken, zocht ik het goede huisnummer op en belde aan. Er klonk gestommel en gelach in het huis en vlak daarna werd de deur geopend. “Hé Florien, wat doe jij nou hier met Yamie?” Ze gebaarde dat we naar binnen mochten komen.
Ik zei niets en slikte met moeite mijn tranen weg. Toen we elkaar aankeken wist ze dat het mis was. Ik gaf Yamie en kus en Nathalie nam haar mee naar boven. “Kom maar met mij mee,” zei Nathalies vriend vriendelijk.
Ik liet me meevoeren en me op de bank zetten.
Toen Nathalie naar vijf minuten weer beneden kwam, kon ik me niet langer inhouden. Alle emoties kwamen er uit, alle problemen waar ik zo lang over gezwegen had. Nathalie kwam bezorgd voor me zitten, op haar knieën. Rustig liet ze me uithuilen, wat bijna een kwartier duurde. Toen ik eindelijk weer in staat was om te praten, pakte Nathalie mijn hand. “Wat is er nou allemaal aan de hand Florien?” vroeg ze zacht. “Martin, wil jij even thee zetten?” Ze keek haar vriend aan, die meteen opstond.
“Hij…” Ik keek even angstig naar de muur tegenover me. “Hij heeft me met de dood bedreigd.”
Geschrokken stond Nathalie op. “Hij heeft wát gedaan?” Ze kneep haar ogen even samen en keek me toen doordringend aan. “Waarom? Waarom zou hij in godsnaam zoiets doen?”
“Het heeft met mijn werk te maken. Hij vertrouwt me niet. Ik krijg regelmatig mannelijke patiënten, patiënten bij wie de stoppen gewoon doorgeslagen zijn. Ze doen alsof ik hun vriendin ben. Steeds als ik Leo probeer uit te leggen waarom ze dat doen, negeert hij het en wordt boos. Hij noemt me prutsmuts, slet en meer van dat soort dingen. Tegenwoordig doet hij dat ook al met Yamie in de buurt. En nu dit…” Ik sloeg mijn ogen neer, durfde Nathalie niet aan te kijken.
“Florien, dit is niet goed. Ik denk dat je naar de politie moet gaan.” Ze tilde mijn kin op, zodat ik haar wel aan moest kijken. “Je kunt dit zo niet laten doorgaan, je brengt jezelf en Yamie zo in gevaar.”
Ik knikte en keek op de klok. Het was net half tien geweest, op vrijdagavond was het politiebureau tot half twaalf open. “Wil jij met me mee gaan?” vroeg ik aan mijn zus.
“Ja, maar drink eerst maar even je thee op,” antwoordde ze, toen Martin binnenkwam met een dienblad. Ik dronk gehoorzaam mijn thee op en trok daarna een oude zomerjas van Nathalie aan. Het was niet koud buiten, er stond ook geen wind. Toch gingen er constant rillingen over mijn lichaam. Ik ritste de jas helemaal dicht en stopte mijn handen in de zakken. Samen liepen we door de stad naar het politiebureau. Het was ongeveer een kwartier lopen, maar voor mijn gevoel duurde het veel langer. Constant keek ik om me heen, bang om Leo tegen het lijf te lopen. Maar gelukkig was dat niet zo, ik was dan ook opgelucht toen we de trap van het politiebureau opliepen. Binnen was het rustig, we liepen gelijk door naar de balie.
“Ik wil graag aangifte doen,” zei ik zacht.
De agente achter de balie keek me een moment met een zakelijk gezicht aan, waarna ze een papier pakte. “Als u dit formulier invult, komt er over enkele ogenblikken een andere agent bij u.”
Ik nam het formulier mee en ging aan een tafel zitten. In een halve minuut had ik het hele papier doorgekeken. Ik liet Nathalie het papier ook even doornemen en vulde het daarna samen met haar in.
Na tien minuten kwam er een agent naar ons toe. Hij begeleidde ons naar een kamer en deed de deur dicht. Hij schudde ons beide de hand en stelde zich voor. “Hallo, ik ben Max Doornhof. Wat kan ik voor jullie doen?” Hij nam plaats achter een simpel, bruin bureau en bood ons aan plaats te nemen aan de andere kant. Er stond niets op, alleen een asbak. De muren van de kamer waren grijs en bovenin de achterwand zaten twee hoge ramen. Het leek wel een verhoorkamer.
Ik slikte en liet hem het aangifteformulier zien. Hij bestudeerde het aandachtig en keek naar ons op. “Heeft u enig idee wat de oorzaak van de bedreiging zou kunnen zijn?”
“Waarschijnlijk komt het door mijn werk. Ik werk als psychiater, waarbij ik dikwijls patiënten heb die zwaar getraumatiseerd, of geestelijk niet in orde zijn. Zij beweren, in het bijzijn van mijn man, dat ik hun nieuwe vriendin ben. Mijn man is hier een aantal keren kwaad om geworden, hij vertrouwt me nauwelijks tot niet meer. Steeds wordt hij kwaad, nu ook waar mijn acht jaar oude dochter bij is. Ook heb ik vaak geprobeerd op hem in te praten, maar het heeft het alleen maar erger gemaakt.”
Ondertussen knikte agent Doornhof om aan te geven dat hij luisterde.
“Vandaag gebeurde het weer, hij werd woedend. Ik werd zo bang, dat ik behoedzaam door het huis liep. Op het moment dat ik dacht dat hij weg was, verscheen hij weer en bedreigde hij me met de dood.”
“Aha,” was zijn reactie. “Dus hij bedreigt u met de dood, omdat hij bang is dat u hem verlaat voor een andere man.”
Ik knikte, de agent recht in zijn ogen kijkend.
“Ik stel voor dat we hem in de gaten houden. We zullen hem laten weten dat u zich heeft gemeld, mits u toestemming geeft.”
Ik dacht even na. “Nee,” zei ik. “Dat kan ik niet doen. Dat zal gevaren voor mijn dochter opleveren, dat risico wil ik liever niet nemen. Is er een mogelijkheid om hem ongemerkt in de gaten te houden?”
Agent Doornhof schudde zijn hoofd. “Helaas zal dat niet gaan, mevrouw.”

Nomineer dit bericht ×