Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-12-06 11:39

[ver] Eenzaam en bedrogen

Geplaatst door de TopicStarter : 15-12-06 11:39

Midden in de nacht weer een keer inspiratie gekregen om te gaan schrijven.
Hier het eerste deel:

”Hoe kon hij haar dit aandoen. Hoe heeft hij haar dit aan kunnen doen” galmt door Suzanne’s hoofd terwijl ze door de nacht rent. Hij leek zo aardig, zo betrouwbaar. Wanhopig rent ze door de straten, geen idee waar ze heen moet. De kerklok slaat 2 uur ’s nachts. “De kerkklok!” Suzanne staat stil en kijkt naar de hoge kerkklok. Ze kijkt naar rechts en steekt snel de straat over. Bij nummer 4 blijft ze staan. Ze kijkt snel om haar heen en belt dan aan. “Doe nou open… alsjeblieft schiet op!” mompelt Suzanne. Ongeduldig en angstig staat ze voor de deur te wachten. Dan gaat de deur open op een kier “wie is daar?” klinkt het slaperig. Suzanne zegt niets en stormd naar binnen. In de gang staart ze hijgend naar haar vriendin die de deur weer dicht en op slot doet. “Wat is er met jou gebeurt?!” vraagt Kathy. Suzanne zegt niets en staart enkel voor zich uit. Voorzichtig wordt ze meegenomen naar de slaapkamer van haar vriendin waar ze een deken om zich heen krijgt. Even later krijgt ze een glas water in haar handen gedrukt. Trillend en voor zich uit starend neemt ze een slok. Het is ijskoud, precies zoals hij had gekeken. Kathy slaat een arm om haar heen. Even schrikt Suzanne en kijkt haar vriendin angstig aan, maar dan ziet ze dat alles goed is en kalmeert ze een beetje. “Kan je vertellen wat er is gebeurt? Wat je op dit uur nog buiten doet?” Voorzichtig probeert Kathy wat informatie los te krijgen. Suzanne staart weer voor zich uit en neemt nog een slok ijskoud water. Ze kan het beeld niet vergeten. Die blauwe ogen, die staalblauwe ogen, eens vol vertrouwen, nu vol met haat. Dat beeld staat op haar netvlies gebrand. “Kom, ga even liggen, je ziet zo bleek” Kathy probeert voorzichtig haar te bereiken, maar Suzanne kan nergens anders aan denken dan die staalblauwe ogen vol haat. Als ze voorzichtig getrek aan haar schouder voelt kijkt ze om en ziet haar vriendin bezorgt kijken. Langzaam gaat ze op het bed liggen. Kathy pakt het glas water en zet het op het nachtkastje waarna ze de deken over Suzanne legt. “Je laat me niet alleen hé?” vraagt Suzanne bezorgd. Kathy draait zich om, lacht geruststellend en zegt: “Ik ga even een matras pakken”. Als ze terugkomt ziet ze dat Suzanne al in slaap gevallen is. Zachtjes legt ze de matras neer, zoekt een deken en na nog een bezorgde blik op haar vriendin doet ze het licht uit en gaat zelf ook weer verder slapen.

Om half 7 worden Suzanne en Kathy wakker van de telefoon. Suzanne’s mobiel gaat af en angstig kijkt Suzanne naar haar mobiel. “Waarom neem je niet op?” vraagt Kathy. “Zal ik…?” “NEE!” Suzanne draait snel haar hoofd richting haar vriendin en kijkt met grote, angstige ogen haar aan terwijl ze nee schud. Kathy kijkt licht geschrokken terug. De telefoon blijft maar overgaan. “Suzanne… wat is er aan de hand?” vraagt Kathy voorzichtig. Suzanne zegt niets en staart weer naar haar telefoon. Na nog een minuut houdt de telefoon op. Suzanne blijft staren. “Suzanne…?” probeert Kathy nog een keer. Suzanne draait zich voorzichtig om en kijkt haar vriendin angstig aan. “Ik weet niet of ik je dit kan vertellen” zegt ze uiteindelijk.
Kathy kijkt haar niet begrijpend aan. “Je staat hier in het holst van de nacht op de stoep, helemaal in paniek, je neemt je mobiel niet op, en je kunt me niets vertellen?” Suzanne kijkt naar beneden. Ze voelt zich schuldig. Ze wil haar vriendin wel vertellen wat er gebeurd is, maar hoe? En loopt zij dan ook geen gevaar?
Kathy zucht en loopt haar kamer uit. Suzanne kijkt haar met gemengde gevoelens na.
Wat later komt Kathy weer de kamer binnen met een dienblad met broodjes en thee. Suzanne durft haar niet aan te kijken. “Je zult je redenen wel hebben,” zegt Kathy “maar ik dacht dat we vrienden waren die alles aan elkaar kwijt konden. Schijnbaar heb ik me vergist.” Suzanne kijkt haar vriendin geschrokken aan. “Kathy, ik…” verder komt ze niet. “Je hoeft het niet te vertellen als je dat niet wilt. Neem een broodje, dan kan je daarna naar huis.” Stil neemt Suzanne een broodje. Er tegenin gaan heeft geen zin. Ze weet dat haar vriendin gelijk heeft, maar hoe kan ze dit vertellen. Ze kan zelf amper beseffen wat er vannacht is gebeurd en wat als ze daarmee haar vriendin ook in gevaar brengt?
Als de broodjes en thee op zijn, lopen ze samen naar beneden. Kathy doet de voordeur open. Zwijgend stapt Suzanne naar buiten. Na een paar passen draait ze om. Kathy kijkt haar teleurgesteld aan. “Het beste.” Na deze woorden doet ze de deur dicht. Suzanne kijkt om haar heen. De straat is leeg. Net of er niemand woont. “Wat moet ik nu doen,” denkt Suzanne “ik kan toch moeilijk naar huis, stel dat…” ze durft niet te denken aan wat haar thuis te wachten kan staan. Langzaam begint ze te lopen, geen idee waarheen. Waar kán ze heen. Kathy is haar enige echte vriendin. Nu ze die kwijt is, kan ze toch nergens heen? Ze loopt langs een politiebureau. Even blijft ze staan en kijkt ze naar het gebouw. Zou ze… Nee. Ze loopt weer langzaam verder. Er begint een stevige wind te waaien en langzaam rolt er een traan over haar wang. Ze voelt zich zo alleen. Even twijfelt ze of ze niet gewoon naar huis moet gaan. Maar ze besluit dat het hoogstwaarschijnlijk veiliger is om zo ver mogelijk bij haar huis uit de buurt te blijven. Maar waar moet ze dan heen? Ze denkt diep na. Ze zou een familielid kunnen bellen. Haar tante, of oom, die wonen niet zo ver weg. Maar wat als iemand het hoort? Dadelijk wordt ze gevolgd en brengt ze haar familie op die manier in gevaar. Dat is wel het laatste wat Suzanne wil. Maar wat moet ze dan? Zwijgend loopt ze verder, totdat ze ineens haar naam hoort. Geschrokken kijkt Suzanne op in de richting van het geluid. Ze slaakt een diepe zucht als ze ziet dat het haar buurvrouw is die haar riep. “Waar ga je naar toe? Kan ik je een lift naar huis aanbieden?” vraagt haar buurvrouw vriendelijk. Suzanne lacht vriendelijk terug. “Bedankt voor het aanbod, maar ik ben niet op weg naar huis.” De buurvrouw knikt begrijpend en loopt naar haar auto. Suzanne kijkt haar na. Als de auto uit de straat is verdwenen loopt Suzanne weer langzaam verder. Het begint zachtjes te regenen. Ze beseft dat ze toch ergens heen moet wil ze niet zeiknat worden. Ze slaat een straat in. Na nog een paar straten doorgelopen te hebben blijft ze aan het eind van de straat staan voor een deur. Ze loopt het tuinpad op, twijfelt even maar belt dan toch aan. Even later gaat de deur open. “Suzanne! Dat is een tijd geleden, kom binnen!” Suzanne lacht voorzichtig en stapt naar binnen.

“Hoe gaat het met je?” “Goed,” zegt Suzanne met een geforceerde glimlach “ik was benieuwd hoe met je ging.” Suzanne kijkt de man aan. Ze kent hem al een aantal jaar. Mark is een goede vriend van haar ouders. “Ja prima! Blijf je eten? We wilden net aan tafel gaan.” “Als ik niet ongelegen kom, graag.” Suzanne volgt hem naar de eetkamer waar de tafel gedekt staat en een vrouw en kind al aan tafel zitten. Suzanne groet ze beleefd en gaat zitten op de stoel die nog vrij is. Na het eten neemt ze Mark even apart. “Zou ik… Zou ik misschien vannacht hier kunnen overnachten?” vraagt Suzanne voorzichtig. Mark kijkt haar vragend aan. “Ja hoor, dat zal wel gaan. Is er iets aan de hand?” Suzanne kijkt snel weg. Als ze het Kathy al niet kan vertellen, hoe wil ze dan aan Mark uitleggen wat er vannacht is gebeurd. “Dat eh… dat kan ik je niet vertellen.” Suzanne kijkt hem schuldig aan. Mark kijkt haar begrijpend aan. “Je zult je reden er wel voor hebben.” zegt hij rustig. Deze woorden steken Suzanne. “Kom, we zullen eens kijken waar je kunt slapen vannacht.” Suzanne loopt zwijgend achter Mark aan. Wat een rot situatie. Op zolder schuift Mark wat dozen opzij en pakt een luchtbed en een deken. Deze legt hij onder het raam neer. “We gaan een film kijken, kijk je mee?” Mark klinkt nog even vriendelijk als toen ze binnenkwam. Dit stelt Suzanne een klein beetje gerust. “Ja, lijkt me leuk!” “Dan zien we je zo.” Mark loopt de trap af en laat Suzanne alleen achter. Suzanne kijkt de zolderkamer rond. De zolder is ruim, maar er staan veel dozen die de ruimte innemen. Suzanne loopt naar het raam toe. Dan draait ze zich snel om en trekt het luchtbed naar de andere muur. Ze kijkt nog een keer naar het raam en besluit dat het bed er ver genoeg vandaan ligt. Ze loopt naar beneden waar Mark, zijn vrouw en kind al op de bank zitten, klaar om de film te starten. Suzanne krijgt een klein lachje op haar gezicht. “Bedankt Mark.” “Geen dank, kom zitten dan starten we de film”
Suzanne loopt naar een lege stoel en gaat zitten. Als de film begint kan ze al haar zorgen voor even vergeten. Maar voor hoelang?

Nomineer dit bericht ×