Geplaatst en zie ik jou staan
een fatamorgana
de weerspiegeling van de wil
Knipper tegen het licht
en verdwenen ben jij
uit het zicht
-opgelost
Het gemis dat jij achter liet
bij je verdwijnen
in de schaduw zie ik een schim
- jouw spiegelbeeld
De dag breekt aan
de realiteit ontwaakt
ik zie jou altijd
als ik maar slaap.
Blijvend in die droom
vorder ik mijn dag
omdat ik jou
- niet kan en missen mag
De nacht breekt aan
zie ik in het donker
je ogen ze stralen
2 heldere sterren
in de lucht
Een schuldgevoel dat mij bekruipt
was het de wijsheid
de onwetendheid
een afscheid....
Foto's weergeven de herinnering
in de toekomst
met de tranen
-gevuld.
Ik zal je missen
morgen en vanacht
dag mijn vriendje
-slaap zacht.
Vandaag een week geleden, voel me nog steeds zo schuldig. Waarom moest ik die beslissing nemen om hem te laten gaan?
Wat als hij beter geworden was? Stel hij had nog even hier mogen zijn.
Maar ik wilde dit niet meer voor hem, ben ik nu slecht?
Ik mis hem zo.... Mijn vriendje, mijn maatje...
Ik wilde niet meer dat hij zou moeten vechten, nu ben ik degene die vecht tegen zijn (schuld)gevoel en de tranen..
Lara
Benji, 7 december 2006
