Bokt.nl

Citaat:

Een warme deken omarmt me, geeft me een veilig gevoel. De tv staat op maar ik kan mijn aandacht er niet bij houden. De speelse vlammen in de kachel, die een rode gloed over mijn gezicht werpen, houden mijn blik vast. Hoewel ik er niet echt naar kijk…
Het liedje dat vanuit een andere kamer tot me doordringt speelt door mijn hoofd, een voor een laat ik de zinnen voor mijn ogen door glijden en lees ik de teksten. Ik hoor de treurige stem van de zangeres en vraag me af of deze mensen zich echt voelen zoals ze in hun teksten weergeven. Of leren ze de teksten vanbuiten en zingen ze ze in, gewoon om er geld uit te halen?
Zijn de liedjes die gezongen worden slechts betekenisloze teksten om geld uit te winnen, of ligt er een dieper gevoel…Een diepere boodschap in?

Een knal uit de kachel haalt me uit mijn dromen en ik richt mijn hele aandacht op de gloeiende houtblokken. De hitte van de gedoofde vlammen word door de hele kamer verspreid. Langzaam hef ik mijn hand op en voel ik voorzichtig aan mijn gezicht. Het gloeit en bedachtzaam zet ik me ietsje meer naar achter.

De onzichtbare vlammen gaan onverstoorbaar door, ze geven er niet om of er iemand vlak voor hen zit of staat of niet, zij warmen het huis op. Hopend dat ze niet gedoofd zullen worden.

Gelaten sluit ik mijn ogen en probeer ik mijn spieren te voelen, de spieren die nog gespannen zijn dwing ik te ontspannen en uiteindelijk hang ik zwak tegen de tafel aan. De deken zakt een beetje van mijn schouders. Ik zucht gelaten en haal mijn schouders een beetje op. Wat maakt het ook allemaal uit…

Ik verplaats mijn gedachten naar een plek waar het gras groen is, waar ik omgeven ben door kleurrijke bloemen, gezonde bomen met elk hun eigen verhaal en struiken die rustig luisteren. Een kabbelend beekje dat zorgt voor rustige achtergrond muziek. En een paar rotsachtige stenen om het geheel toch een ruwe eerste indruk te geven.

Ik zit in het midden, en voel het gras op mijn huid. De zachte zonnestralen schijnen op mijn oogleden waardoor ik ze weer open. Voor me dat prachtig kabbelende beekje, met hier en daar een miniatuur waterval door de rotsachtige, ruwe stenen. De bladeren van de struiken wiegen zachtjes heen en weer door een zachte, koele bries. En een oude boom neemt het woord, de struiken verzetten zich respectvol tegen de wind en er is niets meer te horen behalve het gezellige gekabbel van het beekje.

‘Kijk eens rond je…’ begint de boom met een warme, vertrouwde stem. ‘zie je de bomen? De bomen staan symbool voor wijsheid en stilte. Ze zien alles, maar zeggen niets. Zij weten hoe kostbaar de stilte is, hebben honderden jaren ervaring…’ Er valt een stilte. Een onbeschrijfbare stilte, zo vredig…Zo nodig. Een beetje later gaat de oude boom door.

‘Zie je die struiken? Dicht bij de grond en toch trots hun takken spreidend? Zo zou alles moeten zijn. Ze zijn trots op wat ze zijn, ondanks dat ze geen prachtige bloesems hebben zoals de bomen, of zo dekkend zijn als het gras onder jouw voeten.’ Wederom die stilte waarvan ik wilde dat ze eeuwig door ging, ook al houd ik normaal niet zo van stiltes..

‘Zijn de vergeet-me-nietjes je opgevallen?’ Ik knik voordat ze verder gaat, het zijn altijd mijn favoriete bloemen geweest…Zonder er echt acht op te slaan gaat de boom door. ‘Volgens het verhaal over hoe het vergeet-me-nietje aan zijn naam is gekomen, zou je verwachten dat de mens het bloemetje symbool zou stellen voor moed. Maar integendeel, door de naam van dit kleine ding staat het symbool voor de naam die het gekregen heeft. Mensen die afscheid nemen van elkaar voor lange tijd geven elkaar een ‘vergeet-me-nietje’. Maar in werkelijkheid zouden ze moeten staan voor moed, want zij hadden de moed om voor zichzelf op te komen tegen de grote god. Tegen hun schepper.’

‘En het beekje?’ vroeg ik ongeduldig toen ik merkte dat de boom een stilte wilde houden.
‘Het beekje weerspiegelt het jonge, het nieuwe, het ongeduldige’ De boom lacht kort. ‘Is het je opgevallen dat alle planten stil zijn wanneer ik praat ,maar dat het beekje brutaal door gaat met zijn eigen gezang?’
Ik knik.
‘Het beekje is jong en onbezonnen, het doet waar het zin in heeft en wacht tot het groeit. Het is puur van hart en vrij van invloeden.’
‘En de stenen?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘De stenen zorgen er voor dat de mensen dit beekje met rust laten. De stenen zijn ruw en zorgen er voor dat mensen uit de buurt blijven. Ze stoten ze een beetje af. Doordat ze zo zwaar zijn zouden de mensen het toch nooit tegen hen op kunnen nemen, want ze krijgen deze stenen niet verplaatst. Zo beschermt het beekje zich tegen alle invloeden van buiten af’ Antwoord de boom rustig.

Ik kijk bedachtzaam naar het beekje. Het trekt me aan, het speelse…Het pure. Het water is zuiver en glinstert wanneer het speelt met de zonnestralen.

‘Je moet niet denken, alles in deze wereld heb jij gecreëerd en is een stukje van jezelf. Daarom voel je je goed hier, en daarom vlucht je vaak naar hier wanneer je je niet goed voelt in de echte wereld, de realiteit.…’

Ik voel een hand op mijn schouder en spring verschrikt op.
‘Rustig maar, ik ben het maar’ knikt mijn broer.
‘Oh…Ik was…’
‘aan het dromen’ maakt hij al knipogend mijn zin af.
‘Ja’ glimlach ik dankbaar.
‘Wil je wat eten? Ik ga wat halen’

Ik glimlach bij het ide dat dit weer de realiteit is, terug naar het dagelijkse leven. Hoewel ik graag weg droom, heeft de realiteit die er altijd weer is als ik terug kom ook wel iets, heel veel eigenlijk…

Met een zucht verlaat ik mijn warme plekje en gooi ik de bescherming van het deken van me af. Ik trek mijn jas aan en volg mijn broer naar de auto. Wanneer mijn broer bij me is heb ik toch geen deken nodig…