Bokt.nl

Citaat:

Voorzichtig open ik mijn ogen, eerst eentje, dan de andere. Ik staar naar een wit plafond. Ik draai mijn hoofd schuin en kijk op tegen een lichtgrijze kale muur, mijn verbazing wordt almaar groter. Ik draai mijn hoofd rustig naar de andere kant, eigenlijk al wetende wat ik daar zal aantreffen. Diezelfde grijze leegte. Ik richt me een beetje op, en aan de achterkant van het bed waar ik op lig staat een tafel en een stoel. Ik zwaai mijn benen over de rand van het bed en loop behoedzaam naar de stoel, op de tafel ligt een boekje. De kaft is effen grijs, geen titel.
Nieuwsgierig ga ik met mijn hand over de randen van de bladeren en over de kaft. Ik kan me niet bedwingen en open het boekje. De eerste bladzijde was al net zo vaag als alles in deze kamer.

‘Ik dacht al dat je dit zou doen, lees verder.’

Ongelovig draai ik een bladzijde om.

‘In een wereld gevuld met een dominante soort, een wereld waarin ieder macht en respect wil, daar zijn regels nodig, regels om te voorkomen dat het uit de hand loopt met deze wereld. De mensen die er voor zorgen dat deze regels nageleefd worden, zijn streng en machtig maar ook uitverkorenen’

Ik lees hardop verder

‘Hier volgen de belangrijkste regels, de rest zal je geleidelijk aan duidelijk worden.
1. respect, heb respect voor je soortgenoten
2. op gemaakte beslissingen kan je niet meer terug komen, maak wijze keuzes
3. machtige wezens, zoals jij zelf, mogen deze macht niet misbruiken, hierop staat een harde straf.
4. vergeten is onmogelijk, maar vergeef hen die een zware straf krijgen, ook al is het nog zo moeilijk.
5. Nieuwe kansen zijn zeldzaam, grijp ze met beide handen.
6. De samenleving is gebaseerd op macht, zorg dat je zelfzeker bent, dat je er boven uit steekt.
7. Laat je niet overtuigen, wat je doet doe je voor jezelf, en voor niemand anders’

Verbaast laat ik het boekje zakken, het ligt losjes in mijn handen. Ik kijk naar de deur, die was er net toch nog niet?
Ik schrik en beweeg met mijn handen, het boek valt met een doffe klap op de grond en de deur vliegt open. Van schrik schiet ik achteruit met mijn stoel, door het bed blijft de stoel haken en val ik achterover.
‘Aw, bah waar ben ik in hemelsnaam?!’ Vloek ik. Ik trek het deken dat op het bed lag over me heen en kijk angstig door een spleetje dat ik open gelaten heb voor mijn ogen en prent de kamer in mijn geheugen. Vervolgens trek ik het deken weer volledig over mijn hoofd en kruip ik op goed vertrouwen op mijn inprenting in de richting van de deur. Ik raak er zonder ergens tegen op te botsen.
Voorzichtig trek ik het deken weer van mijn hoofd af en steek ik mijn hoofd door de deuropening. Mijn voet staat voor alle zekerheid tegen de deur aan zodat deze niet weer dicht kan klappen.
De gang heeft donkerblauwe tegels en een plafond in dezelfde kleur, de witte muren steken hier mooi bij af en zorgen toch voor een licht effect in de gang.
Ik besluit te wandelen, als er wat gebeurt ben ik toch sneller als ik ren, dan wanneer ik kruip. Het deken houd ik voor alle zekerheid nog over mijn schouders. Ik weet niet waarom, maar de beschermende armen van het deken geven me een veilig gevoel. Een veilig gevoel is goed.

Het is akelig stil in de gangen en ik wandel tot daar waar ik aan een kruispunt kom, vier gangen komen hier samen. Welke moet ik nu kiezen?
Ik kijk naar de drie gangen waar ik nog niet geweest ben, mijn gevoel zegt me dat ik de linkergang moet nemen. Ik heb niet echt wat anders waarop ik kan vertrouwen dus ik volg mijn gevoel en wandel behoedzaam door de linkergang. Na een aantal meter zijn de muren niet langer van steen maar zijn het allemaal spiegels. Verbaasd neem ik de plotse verandering in me op. Ik kijk in een van de spiegels en zie mezelf staan. De witte, wijde jas verbergt mijn figuur, maar ik heb de moed nog niet om de jas uit te doen. Ik besluit verder te wandelen en hoop dat op het einde van deze gang, waar dat einde dan ook mag zijn, iets of iemand is dat me een beetje verder kan helpen.

Ik kom uit in een kamer. Er is een raam, een tafel, twee stoelen, een televisietoestel, er staan bloemen op een kast. In die kast zouden wel eens kleren kunnen liggen,
‘Ga zitten’ zegt een onzichtbare persoon.
‘W…wie ben je?’ Ik deins geschrokken achteruit maar sta met mijn rug tegen een gesloten deur.
Ik draai me angstig om en kijk niet begrijpend naar de plots verschenen deur.
‘Wat is dit..’ mijn stem klinkt hees.
‘Ga zitten!’ Klinkt het nogmaals, iets dringender dit keer. Gehoorzaam wandel ik naar de dichtstbijzijnde stoel en wacht geduldig.

Op de stoel tegenover me verschijnt een man, zijn haar is grijs en rimpels tekenen zijn gezicht.
‘hallo meisje’ begroet hij me vriendelijk.
‘Dag mijnheer’ beantwoord ik zijn groet beleefd.
‘Ik ga met de deur in huis vallen, ken jij jouw soort?’
‘Neen mijnheer’ antwoord ik eerlijk.
‘Maar je kent wel alle voorwerpen hier aanwezig?’
‘Ja mijnheer’
‘Hm’ Hij kijkt me bedenkelijk aan.
‘Is dat erg?’ Vraag ik verlegen.
‘Neen, maar je moet nog veel leren. Kom mee’

Hij neemt mijn hand en wandelt met me door een wirwar van gangen. Ik loop dromend achter hem aan. Wat is dit toch allemaal? Waar ben ik terecht gekomen? Ik weet hoe ik eruit zie, maar ik weet ook dat er al iets achter me ligt…Hoe kan ik anders deze taal spreken? Al deze voorwerpen kennen? Waarom vind ik het niet vreemd om met deze man mee te wandelen? Is dat omdat ik op dit moment niets anders heb om op te vertrouwen?

‘Jij bent niet bang omdat je nog helemaal niets weet om bang voor te zijn’ beantwoord hij mijn onuitgesproken vraag.
‘h…Hoe wist jij…’
‘Dat jij die vraag wilde stellen?’ Maakt hij mijn zin af.
Ik knik sprakeloos.
‘Dat noemt men telepathie. Het is een gave die iedereen bezit maar slechts weinigen gebruiken. Elk kind kan telepathie. Het zou sterker moeten worden naarmate je ouder word omdat je er meer ervaring mee hebt, maar door deze foute samenleving vergeten wij onze gaven. Dat moet veranderen’ antwoord hij op een neutrale toon.
‘Telepathie? Gaven?” bevreemd kijk ik hem aan.
‘Ja, je snapt het nog wel, ik leg het je zo allemaal uit’ knikt hij rustig.
Geïrriteerd wandel ik met hem mee, ‘
Vreemd, ik weet niet wie ik ben, wat ik ben of waar ik ben, maar ik weet wel wat ik voel, en wat ik zeggen moet, het slaat nergens op’ bedenk ik me.
Een zacht rukje aan mijn hand maakt me duidelijk dat we een nieuwe kamer in moeten. In deze kamer zitten allemaal wezens die op deze man lijken. Wezens? Waarom zeg ik nu wezens. Het zijn mensen! Natuurlijk zijn het mensen!
‘Mensen…’ fluister ik.
‘Ik merk dat het verloren deel van je geheugen terug aan het komen is’ knikt de man opgelucht.
Ik kijk hem wanhopig aan, verloren deel? Terugkomen? Wat is er gebeurt?!
‘Wat er is gebeurt kan ik je niet uitleggen, waarom het is gebeurt wel. De wereld heeft jou nodig.’ Verteld de man.
‘Mij? Waarom mij?’ reageer ik.
‘Omdat jij speciaal bent.’ Antwoord hij vaag.
Bah, typisch, ik wil wat weten en het enige dat ik krijg zijn vage antwoorden.
Ik schud de gedachten letterlijk van me af, een huivering loopt over mijn rug. Moet ik dadelijk alleen de wereld in?
‘Er zijn nog kinderen van jou leeftijd, wij zorgen voor jullie, jullie zullen moeten samen werken en samen leven.’ Verklaart de man.
‘Waarom antwoord jij hardop?’ vraag ik me af.
‘Omdat ik een van de mensen ben die niet meer weet hoe het is om te communiceren met gedachten. Ik kan ze lezen maar niet doorzenden.’ Zucht hij triest. ‘Jij daarentegen bent het nooit vergeten.’ Zijn gezicht klaart weer wat op. ‘dat was genoeg voor ons om te weten dat jij een van de kinderen was die we samen moesten brengen.’ Besluit hij.
De mannen knikken allemaal. Ja fijn, omdat ik telepathie kan heb ik geen eigen gedachten meer, heerlijk! Mok ik in mezelf.
‘Die heb je wel, je bent echter een flapuit, van de dingen die je nu denkt wil je dat wij ze horen, daardoor zend je ze uit.’
Geïrriteerd kijk ik hem aan.
‘Wil je stoppen met het lezen van mijn gedachten?’ vraag ik hardop.
‘Temperament’ antwoord hij met rollende ogen.
‘Hmf’ bries ik ‘Waar zijn die ‘andere kinderen’ dan?’
‘Die mag je zo ontmoeten.’ Antwoord hij. ‘Eerst dit’
Een voor een staan de mannen op en stellen zich voor, ik hoor een naam en vergeet hem meteen weer. Ik ben nooit goed geweest met namen.
‘Zij gaan je leren welke krachten je nodig hebt’ verklaart de grijzige man die al heel de tijd langs me staat.
‘Krachten?’ Ik kijk wanhopig naar de mannen. Een jongere man glimlacht vertrouwd.
‘Jou lukt het wel’ zegt hij met een rustige stem.
Ik volg ze hoofdschuddend en de jongere man neemt me bij de hand.
‘Zij gaan hun eigen ‘studenten’ halen. Jij moet het met mij doen’ grinnikt hij.
‘Met jou? Studenten? Laat maar!’ zucht ik verward, ik besluit hem gewoon te volgen.

Citaat:

We belanden wederom in een kamer, deze is echter een stuk groter dan de voorgaande kamers en er zijn allerlei dingen opgebouwd, het lijken bijna oefeningen.
‘Jij kan verschillende dingen meisje, in jullie groep zijn er 3 niveaus, bij het uitkiezen moesten we kijken naar wat jullie aan konden. De sterkere zijn het machtigste en zullen in verloop van tijd steeds meer dingen kunnen en steeds krachtiger worden. De mensen op niveau 1 zijn er om de wereld voor te bereiden op nieuwe gaven. De mensen van niveau 2 moeten duidelijk maken dat mensen met krachten niet perse heksen hoeven te zijn. Dat het ook ordehandhavers kunnen zijn. En jullie zullen uiteindelijk moeten voorkomen dat de wereld een terugval krijgt.’ Legt hij uit.
‘Great, no presure’ reageer ik sarcastisch zonder de kamer ook maar een seconde uit het oog te verliezen.
‘Dit houd wel in, dat jullie een langere voorbereiding nodig zullen hebben. Over een week worden jullie per niveau samen gebracht, en een week daarna worden alle niveaus samen gebracht.’ Gaat hij onverstoorbaar verder.
‘En welke preker heeft jou dit lesje vanbuiten laten leren?’ Antwoord ik op mijn eigen eeuwige sarcastische toontje.
‘Ik merk dat je bekomen bent van de schrik en jezelf weer aan het worden bent’ grinnikt hij terwijl hij me naar een plekje loodst waar twee palen staan met op een van de palen een balletje.
‘We beginnen met telekinese. Een relatief makkelijke maar erg handige kracht.’ Verklaart hij me.
Ik kijk hem moedeloos aan, zoveel woorden en zoveel dingen die ik moet kunnen over een week, hij moet het niet allemaal leren, hij weet waar hij het over heeft.
Ik schud mijn hoofd moeizaam.
‘Klaar?’ vraagt hij
‘Heb ik keus?’ ik haal gelaten mijn schouders op.
‘Concentreer je op de bal, stel je voor hoe dat de bal van de ene paal naar de andere gaat’
Ik rol met mijn ogen en concentreer me op het tennisballetje. Mooi geel…Sport, ik hield van sport! Zou ik nog mogen sporten? Nee vast niet, ik mag vast alleen maar dingen oefenen en me concentreren op stomme gele balletjes, gele balletjes die ik moet verplaatsen zonder ze aan te raken. Rotbal!
Zonder het te beseffen richt ik al mijn woede op de bal, alsof hij geraakt is door een honkbal knuppel vliegt de bal door de kamer. Mijn jonge begeleider duikt naar onder wanneer het balletje tegen de muur kaatst en hem op een haar na niet raakt.

‘Wel…D…Dat is…V…verbazingwekkend’ stottert hij verbaasd.
‘Sorry’ glimlach ik onschuldig.
‘Waar kwam dat van?’ wilde hij weten.
‘Stomme tennisbal’ mompel ik als antwoord terwijl ik mijn schouders op haal.

Hij kijkt me bedenkelijk aan.
‘Misschien is het beter dat we dit morgen nog een keer doen, je weet in elk geval hoe je je concentratie ergens op moet richten’
Mijn blijk blijft even op hem rusten, eigenlijk is hij veel te jong, ik schat hem 25…Waarom moet hij zich al hier mee bezig houden, ik kan me voorstellen dat hij veel woede over zich heen krijgt, of zou ik de enige zijn die hij helpt?
Ik besluit het hem ooit een keer te vragen.

‘Wil je een pauze?’ vraagt hij bezorgd.
‘Graag’ knik ik.
‘Je mag naar een andere kamer, eentje die iets gezelliger is’ glimlacht hij wanneer hij ziet dat ik een beetje benepen kijk.
‘Dat valt mee!’

Ten minste nog iets dat mee valt in dit hele…Ehm, hoe noemt dit ding eigenlijk?..Ik kijk nog eens rond, naar de witte muren, de donkere vloeren en plafonds, amper ramen en lange gangen. Het lijkt wel een of ander instituut, een onderzoekslab. Wij lijken wel proefdieren, alsof ze willen zien hoe we gaan reageren op het gene dat we kunnen, voordat we allemaal samen komen en samen kunnen spannen tegen hen, voordat ze ons loslaten op de wereld.

Ik werp een blik op de jongen langs me. Hij is een stuk langer dan mij maar hij is dan ook ouder.
‘Wat is er?’ vraagt hij.
‘Jij kan ook dingen.’ Antwoord ik zelfzeker
‘dingen?’
‘Ja, dingen, jullie hebben de kracht om elk apart met de grond gelijk te maken maar niet wanneer we in groep zijn’ denk ik hardop.
‘Hm, meisje, breek jij daar je hoofdje maar niet over’
Zijn stem klinkt kil en hard, ik schrik er even van en besluit maar niets meer te vragen. Als hij niet wil praten, mij best.

‘Hier is je kamer’ knikt hij wanneer we aan een deur komen.
‘Bedankt’ antwoord ik zacht.
Hij opent mijn deur, draait zich om en wandelt weg, ik kijk hem verward na. Waar moet hij nu weer zo boos om worden? Het was maar een tennisbal en een stomme vraag…
Als ik dit ooit begrijp…

Vermoeit laat ik me op het bed vallen, dag 1 is over.
Zou hier ergens een schriftje te vinden zijn? In de andere kamer lag een schriftje…Ik laat mijn vermoeide lichaam van mijn bed zakken en doorzoek alle kastjes, lades, dozen en openingen die ik maar kan vinden.
‘Als ik nu eens naar die ene man ging zoeken die me tot bij…ja die andere jongere man bracht, misschien heeft hij een schriftje voor me, dat zou ik toch moeten doen want ik zie hier ook niet meteen een pen liggen’ bedenk ik hardop.

Ik verlaat mijn kamer en dwaal door de gangen.
‘Juist ja, het was hier een doolhof’ besluit ik geïrriteerd. ‘Ik hoop maar dat ik de weg terug nog vind, ik wacht op mijn kamer wel tot iemand komt helpen.’
Net wanneer ik wil omdraaien word mijn aandacht getrokken door zachte stemmen. Ik spring achter de hoek en hoor de stem van een van de mannen die zich eerder voorstelde aan me en een meisjesstem die ik niet ken.

‘Hier is je kamer, als je nog wat nodig hebt roep je maar’ hoor ik hem zeggen.
‘Goed’ antwoord het meisje.

‘Ja, had ik maar zo’n vriendelijke begeleider’ denk ik jaloers. Ik gluur voorzichtig om de hoek en zie dat de man van me weg loopt.
‘Eens kijken wie jij bent meisje’ Ik wandel behoedzaam richting de deur en klop zachtjes.
‘Ja?’ hoor ik het meisje zeggen.
Ik open de deur en kijk recht in het geschrokken gezicht van een blondine, aan haar gezicht te zien is ze ongeveer even oud als ik zelf. Toen ik mezelf in de spiegel zag, had mijn gezicht ongeveer dezelfde ouderdom. Ik herinner me het beeld nog.

‘Vraag me maar niet wat mijn naam is’ probeer ik haar voor te zijn..
‘Was ik niet van plan, ik zit met hetzelfde probleem’ knikt ze.
‘Hebben ze jou al uitleg gegeven?’ vraag ik onschuldig.
‘Ja, ik zou in niveau 3 horen, en krachten moeten oefenen enzo’ antwoord ze spontaan.
Haa, ideaal!
‘Wat een toeval’ ik werp snel een blik in de kamer voor ik verder ga. ‘Ik heb dezelfde uitleg gekregen.’
‘Maar wij mochten elkaar toch nog niet zien?’ vraagt het meisje voorzichtig.
‘Klopt, maar ik was eigenlijk op zoek naar een schriftje en pennen toen ik jullie hoorde, ik dacht, laat ik eens gaan kennismaken, zoveel kwaad zal het niet kunnen lijkt me.’
‘Nee dat lijkt me ook niet, een schriftje en een pen? Dat heb ik hier wel! Ik weet niet wat ik er mee moet doen dus neem maar mee!’ met een vlotte beweging neemt ze het schriftje en de pen en geeft ze ze aan mij.
‘Bedankt!’ zeg ik gemeend. ‘Dan ga ik maar, ik zie je nog wel’
Met een knipoog verlaat ik haar kamer en zorg dat ik dezelfde gangen neem die ik had genomen om hier te komen.
Wanneer ik aan een deur sta klop ik eerst voorzichtig, maar gezien er niemand reageert, zal dit mijn kamer wel zijn.
Ze moesten hier naamkaartjes of nummertjes hangen.
Met een kloppend hart open ik de deur maar kom tot de conclusie dat het inderdaad mijn kamer is en besluit me aan tafel te zetten en alles op te schrijven wat ik tot nu toe ervaren heb. Misschien helpt het me om alles op een rijtje te zetten.
Welke dag het is vandaag, dat weet ik niet. Zullen we de dagen dan maar gewoon nummeren? Dag 1 dus.
Ik werd wakker in een vreemde kamer, ben door gangen geslopen, nieuwe dingen geleerd, met tennisballetjes gegooid maar ze hebben me vooral in verwarring gebracht. Wie was ik voor ik hier heen kwam? Welk leven hebben ze van me af genomen?
Kan ik ooit nog terug naar waar ik vandaan kwam, naar een vertrouwde omgeving zonder krachten en vreemde mensen die eeuwig vaag blijven? Of zit ik hier voor altijd opgesloten in een nieuw leven met macht en commando’s?
Ik staar voor me uit en leg mijn pen op het schriftje. Dat is een goede vraag die ik daar stelde, ik weet niet vanwaar de vraag kwam…Hm eigenlijk weet ik heel weinig! Waarom zeggen ze het me niet gewoon. Ik wil mijn leven terug!!
Het vaasje met bloemen vliegt door de kamer, maakt een onzachte ontmoeting met de deur en valt in scherven op de grond. De rozen liggen tussen de scherven en een doorn steekt in de deur.
‘Ook geen sterke deuren.’ Concludeer ik.

Citaat:

Ik wandel onrustig door de gangen, achter me wandelt mijn nieuwe begeleider. Vreemd, er zouden hier ongeveer 80 jongeren moeten zitten, en toch zie je ze hier nooit lopen, zou dat de bedoeling van die vele gangen zijn? Vast wel.
‘Hier is het, klaar?’ vraagt hij.
‘Ja.’ Antwoord ik kort.
Hij opent de deur en ik wandel rustig naar binnen. Ik kijk nog niemand aan tot ik volledig binnen ben.
‘Hoi allemaal’ begroet ik ze.
‘Hoi!’
Ze glimlachen en ik speur de groep af op het meisje dat ik eerder deze week al ontmoette.
‘Zocht je mij?’ knipoogt ze.
‘Goed opgemerkt’ lach ik.
‘Hihi, en wat denk je?’
‘Dat de begeleiders het gehad hebben met me’ proest ik onbezorgd.
‘Heb er van gehoord’ knikt ze bevestigend.
‘Wauw, amper een week hier en nu al berucht’ lach ik sarcastisch.

‘Jongens en meisjes, mag ik even jullie aandacht?’ De jongeman die een tijd lang mij begeleidde, tot hij me zat werd, staat op het podium. ‘Jullie zijn met een 20-tal jongeren samen en krijgen nu de kans om elkaar te leren kennen, over een paar uurtjes zullen jullie allemaal samen les krijgen van mij. Jullie moeten leren samen werken en leven.’ Vervolgt hij wanneer het gepraat verstomt is.
‘Fantastisch’ zucht ik wanhopig. ‘Dat kan er nog wel bij.’
‘Je eerste begeleider?’ fluistert het meisje langs me.
‘Ja, helaas wel’
‘Zijn er nog vragen?’
Ik heb zijn hele toespraak niet gevolgd, maar besluit toch om mijn vraag te stellen. Rustig neem ik het woord.
‘Hoe komen wij te weten wat onze naam is, of moeten we elkaar bij nummer noemen?’
‘Had het kunnen weten. Jullie mogen jullie paspoort vandaag nog gaan afhalen.’ Antwoord hij me kil.
‘Bedankt’ antwoord ik net zo kil, daarna wend ik me weer tot het meisje langs me.

‘Absurd’ vind ze
Als antwoord rol ik met mijn ogen en samen besluiten we om kennis te gaan maken met de andere, voor zover dat kan zonder namen.
Een paar uur later gaan we ons paspoort afhalen en worden we tot in een lokaal gebracht.
‘Dat meen je niet!’ verafschuw ik de plek. ‘Gaan ze ons ook nog in een lokaaltje proppen?’
‘Had u commentaar miss Summer?’ vraagt de jongeman die Mark blijkt te noemen.
‘Altijd mijnheer’ zucht ik, het meisje langs me, dat Shanna heet, giechelt.
‘Was ik al achter, mag ik u allen vragen om te gaan zitten dan roep ik de namen af.’ Gaat hij verder.
Gelaten nemen alle jongeren plaats, ik zie dat ze allemaal rond mijn leeftijd moet zijn, elk van hen is 17 a 18 jaar.
‘Steek jullie hand op wanneer ik jullie naam noem; Bart, Elke, Sylvia, Anne, Sam, Robin, Igro, Ilke, Asia, Jordy, Summer, Shanna, Kevin, Kim, Natasha, Ciska, Tom, Randi, Gil, Amber’
Een voor een staken we onze handen op, niemand ontbrak, ineens handig om te leren welke leerlingen ik nog bij me in de klas had zitten.

‘Gut, gaan ze nu werkelijk menen dat wij met 20 mensen in een huis moeten?’ fluisterde ik naar Shanna
‘Ik hoop van niet, hoewel, liever met 20 mensen in een huis dan hier blijven’ lachte ze.
‘Goed daar heb je een punt’
‘En als ze te moeilijk doen schoppen we ze der uit’ ze knipoogde en knikte vervolgens onopvallend naar voor. Ik volgde haar kijkrichting en keek recht in het boze gezicht van Mark.
‘Middag mijnheer…’

Shanna kon het lachen niet meer bedwingen en proestte het uit.
‘Willen de dames misschien buiten gaan afkoelen?’ vroeg hij gemeen.
‘Graag!’ hikte Shanna terwijl ze me bij mijn pols nam en al bijna aan de deur stond.
We gaan rustig samen in een van de vele gangen staan en ik neem het meisje langs me in me op. Ze is niet zo heel erg groot, maar dat ben ik zelf ook niet, ze heeft blonde lange haren en twee fel blauwe ogen geven haar een aparte uitstraling.
Ze lacht vrolijk en onbezorgd
‘heja meis, kijk een keer niet zo ongerust! We raken er wel doorheen hoor’
‘Dat weet ik, maar het is allemaal een beetje vreemd’
‘ach, dat is het begin maar, als we een beetje samen klitten is er niets aan de hand!’
‘Vast niet, het kan aan mij liggen, maar volgens mij is er een reden dat we elkaar niet eerder mochten ontmoeten’ deel ik mijn vermoeden.
‘Hm, dat denk ik ook, is dat de reden dat je ruzie had met Mark?’
‘Ja…Hoe weet jij dat?’
‘Voorgevoel’
‘Vaagheid alom, volgens mij is het besmettelijk’ reageer ik cynisch.
Ze laat een oprechte lag horen en bekijkt me een keer goed.
‘Hoe oud ben jij eigenlijk meidje?’
’16…en jij?’
‘Hmm, dat verklaart het bezorgde nog, Ik ben overigens 19. ‘
‘Fijn om te weten…Wat zou de gemiddelde leeftijd zijn in onze klas?’
‘Ik gok ergens tussen die van jouw en die van mij, hoewel ik weet dat Jordy 20 is, dus ik ben nog niet de oudste van de groep!’

Haar vrolijke manier van praten beurt me een beetje op en ik zie het weer zitten, samen met Shanna zal het ons inderdaad wel lukken.
De deur gaat open net wanneer we beide lachen om iets over Mark.
‘Meiden jullie mogen binnen komen’
Hij draait zijn rug en wandelt weer het lokaal binnen. Shanna trekt een duf gezicht waardoor ik weer in de lach schiet, een strenge blik van Mark zorgt er voor dat ik mijn gezicht weer in een serieuze plooi trek en we gaan weer op onze plaatsen zitten.

‘Zoals jullie allemaal uitgelegd is, zijn jullie allemaal speciale individuen, echter is het de bedoeling dat jullie gaan samen werken. Jullie krijgen een week de tijd om een team te vormen, dan is het tijd voor een proefperiode in een normale wereld, op een normale school. Jullie zullen in een soort van studenten huis gaan wonen, zo wonen jullie in een gebouw maar hebben jullie, per 2 een aparte kamer.’ Legt hij uit.
Shanna en ik kijken elkaar veelbetekenend aan.
Ik concentreer me even op haar en stel me voor hoe ik mijn gedachte in het hoofd van Shanna plaats.
‘Gaan wij samen?’
‘Natuurlijk!’
‘Nooit gedacht dat het nog handig zou worden’
‘Hoe kan je daar nu aan twijfelen’
Ik glimlach even en vestig mijn aandacht vervolgens weer op onze leerkracht. Inmiddels is hij alweer over een heel onderwerp bezig, ik moet even moeite doen om weer in zijn toespraak te komen maar al snel heb ik door waar hij het over heeft.
‘Het is de bedoeling dat jullie onopvallend zijn, maar jullie gaven toch juist gebruiken, jullie moeten mensen helpen en sturen, maar niet dwingen’
Rustig steek ik mijn hand op.
‘Ja Summer.’
‘Hoe onopvallend zijn 20 jonge mensen die ze nooit eerder gezien hebben in 1 huis?’
‘Onopvallender dan je zou verwachten’ antwoord hij kort.
‘Ja daar heb je die vaagheid weer’ zucht ik.
Met een handgebaar maak ik duidelijk dat ik er een beetje moedeloos van word en ik besluit gewoon te luisteren en te zwijgen. Ik krijg nog kansen genoeg om te praten.
‘Zoals jullie weten is het de bedoeling dat jullie hier de basis van jullie krachten leren beheersen, de basis van de basis is al aangelegd en die gaan we deze week verder uitbreiden. Daarna zijn jullie klaar voor de wereld. Ik zou graag willen dat jullie me allemaal volgen naar de oefenzaal.’ Hij doet teken dat we allemaal moeten opstaan en we volgen hem mee door een aantal blauw-witte gangen die nagenoeg identiek zijn als die waar we net al doorheen liepen. We komen aan een rode deur.

‘Vreemd, in tegenstelling tot alle andere deuren is deze rood, en niet donkerblauw. Deze deur sluit helemaal niet aan op de kleuren die er gebruikt zijn in dit gebouw. De stijl past niet.’ Bedenk ik me. Ik werp een blik op Shanna en haar bedenkelijke gezicht maakt me duidelijk dat ze er hetzelfde over denkt.
Een gevoel van onrust maakt zich meester over me en ik besluit dat ik hier niet naar binnen wil.
‘Ik ga hier niet binnen’ besluit ik hardop.
‘En waarom niet Summer?’ vraagt Mark geboeid.
Verward kijk ik naar zijn ogen, was dat nu oprechte interesse of sarcastische irritatie?
‘Omdat ik hier geen goed gevoel bij heb mijnheer’ antwoord ik beleefd.
‘Ik ga ook niet binnen mijnheer’ valt Shanna me bij.
Hij houd de anderen tegen en kijkt ons even verward aan. Ik werp een beetje onrustig een blik op Shanna maar ook zij lijkt niet te weten wat er aan de hand is.
‘Wat ik hier net hoor, is erg opmerkelijk voor beginners’ begint hij. ‘Deze meisjes zijn zelfzeker genoeg om te vertrouwen op hun gevoel, wat overigens juist was’ stelt hij ons gerust voordat hij verder gaat. ‘ze letten op details, oordelen, verwerken en vertrouwen zichzelf genoeg om te weten dat wat hun gevoel hun ingeeft niet verkeerd is.’
Hij sluit de deur weer. Nieuwsgierig probeer ik een blik naar binnen te werpen maar doordat het donker is zie ik niets. Vreemd hoe mensen door een simpel gebaartje kunnen veranderen, een beetje interesse, een beetje meewerken of gewoon tonen dat je eigenlijk wel wat wil leren. Zijn blik is weer zachter, en zijn stem is niet meer vervuld van ongenoegen, het doet me deugd om dat te horen.
Mijn blik zoekt weer naar de blik van Shanna en ook zonder telepathie weet ik precies wat haar bedachtzame blik wil zeggen.

Citaat:

‘Kom meisjes, dan nu naar de echte zaal’ kondigt Mark vriendelijk aan.
Hij legt zijn hand op mijn rug en duwt me voorzichtig in de juiste richting.
Ik grijp Shanna snel bij haar pols en geef een zacht rukje. Samen wandelen we met de groep mee.
In de zaal moeten we allerlei oefeningen doen op telekinese, telepathie met elkaar, het aanvoelen van sferen, gevoelens van anderen en gevaren. En leren we hoe we moeten omgaan in verschillende situaties.
Tijdens het oefenen leren ze ons ook weer een stukje van ons zelf kennen en hoe we met lichaamstaal moeten werken om mensen duidelijk te maken wat we van hen verlangen.

Ik doe mee zonder echt op te letten, mijn gedachten zitten helemaal ergens anders, ergens achter een rode deur, waar een donkere kamer is. Mijn omgeving word wat wazig en ineens volledig zwart.
‘W..wat?!’ Ik kijk paniekerig om me heen, wat is dit?! Wie heeft het licht uit gedaan?
Links van me hoor ik iets kraken en vrijwel meteen richt ik mijn aandacht daarop, ik hoor het rond me heen bewegen en plots hoor ik het dichter en dichter komen, een hardere stap en niets meer. In een snelle reactie buk ik me en hoor ik het ding, wat het ook mag zijn, vlak langs me neer vallen. Ik ren instinctief naar de kant waarvan ik denk dat er een muur zal staan en schakel het licht aan.
‘Nu is het fair!’ roep ik onrustig.
‘Hoe durf je!’ klinkt een kinderstem.
Even ben ik onthutst, het wezentje op de grond is geen monster…Het is nog maar een kind, een jaar of tien.
‘Hoe durf je hier binnen te komen!’

Ik druk me nog feller tegen de muur wanneer ik zie dat het meisje in kwestie wel ogen heeft maar geen pupillen.
‘W…Wat is er met je gebeurd?’ vraag ik terwijl de muur wanhopig aftast in de hoop de deur te vinden.
‘Dat zal jij nooit weten, jij hebt geluk, jij bent gelukt!’ gromt ze,
Ze komt stap voor stap mijn richting uit. Plots komt er een gevoel van rust over me, waarom zou ik mezelf niet verdedigen als ik het kan?
‘Asjeblieft, blijf daar, ik wil je geen pijn doen’ probeer ik zelfzeker over te komen.
‘jij mij pijn doen? Ik zou me zorgen maken om mezelf! Jij kunt me niet aan!’
‘je beseft niet half want angst met een mens kan doen’ besluit ik terwijl ik me in gedachten voorstel hoe het meisje tegen de muur tegenover me vliegt. Ik concentreer me heel erg op het beeld en een geschrokken kreet gevolgd door een doffe klap maakt me duidelijk dat het gelukt is.
‘Jij!!!’ roept ze nu woest terwijl ze weer op haar voeten gaat staan.
‘Uh-oh…Shanna?! SHANNA!’ roep ik wanhopig. ‘Blijf uit mijn buurt jij!’
‘Je krachten nemen toe door de angst, maar je concentratie verdwijnt als sneeuw voor de zon!’ grijnst ze vals.
‘Grr!!’ Ik steek mijn hand uit en stel me voor hoe ik haar tegen de muur gedrukt houd. Wederom een doffe klap, dit maal gevolgd door gefrustreerd geschreeuw.
‘En nu je kop houden!!’ roep ik wanhopig terwijl ik mijn ogen sluit om Shanna te roepen.
‘Shanna, Shanna help dan!’
‘Hoe? Waar ben je?!’
‘De rode kamer!’
‘Houd vol!’

Ik voel mijn concentratie afzwakken, ik ben uitgeput! Mijn hand zakt en ik val op mijn knieën.
‘Shanna, haast je!’ probeer ik nog.
‘Nu al moe? Ik wist wel dat je zou opgeven!’ zelfzeker begint ze naar me toe te wandelen.
‘Blijf uit mijn buurt!’ reageer ik zwak terwijl ik haar nog een laatste keer, met een flauw handgebaar, tegen de andere muur op gooi.

Nog bozer dan net vervolgd ze haar weg naar me toe, nog maar een paar stappen en ze is bij me. Vlak voor me staat een tien jarig meisje, ik ben doodsbang maar kan niets doen…Ik voel me een muis in een val dat wacht tot het grote wezen haar de genadeslag geeft. Net wanneer ik me wil voorbereiden op het feit dat ik deze school, of wat het ook is, op een wel erg onverwachte manier mag verlaten vliegt het meisje van me weg.
‘Summer?!’
Shanna’s vertrouwde stem klinkt als engelenmuziek in mijn oren.
‘Shan! Ik ben nog nooit zo blij geweest om jou te horen’ fluister ik.
‘Mark is onderweg, tot dan zal je het met mij moeten doen.’
‘Ze is sterk Shan, speel het slim! Anders put ze je uit nog voordat Mark hier is en liggen we hier allebei zo’ waarschuw ik haar.
‘Hoe bedoel je?’
‘Ze daagt je uit, laat je niet uitdagen. Laat haar hierheen komen en duw haar dan weg!’ raad ik haar aan.
‘Komt in orde!’
Shanna duwt het meisje nog een laatste keer weg met haar blik voordat Mark binnen stormt.
‘Shanna, Summer?! Alles goed?!’ vraagt hij terwijl hij het van Shanna over neemt en het meisje naar de andere kant van de kamer, zo ver mogelijk uit onze buurt verplaatst. Hij houdt zijn hand in de richting van het meisje.
‘Summer, jij moet aan jóuw lichaam denken! Nu! Shanna, naar buiten! Vang haar op in de zaal!’ roept hij naar ons terwijl hij het meisje op haar plaats houdt.
Shanna rent de kamer uit terwijl ik me concentreer op mijn eigen lichaam. Voordat ik het weet vervaagd de kamer en maakt hij plaats voor een zwart scherm.
‘Summer? Summer gaat het?’
‘Ze komt bij!’
Alles klinkt van kilometers ver weg. Ik concentreer me nog harder op mijn lichaam en het openen van mijn ogen. Shanna zit over me heen gebogen en rond me staat de hele groep.
‘W..Waar is Mark?’ vraag ik vermoeid.
‘Die komt zo, gaat het?’
‘Ja…’
‘Meid, wat deed je allemaal?’
‘Ze trad uit.’ Klonk Marks stem.
‘Uittreden?’ hoorde ik een van de meisjes vragen.
‘Ja uittreden, Summer was zodanig bezig met het gene dat zich in die kamer zou bevinden, dat haar geest er naar toe ging, haar lichaam echter bleef hier.’ Hij legt zijn hand op mijn hoofd voor hij verder praat. ‘Echter, het gene in de kamer is een erg sterk wezen, eentje dat van het juiste pad af gegaan is. En daar heeft Summer ruzie mee gekregen.’
‘Wat nu Mark?’ vraagt Shanna weer.
‘Help mij haar naar haar kamer te brengen, ze moet rusten nu.’ Antwoord hij.

Het gaat allemaal een beetje langs me door, mijn hoofd bonst en al mijn ledematen doen pijn. Ken je dat gevoel, wanneer je heel zwaar hebt gesport? Dat elke spier pijn doet, zelfs spieren waarvan je niet eens wist dat je ze had?

Voorzichtig word ik op mijn bed gelegd. Mijn gedachten vliegen meteen naar het schriftje dat nog steeds onder mijn kussen ligt. Hopelijk is het er niet onder uit geschoven en voelt Mark het niet liggen!
Shanna ziet mijn bezorgde blik en herinnerd zich het schriftje.
‘Ik blijf wel even bij haar, als ze slaapt kom ik weer naar jou!’ hoor ik haar zeggen.
‘Bedankt Shan’
‘Geen probleem’
Ik voel me rustig weg zakken in een diepe slaap.

‘Goedemorgen slaapkop, kom je mee ontbijten?’ Ik schrik wakker van Shanna’s vrolijke stem.
‘Jezus, Shanna ik schrik me rot!’ roep ik verontwaardigt.
‘Ja, dat was soort van de bedoeling!’ grinnikt ze terwijl ze mijn kleren in mijn handen duwt. ‘En nu opschieten want iedereen is al in de aula!’
‘Pf, net een echte school’ zucht ik vermoeit terwijl ik me in mijn kleren hijs, ‘enig idee wat we vandaag gaan doen?’
‘Nee, maar ik vermoed dat het wat te maken heeft met dat wat we kunnen!’
‘Ja, het populairste onderwerp in dit hele gebouw, ik zou eigenlijk wel eens willen gaan zoeken naar een uitgang…Zou die er zijn?’
Shanna kijkt me bedenkelijk aan, haar ogen lichten even op maar meteen daarna zijn de gevoelens alweer uit haar ogen verdwenen, vreemd dat ze dat zo kan, haar gevoelens zo verstoppen.
‘Daar zeg je wat kleine’ besluit ze. ‘Hoe dan ook, je moet nu echt voort maken!’
‘Ik kom! Ik laat mijn haar wel los’ lach ik terwijl ik Shanna mee naar buiten trek en naar de aula hol.
‘Zeg, hoe komt het dat we nooit verloren lopen?’ vraag ik me plots af als we voor de deur van de aula staan.
‘Dat is toch goed?’
‘Ja, maar zoveel gangen, en wij nemen net de juiste om hier te komen?’
‘Hm, zoveel achterdocht in zo’n kleine meid.’ Ze schudt moedeloos haar hoofd.
‘Geef maar toe dat ik nu alleen zeg wat jij al heel de tijd denkt.’
Een glimlach verraad haar antwoord maar we vervolgen onze weg door de aula in stilte. Het is niet de bedoeling dat de andere hier ons gesprek konden volgen, Hoewel, we hadden niet moeten zwijgen, Amber heeft zich ontpopt als de leider van de klas, ze heeft altijd het hoogste woord en domineert iedereen die te dicht in haar buurt komt.
Shanna kijkt me met rollende ogen aan en samen wandelen we door tot bij Igro en Kevin.
Zij weer?’ vraag ik zuchtend.
‘Helemaal’ antwoord Igro, de wat donkerdere jongen. Een Spanjaard meende ik.
‘Was te denken. Goedemorgen trouwens’
‘Morgen’ antwoorden ze als uit een mond

Kimmm schreef:

misschien een tip, probeer niet elke keer met 'ik' te beginnen met een nieuwe zin. dit zal een stuk leuker lezen zijn. verder vind ik het top, leuk gedaan! ga zo door!